Ποια ταινία είδες πρόσφατα;

Αβατάρι χρήστη
Φαροφύλακας
Φωτόφρακτος Δροσουλίτης
Αναρτήσεις: 3342
Εγγραφή: 31 Μάρ 2013, 09:00

Re: Ποια ταινία είδες πρόσφατα;

Ανάρτησηαπό Φαροφύλακας » 07 Ιαν 2020, 00:56

Ιαβερης έγραψε:Μόλις γύρισα από το σινεμά όπου είδα το Ad Astra. Μακράν η καλύτερη ταινία που είδα φέτος στους κινηματογράφους! :προσκυνώ:
Είδα κι εγώ μόλις το Ad Astra (2019). Ένα υπέροχο, υπαρξιακό δράμα ΕΦ με μια διαρκή επιβλητική ατμόσφαιρα και υπέροχες ερμηνείες από τον Μπραντ Πιτ και τον Τόμη Λη Τζόουνς.

Οι σκέψεις του πρωταγωνιστή μέσα από την διαρκή αφήγηση δίνουν μια εσωτερικότητα και μια μοναξιά στην οποία εγώ βλέπω να προβάλλεται κι η μοναξιά του ανθρώπου στο άπειρο σύμπαν.

Δυστυχώς, σε ταινίες ΕΦ το μάτι μου ελέγχει διαρκώς εάν στέκει κι η πραγματική λεπτομέρεια έτσι που αναπόφευκτα να σκαλώνω έστω σε ένα-δυο μικροπράγματα (π.χ. τα μαλλιά του Δρ. McBride είναι αρκετά μακριά και θα έπρεπε να "πετάνε" λίγο δίχως βαρύτητα, αν κρίνω από μακριά μαλλιά που βλέπω σε βιντεάκια με γυναίκες αστροναύτες στον διαστημικό σταθμό) . Βέβαια, η μεγαλύτερη επιφύλαξη εδώ θα ήταν κατά πόσο…
εύκολα μπορείς να στοχεύσεις και να "πεταχτείς" από το ένα διαστημόπλοιο στο άλλο, στο διάστημα, και μάλιστα με σύγκρουση με πέτρες οι οποίες θα πρέπει κανονικά να επηρεάζουν σημαντικά την πορεία σου. Πάντως, φαινόταν πως το είχαν μελετήσει αρκετά και αρκετές φορές είπα "α μπράβο, σωστό αυτό" (όπως π.χ. όταν κάποιος που ήταν στο διάστημα κι επιστρέφει στην Γη υποβαστάζεται γιατί έχουν ατροφήσει οι μυείς του από την έλλειψη βαρύτητας).
Η ηλεκτρονική μουσική στο κλείσιμο της ταινίας, την οποία ακούω τώρα που γράφω, πανέμορφη:
Frahm - Says

Σε οποιαδήποτε περίπτωση, 8☆ με 9☆
"Ah," she said, "to come is easy and takes hours; to go is different—and may take centuries."

Αβατάρι χρήστη
Ιαβερης
Μύστης
Αναρτήσεις: 171
Εγγραφή: 02 Απρ 2013, 01:29

Re: Ποια ταινία είδες πρόσφατα;

Ανάρτησηαπό Ιαβερης » 07 Ιαν 2020, 04:07

Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα να σου αρέσει, Φάρε. :)))) Προσωπικά θα ήθελα να την ξαναδώ για να εμβαθύνω περισσότερο στην ίδια την ιστορία διότι στο σινεμά εντυπωσιαστηκα περισσότερο από το οπτικο- ακουστικό κομμάτι της. Πανέμορφα εφέ χωρίς πολλά στολίδια που να σε αποσπούν την προσοχή όπως γίνεται στις περισσότερες ταινίες ΕΦ με τα μπαμ μπουμ και τα σχετικά. Θα προτιμούσα μόνο στον πρωταγωνιστικό ρόλο κάποιον άλλον ηθοποιό, όχι πως ο Μπραντ Πιτ ήταν κακός, κάθε άλλο, όμως ένας άλλος λιγότερο δημοφιλής ηθοποιος θα μου καθόταν καλύτερα.
Άδικα περιμένεις να γυρίσει ο τροχός, το χαμστερ πέθανε.

Αβατάρι χρήστη
Φαροφύλακας
Φωτόφρακτος Δροσουλίτης
Αναρτήσεις: 3342
Εγγραφή: 31 Μάρ 2013, 09:00

Re: Ποια ταινία είδες πρόσφατα;

Ανάρτησηαπό Φαροφύλακας » 07 Ιαν 2020, 12:10

Εμένα πάλι, και παρότι παραπονιέμαι γενικότερα για γνωστούς ηθοποιούς, μου έκατσε ο Μπραντ Πιτ και νομίζω πως είχε καταπληκτική ερμηνεία. Παρότι έπαιζε αυτόν τον συγκρατημένο άνθρωπο, και παρότι ήταν διαρκώς κρυμμένος σε μια διαστημική στολή, στο πρόσωπό του μπορούσες να διαβάσεις όλη την μοναξιά και την εσωτερική του πάλη. Σε σημεία έβγαζε τον πόνο που είχε μέσα του (και που κάπου το λέει: εάν βάλω στην άκρη τον θυμό αυτό που μένει είναι πόνος). Του βγάζω το καπέλο, γι'αυτήν την ταινία.
"Ah," she said, "to come is easy and takes hours; to go is different—and may take centuries."

Αβατάρι χρήστη
Φαροφύλακας
Φωτόφρακτος Δροσουλίτης
Αναρτήσεις: 3342
Εγγραφή: 31 Μάρ 2013, 09:00

Re: Ποια ταινία είδες πρόσφατα;

Ανάρτησηαπό Φαροφύλακας » 07 Ιαν 2020, 16:31

Είδα την χαζοκωμωδία Mindhorn (2016).

Ο Ρίτσαρντ, ένας εγωκεντρικός, πραγματικός κόπανος ηθοποιός που παριστάνει τον ήρωα Mindhorn σε μια χαζοσειρά, ξεπέφτει. Δεκαετίες αργότερα, κάποιος ψυχοπαθής δολοφόνος ζητάει να μιλήσει με τον Mindhorn πιστεύοντας πως η περσόνα είναι κάποιος πραγματικός ήρωας κι ο Ρίτσαρντ σπεύδει, βλέποντας μια ευκαιρία για δημοσιότητα.

Παρότι γέλασα εδώ κι εκεί με κάποιες από τις διάσπαρτες ανοησίες, μάλλον ένα 3☆.

Ειδικά το τελείωμα ήταν απαράδεκτο (αναρωτιέμαι τί σκεφτόταν ο σεναριογράφος όταν…
έβαζε την "κακιά" να πυροβολεί προσπαθώντας να σκοτώσει τους ήρωες μπροστά σε ένα σωρό κόσμο, ενώ μέχρι τότε δεν υπήρχε κάτι επιβαρυντικό εναντίον της.)
"Ah," she said, "to come is easy and takes hours; to go is different—and may take centuries."

Αβατάρι χρήστη
Νικόλας Δε Κιντ
Ταινιοδύτης
Αναρτήσεις: 1364
Εγγραφή: 12 Οκτ 2014, 21:29

Re: Ποια ταινία είδες πρόσφατα;

Ανάρτησηαπό Νικόλας Δε Κιντ » 07 Ιαν 2020, 17:43

Είδα μια ταινία παραγωγή NETFLIX.
Le spietato / Ο Αδίστακτος (2019)

Έμοιαζε λίγο (έως αρκετά) με τα Καλά παιδιά του Σκορσέζε αλλά στο πιο "βλάχικο"! :))))
Ιταλική παραγωγή του 2019, αρκετή βια, μαφιόζοι και τρομερά σέξι γυναίκες.
Για ένα ευχάριστο βραδάκι βλέπεται άνετα, αλλά τίποτα παραπάνω...
5/10
Excuse me... I dislike being touched... an Eastern prejudice

Αβατάρι χρήστη
Χήθκλιφ
Ονειρευτής
Αναρτήσεις: 421
Εγγραφή: 30 Σεπ 2013, 03:14

Re: Ποια ταινία είδες πρόσφατα;

Ανάρτησηαπό Χήθκλιφ » 07 Ιαν 2020, 21:50

Μερικές πρόσφατες θεάσεις μου

Marketa Lazarová (1967) - Φραντισεκ Βλατσιλ - Μια πρόταση του Μυρμηγκοφάγου
Δυο φεουδαρχικές οικογένειες κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους, του φιλάργυρου Λαζάρ που το φως στη ζωή του είναι η άσπιλη κόρη του Μαρκέτα και του δεσποτικού Κόζλικ που χειραγωγεί τους λήσταρχους γιους του Μίκολας και Άνταμ. Όταν σε κάποια επιδρομή των τελευταίων, διαφεύγει ένας μάρτυρας και αποτείνεται στον βασιλιά, φοβούμενοι την καταδίωξη προτείνουν στον Λαζάρ συμμαχία για να αντιμετωπίσουν το βασιλικό απόσπασμα που βρίσκεται καθ'οδόν. Εκείνος αρνείται με τρόπο προσβλητικό και για αντίποινα ο Κόζλικ στέλνει τους γιούς του να απαγάγουν την Μαρκέτα.

Μου άρεσε η γνησιότητα της ατμόσφαιρας και η ποιητική της σκηνοθεσία, η αποσπασματική και ελλειπτική αφήγηση ήταν μια πρόκληση. Περίμενα όμως μια κορύφωση που δεν ήρθε ποτέ και την Μαρκέτα να δίνει εντονότερα το στίγμα της στην ταινία πέρα από το όνομά της. Θα ήθελα να λείπει η τελική πληροφορία για τα γεννοβολήματα των δύο γυναικών που μου την γείωσε πολύ κι ας έληγε με τον αποχαιρετισμό που προηγήθηκε, ένα κλικ πιο τραγικό, και πιο περιπαθή.

El Día De La Bestia - Η Ημέρα Του Θηρίου (1995) - Άλεξ ντε λα Ιγκλέσια
Πεπεισμένος πως έχει βρει τον τρόπο να αποκωδικοποιήσει την αποκάλυψη του Ιωάννη, ένας εμμονοληπτικός ιερέας καταλήγει πως η γέννηση του αντίχριστου θα λάβει χώρα τα Χριστούγεννα στην πόλη της Μαδρίτης. Με αψυχολόγητο σκεπτικό αποφασίζει να διαπράξει όσες αμαρτίες προλαβαίνει για να παραπλανήσει τον διάβολο και πουλώντας την ψυχή του να καταφέρει να αποτρέψει το τέλος του κόσμου..;! Μαύρη κωμωδία, περισσότερο αφελής παρά εξωφρενική που προσωπικά δεν μου ταίριαξε ιδιαίτερα.

The Lighthouse - Ο Φάρος (2019) - Ρόμπερτ Έγκερς
Δυο άνδρες μεταφέρονται σε ένα απομακρυσμένο ερημικό νησί όπου θα αναλάβουν την λειτουργία του φάρου για τέσσερις εβδομάδες. Μετά το πέρας τους, η βάρκα θα επιστρέψει με έναν αντικαταστάτη. Η απόλυτη απομόνωση, η αλλόκοτη σαδιστική προσωπικότητα του παλιού φαροφύλακα και η ανησυχητική ατμόσφαιρα του νησιού αρχίζουν να επιδρούν στο μυαλό του νεότερου βοηθού του.

Μια θέαση δεν μου άρκεσε για να αποκωδικοποιήσω τα μηνύματα αυτής της κρυπτικής ταινίας. Όπως και η προηγούμενη δημιουργία του σκηνοθέτη, βρίθει από υπόνοιες και συμβολισμούς, αλλά το μυστήριο - αν όντως υπάρχει - δεν σηκώνει ποτέ πλήρως το πέπλο του. Μου άρεσε το βλοσυρό ασπρόμαυρο και η απόκοσμη αίσθηση μιας μόνιμα παρούσας και απροσδιόριστης υφής, απειλής που πέτυχε ο σκηνοθέτης. Με γοήτευσαν τα παραληρηματικά στομφώδη λογύδρια του Νταφόε που σε στιγμές θυμίζει θηριώδη αρχαίο θεό ή Κύκλωπα.

Fukushûki - Vengeance Demon (1969) - Κότζι Γουακαμάτσου
Ο Αριο και η Τσίε ζουν εξοστρακισμένοι από τον μικρό οικισμό τους λόγω της δεισιδαιμονικής πεποίθησης των κατοίκων πως το αίμα τους είναι μολυσμένο από την φυματίωση της νεκρής τους μάνας. Οι διαρκείς εξευτελισμοί των δύο τους φαίνεται πως δεν ικανοποιούν αρκετά τους επίβουλους χωρικούς οι οποίοι σχεδιάζουν να απαλλαγούν οριστικά από τους ασήμαντους παρίες και να μοιραστούν τη γη τους..

Μου άρεσε η ιδιαιτερότητα της, κάτι στην μαύρη κι απαισιόδοξη ματιά του σκηνοθέτη που δημιουργεί ένα περίεργο σύμφυρμα σκληρότητας βίας, μελαγχολίας κι ευαλωτότητας. Αν κάπου μου θύμισε τον μύθο της γοργόνας, ήταν η σκηνή που μπαίνει στο νερό με την νεκρή αδελφή του για να πλυθούν και να εξαγνιστούν μαζί και γίνεται η μετάβαση από το ψυχρό και τραχύ ασπρόμαυρο στον διακριτικό χρωματισμό για αυτήν την εύθραυστη στιγμή, σε έναν παραλληλισμό με την αντίστοιχα εξαγνιστική σκηνή της καύσης στην παραλία.

Ευχαριστώ πολύ τον Μυρμηγκοφάγο που μου σύστησε και που βοήθησε να δω την δυσεύρετη αυτή δημιουργία που έχει μόλις 24 ψήφους στην imdb και την περίληψη μιας άλλης ταινίας.
"Parce que moi je rêve, moi je ne le suis pas.."

Αβατάρι χρήστη
Φαροφύλακας
Φωτόφρακτος Δροσουλίτης
Αναρτήσεις: 3342
Εγγραφή: 31 Μάρ 2013, 09:00

Re: Ποια ταινία είδες πρόσφατα;

Ανάρτησηαπό Φαροφύλακας » 07 Ιαν 2020, 22:52

Είδα το Chungking Express (1994) και έπληξα. Την είδα με κάποια προσδοκία, αφού το In the Mood for Love, του ίδιου σκηνοθέτη, μου άρεσε απόλυτα.

Στην αρχή και για ώρα δεν με έπειθε τίποτα από όσα έβλεπα. Από τις λεπτομέρειες (όπως το κοριτσάκι που γελάει ενώσω το απαγάγει μια άγνωστη διότι, βέβαια, έχει επαναλάβει την σκηνή κάμποσες φορές και νιώθει εξοικειωμένη) μέχρι τα βαποράκια στα οποία ράβουν κουστούμι (!) και παπούτσια (!) από την αρχή, από το τόπι! Εντάξει. Χειρότερη περίπτωση όμως ήταν η έντονη κοπέλα με τα μαύρα γυαλιά και το αδιάβροχο που πάσχιζαν να μας την κάνουν… αξέχαστη περσόνα. Στα δικά μου μάτια φτωχή κι η ερμηνεία της.

Ή ο τρόπος που ο αστυνομικός τρώει 30 κονσέρβες ανανά, απλά δεν γίνεται, και για να γίνει θα πρέπει ο σκηνοθέτης να καταβαλει περισσότερη προσπάθεια για να μας πείσει, κι όχι απλά να τον δείξει να τρώει ένα κομματάκι από δυο τρεις διαφορετικές κονσέρβες κι ούτε καν να πρήζεται η κοιλιά του (όταν κάθεται με τα πόδια ψηλά φαίνεται πάλι λεπτός σαν τσίχλα). Έχει μια παλιά ταινία με τον Πολ Νιούμαν όπου στην φυλακή βάζει ένα στοίχημα πως μπορεί να φάει ένα σωρό βραστά αβγά (δεν θυμάμαι πόσα) και η σκηνή είναι βασανιστική. Με χαμόγελο, πασχίζει, κάνει κάμψεις ή οτιδήποτε για να έρθει σε θέση να κατεβάσει κάθε φορά το επόμενο αβγό που όλοι ξέρουμε πως όταν έχεις φάει πολλά, απλά δεν θέλει να κατέβει, ούτε ψυχολογικά, ούτε οργανικά. (Α, να κι η κοιλιά του Πολ Νιούμαν στην σκηνή που τρώει τα αβγά. Ναι, με είχε πείσει πως είχε φάει ένα κάρο αβγά.)

Η πρώτη ρεαλιστική σκηνή που είδα ήταν ο έρωτας με την αεροσυνοδό όμως ήδη είχαν περάσει τρία τέταρτα της ώρας.
Βλέπω πως ο Ταραντίνο την έχει πολύ ψηλά την συγκεκριμένη ταινία. Ένας σκηνοθέτης βέβαια, που θα βάλει κάποιον να κουβαλάει σπαθί στο αεροπλάνο επειδή αυτό εξυπηρετεί την πλοκή (διάβαζε «γιατί έτσι») δεν πρόκειται να ενοχληθεί με το ότι οι κονσέρβες έχουν διαφορετική ημερομηνία λήξης επειδή πρέπει να βολευτεί ο ήρωας, παρότι στην πραγματικότητα τα προϊόντα βγαίνουν σε παρτίδες με ίδια ημερομηνία λήξης. Και καλά κάνει, βέβαια. Πάντα πρέπει να κάνουμε σκόντο για να ανθίσει το παραμύθι. Απλά ο καθένας έχει τις δικές του γραμμές οι οποίες επιπλέον μεταβάλλονται αναλόγως αν βρισκόμαστε στο σωστό ή στο λάθος, ας πούμε, μέρος.

Οπότε δεν είναι απαραίτητα κάτι συγκεκριμένο από όλα αυτά αλλά απλά ότι γενικά σαν αίσθηση μου φάνηκε βαρετή και αδιάφορη.

Στα καλά η αισθητική του φιλμ, με τον κόκκο. Ομοίως στα καλά το "Things In Life" του Dennis Brown που έπαιξε εμμονικά τρεις φορές. Όχι όμως και το California Dreaming που έπαιξε ακόμη πιο εμμονικά, ατέλειωτες φορές, και αυτήν την στιγμή νιώθω πως δεν θέλω να ξανακούσω ποτέ πια.

Σκέφτομαι πως και στο In the Mood for Love βάζει το μουσικό θέμα να επαναλαμβάνεται. Απλά εκεί γίνεται πολύ συμμετρικά και πολύ πιο τεχνικά (π.χ. σαν την επωδό στο The Raven, του Πόε), αναδεικνύοντας πολύ ποιητικές σκηνές (π.χ. στα σκαλοπάτια).

Ένα 3☆.
"Ah," she said, "to come is easy and takes hours; to go is different—and may take centuries."

Αβατάρι χρήστη
Μυρμηγκοφάγος
βιντεοβάτης
Αναρτήσεις: 801
Εγγραφή: 27 Ιούν 2014, 23:38

Re: Ποια ταινία είδες πρόσφατα;

Ανάρτησηαπό Μυρμηγκοφάγος » 08 Ιαν 2020, 02:02

Χήθκλιφ, ενώ κατανοώ απόλυτα την κριτική σου για τον επίλογο της Μαρκέτας, με εξέπληξε το γεγονός ότι δεν βρήκες κορύφωση, μιας και η σκηνή της πέτρας είναι για μένα όχι απλά μια, αλλά μια από τις κορυφαίες μου. Και αν και ήρθε σχετικά νωρίς, ήμουν σε συναισθηματική φόρτιση μέχρι και το ελάφι. Από εκεί και πέρα δεν περίμενα κάτι και βρήκα τον επίλογο ως μια ενδιαφέρουσα εναλλακτική, προσφέροντάς μου την δυνατότητα χαλάρωσης εντός ταινίας.

Ευτυχώς τουλάχιστον το Fukushûki σε ικανοποίησε, αν και δυστυχώς πρέπει να αρχίσω να αποδέχομαι ότι ο καθαρά διαισθητικός τρόπος που στις αξιολογώ δεν είναι κατάλληλος έτσι εγκεφαλικά που τις επεξεργάζεσαι και το αποτέλεσμα είναι κυρίως θέμα τύχης :ωιμέ:

Αβατάρι χρήστη
Φαροφύλακας
Φωτόφρακτος Δροσουλίτης
Αναρτήσεις: 3342
Εγγραφή: 31 Μάρ 2013, 09:00

Re: Ποια ταινία είδες πρόσφατα;

Ανάρτησηαπό Φαροφύλακας » 08 Ιαν 2020, 23:58

Μετά από τις τελευταίες ατυχίες είπα να παίξω πιο συνετά κι έτσι είδα το Lust, Caution (2007) του Ανγκ Λι, του οποίου οι ταινίες διαπιστωμένα μου αρέσουν. Και γενικότερα νομίζω πως το μανδαρίνικο σινεμά μου πάει περισσότερο από τα τριγύρω (Κορέα, Ιαπωνία κτλ.)

Μεγάλη σε μήκος ταινία, 2 ώρες και 38 λεπτά, όμως δεν ένιωσα να κάνει κάπου κοιλιά. Διαδραματίζεται στην Σανγκάη όταν τελούσε υπό κατάληψη από τους Ιάπωνες, και γενικότερα, πριν δει κανείς την ταινία ίσως είναι μια καλή ιδέα να διαβάσει λίγο τα βασικά για την εποχή όπου διαδραματίζεται ώστε να κατανοήσει καλύτερα το ιστορικό πλαίσιο.

Η ταινία είναι ένα ερωτικό δράμα κι είναι εμπνευσμένη από αληθινά γεγονότα. Μια Κινέζα κατάσκοπος έχει ως αποστολή να σκοτώσει έναν υπουργό της βαλτής από τους Ιάπωνες κυβέρνησης. Οι δύο άνθρωποι γίνονται εραστές κι έρχονται κοντά ενώσω παραμένουν στην ουσία δυο φονικοί αντίπαλοι.

Οι  σκηνές του σεξ, πολύ ρεαλιστικές. Πραγματικά σαν αληθινό. Από όσο καταλαβαίνω πρέπει να κυκλοφορεί και μια πιό σύντομη έκδοση της ταινίας όπου μεταξύ άλλων λείπουν οι σκηνές του σεξ οι οποίες όμως έχουν καθοριστική συμβολή σε αυτήν.

Μου άρεσαν πολλές αριστοτεχνικές πινελιές του Ανγκ Λι, όπως π.χ.…
το χαμόγελο της "κυρίας Μακ" μετά τον σχεδόν βιασμό της, που ομολογούσε πως τον έφερνε εκεί που ήθελε σε ένα παιχνίδι γάτα-ποντίκι, όπου δεν ήταν ξεκάθαρο ποιος είναι η γάτα. Μόνο που το έντονο σεξ κι η στιγμή όπου δύο άνθρωποι γίνονται ένα, μπορεί να γίνει δρόμος για ένα βαθύ συναισθηματικό δέσιμο.
Καί η Wei Tang καί ο Tony Chiu-Wai Leung ωραίοι. Ειδικά η Wei Tang, σε αυτήν την πρώτη της ταινία, πανέμορφη κι ερωτεύσιμη. Ο Ανγκ Λη σε συνέντευξη λέει πως την διάλεξε μέσα από 10.000 (!) υποψήφιες για τον ρόλο. Ο δεύτερος, τόσο γλυκός στο In the Mood for Love, εδώ βρέθηκε να υποδύεται έναν κόπανο αριβίστα.

Image

Ο φοιτητής μού ήταν αντιπαθής, όπως γενικότερα οι τυφλωμένοι με την πολιτική, όταν όμως η κοπέλα τον ρώτησε…
"γιατί όχι τότε", τον συμπόνεσα κι έπαψε να μου είναι αντιπαθής, γιατί η απάντηση που δεν αρθρώθηκε είναι πως τότε ήταν ατζαμής, κι οι περισσότεροι περάσαμε από εκεί με κάποια γυναίκα, με κάτι πανάκριβο μέσα στα χέρια που απλά δεν ξέραμε τί να το κάνουμε.

Όμορφη ταινία στο σύνολό της. Ένα 7☆
"Ah," she said, "to come is easy and takes hours; to go is different—and may take centuries."

Αβατάρι χρήστη
Φαροφύλακας
Φωτόφρακτος Δροσουλίτης
Αναρτήσεις: 3342
Εγγραφή: 31 Μάρ 2013, 09:00

Re: Ποια ταινία είδες πρόσφατα;

Ανάρτησηαπό Φαροφύλακας » 09 Ιαν 2020, 12:29

Είδα το Έτερος Εγώ (2016) όπως κοίταζα στο youTube μήπως υπάρχει κάτι να δω. Το είδα όπως παρακολουθούμε κάτι το αξιοπερίεργο. Γενικότερα δεν βλέπω ελληνικό κινηματογράφο, αν και λέω να κάνω μια δυο δοκιμές φέτος. Η τελευταία ταινία που είδα ήταν ο Κυνόδοντας, όταν βγήκε. Πριν από αυτόν, δεν θυμάμαι καν.

βλέπω πως άρεσε στην Μπιατριξ Κιντο:
Μπιατριξ Κιντο έγραψε:δυστυχως μονο δυο-τρεις με "κερδισαν". Π.χ. το "Έτερος Εγώ" (2016)
και στην Έλλη Μ:
Έλλη Μ έγραψε:Πρόκειται για αρκετά καλοδουλεμένη ταινία και πετυχαίνει να δημιουργεί αγωνία και μυστήριο, τα εγκλήματα πάνε παράλληλα με την εξέλιξη της ιστορίας του ήρωα, αν και ο Δαδακαρίδης, τον οποίο ενώ εκτιμώ γενικά, με τον συγκεκριμένος ρόλο δε μου φάνηκε τόσο φυσικός, όσο ότι τον παρα-υποδύεται

Γενικότερα δεν μου αρέσει το ελληνικό σινεμά. Μου άρεσαν κάποιες ταινίες που έβλεπα τότε, την δεκαετία του '80 (όπως αυτές με τον Καφετζόπουλο) κι έβλεπα κάποιες και το '90, όπως ο Ρινόκερος, το Τοπίο στην Ομίχλη, Τέλος Εποχής κτλ. που μου άρεσαν οριακά. Έπειτα το έχασα τελείως.

Τώρα το συγκεκριμένο είδος, με κατά συρροή δολοφόνους, δεν μου αρέσει ιδιαίτερα. Θα πρέπει να είναι ταινία επιπέδου Se7en για να μου αρέσει. Ομοίως δεν μπορεί τέτοια ταινία να μου προξενήσει φόβο. Οπότε η ταινία ξεκίνησε με 3 ντεσαβαντάζ για εμένα.

Δεν με τράβηξε και δε με ενέπλεξε. Δεν με έπεισε γενικότερα και μέσα σε όλα ούτε το μυστήριο με τους αριθμούς και τα αρχαία ρητά. Το πώς κατάφεραν οι σεναριογράφοι να φτιάξουν ταινία αστυνομικής έρευνας χωρίς αστυνομικούς, είναι άξιο απορίας. Η ερμηνεία του Δαδακαρίδη, δεν δούλεψε για εμένα (που βέβαια καταλαβαίνω πολύ καλά τί ήθελε να παρουσιάσει) και συμφωνώ με την Έλλη. Μου άρεσε η ερμηνεία του Καταλειφού ως Πρύτανη και του François Cluzet, η οποία δεν έδενε στα μάτια μου, απέναντι στην παράξενη ερμηνεία που διάλεξε ο Δαδακαρίδης.

Μου άρεσαν κάποιες λεπτομέρειες εδώ κι εκεί, όπως όταν ο ήρωας παίρνει το χέρι του πατέρα του και το βάζει στο πρόσωπό του, και επίσης με έπεισε η έλξη που ασκεί ο ήρωας, σαν ακαδημαϊκός, σαν καλός γιος και σαν καταθλιπτικός, στην νοσοκόμα.

Τέλος πάντων, πιστεύω πως το ελληνικό σινεμά θα πρέπει να κάνει τέτοιες προσπάθειες για να μεστώσει. Εντάξει, η αγορά είναι μικρή και άρα μικρά και τα μπάτζετ, όμως πολλές ταινίες (όπως ο Κυνόδοντας άλλωστε) έχουν δείξει πως μπορείς να έχεις αποτέλεσμα με έμπνευση και ταλέντο και κυρίως, καλό σενάριο, που εδώ, βέβαια, δεν υπήρχε.

Ένα 2☆
"Ah," she said, "to come is easy and takes hours; to go is different—and may take centuries."


Επιστροφή “Οθόνων Διάφορα”

Ποιος είναι συνδεμένος

Χρήστες που περιηγούνται σε αυτό το φόρουμ: Δεν υπάρχουν εγγραμένοι χρήστες και 4 επισκέπτες