Ποια ταινία είδες πρόσφατα;

Αβατάρι χρήστη
Μπιατριξ Κιντο
βιντεοβάτης
Αναρτήσεις: 985
Εγγραφή: 17 Αύγ 2018, 13:25

Re: Ποια ταινία είδες πρόσφατα;

Ανάρτησηαπό Μπιατριξ Κιντο » 08 Ιαν 2022, 21:55

Ειδα το Spiderman: No Way Home (2021), 11/10! δε σας λεω τιποτα αλλο, τρεξτε να τη δειτε! :σάλια:
"Κι εκεί που νόμιζες ότι δεν θα ξανανιώσεις ποτέ κάτι τόσο δυνατό, έρχεται κάποιος και σου δείχνει ότι το ποτέ είναι μεγάλη λέξη. . ."

Αβατάρι χρήστη
Φαροφύλακας
Φωτόφρακτος Δροσουλίτης
Αναρτήσεις: 3449
Εγγραφή: 31 Μάρ 2013, 09:00

Re: Ποια ταινία είδες πρόσφατα;

Ανάρτησηαπό Φαροφύλακας » 09 Ιαν 2022, 00:34

Στο σινεμά;

Τα υπερηρωικά δεν μου αρέσουν. Τα μόνα που μπορώ να δω είναι Spiderman και Hulk. :ρ

Νομιζω πως έχω χάσει μια δυο-ταινίες, Spiderman πάντως.
"Ah," she said, "to come is easy and takes hours; to go is different—and may take centuries."

Αβατάρι χρήστη
Μπιατριξ Κιντο
βιντεοβάτης
Αναρτήσεις: 985
Εγγραφή: 17 Αύγ 2018, 13:25

Re: Ποια ταινία είδες πρόσφατα;

Ανάρτησηαπό Μπιατριξ Κιντο » 09 Ιαν 2022, 11:21

Στο σπιτι μου το ειδα, αλλα τι σημασια εχει? ωραια ταινια, οσοι ειναι φαν ας μη τη χασουν
"Κι εκεί που νόμιζες ότι δεν θα ξανανιώσεις ποτέ κάτι τόσο δυνατό, έρχεται κάποιος και σου δείχνει ότι το ποτέ είναι μεγάλη λέξη. . ."

Αβατάρι χρήστη
Μπιατριξ Κιντο
βιντεοβάτης
Αναρτήσεις: 985
Εγγραφή: 17 Αύγ 2018, 13:25

Midnight Mass (2021)

Ανάρτησηαπό Μπιατριξ Κιντο » 09 Ιαν 2022, 11:44

Image
Τίτλος: Midnight Mass
Έτη προβολής: 2021
Δημιουργός: Mike Flanagan
Ηθοποιοί: Kate Siegel, Hamish Linklater, Annabeth Gish, Kristin Lehman
IMDB: https://www.imdb.com/title/tt10574558/

Υπόθεση
Ένας νέος ιερέας αντικαθιστά τον παλιό Monsignor Pruitt, φέρνοντας μια νέα ζωή σε ένα νησί που αργοπεθαίνει, καθώς αρχίζουν να συμβαίνουν όλο και περισσότερα θαύματα. Αυτά τα θαύματα θα αναζωπυρώσουν την πίστη των ταλαιπωρημένων κατοίκων του νησιού, οδηγώντας τους όμως, σε ένα μονοπάτι που δεν έχει επιστροφή.

Image

Άποψη
Δεν έχω δει τις δύο προηγούμενες δουλειές του Μαικ Φλάναγκαν (The Haunting Of Hill House & Bly Manor) αλλά μπορώ να πω ότι αυτή εδώ με συνεπήρε. Μου θύμισε αρκετα Στιβεν Κινγκ και συγκεκριμένα το The Stand περισσότερο και λιγότερο το Σάλεμς Λοτ. Γεμάτη ηθικά και φιλοσοφικά θεματα, επιβλητική μουσική, αλλά και ωραία σκηνοθεσία και ενδιαφέρον σεναριο για ταινία τρόμου, εμένα προσωπικά με κέρδισε. 9/10

Trailer

"Κι εκεί που νόμιζες ότι δεν θα ξανανιώσεις ποτέ κάτι τόσο δυνατό, έρχεται κάποιος και σου δείχνει ότι το ποτέ είναι μεγάλη λέξη. . ."

Αβατάρι χρήστη
Φαροφύλακας
Φωτόφρακτος Δροσουλίτης
Αναρτήσεις: 3449
Εγγραφή: 31 Μάρ 2013, 09:00

Re: Ποια ταινία είδες πρόσφατα;

Ανάρτησηαπό Φαροφύλακας » 09 Ιαν 2022, 22:12

Είδα το ντοκιμαντέρ Three Identical Strangers (2018), για τρία δίδυμα που συναντήθηκαν πρώτη φορά στα 19 τους, δίχως μέχρι τότε να γνωρίζουν ο ένας την ύπαρξη του άλλου.

Έχει ενδιαφέρον στο ότι μελετά το αν ο άνθρωπος είναι αποτέλεσμα ανατροφής ή γεννητικής προδιάθεσης.
"Ah," she said, "to come is easy and takes hours; to go is different—and may take centuries."

Αβατάρι χρήστη
Χήθκλιφ
Ονειρευτής
Αναρτήσεις: 432
Εγγραφή: 30 Σεπ 2013, 03:14

Re: Ποια ταινία είδες πρόσφατα;

Ανάρτησηαπό Χήθκλιφ » 18 Ιαν 2022, 20:44

Κάποιες από τις ταινίες που είδα τις τελευταίες δύο εβδομάδες

Le Feu Follet - Η φλόγα που τρεμοσβήνει (1963) -Λούι Μαλ
Ένας άνδρας βυθισμένος σε ψυχρή δυστυχία αποφασίζει με νηφαλιότητα να αυτοκτονήσει.
Αριστουργηματική σπουδή πάνω στην κατάθλιψη και επίτευγμα ψυχικής ανατομίας. Απ' όσες ταινίες του Μαλ έχω δει, διαπιστώνω πως καμία δεν μοιάζει με τις υπόλοιπες· ετερόκλιτες μεταξύ τους δημιουργίες, κάτι καινούριο κάθε φορά. Για τη συγκεκριμένη 10/10

Personal Shopper - Η βοηθός (2016) Ολιβιέ Ασαγιας
Νεαρή με καρδιακή πάθηση, εργάζεται ως «βοηθός για ψώνια» κάποιας υπέρ-διασημότητας στο Παρίσι, με μόνο της σκοπό να επικοινωνήσει με τον δίδυμο αδελφό της που απεβίωσε εκεί από επιπλοκές της ίδιας πάθησης.

Περίεργη ταινία για τα περίεργα παιχνίδια του μυαλού που μερικές φορές θολώνουν επικίνδυνα το προφανές. Δίχως να είναι τρόμου, έχει κάποιες στιγμές φρίκης και σκοτεινιάς. Θα προτιμούσα η μυστηριώδης σκηνή στο ξενοδοχείο να μην έμενε τόσο μυστηριώδης, γενικά όμως μου άρεσε. 7/10

Love Crimes (1992) (αλογόκριτη εκδοχή) - Λίζι Μπόρντεν
Εισαγγελέας με δικά της τραύματα, ερευνά υποθέσεις γυναικών, θύματα αγνώστου άνδρα που με ψευδή ταυτότητα τις αποπλανεί, οδηγώντας τες στο να ξεπεράσουν κάποια προσωπικά σεξουαλικά όρια. Η σύλληψή του της γίνεται εμμονή και αποφασίζει να τον παγιδεύσει μόνη της.

Λατρεύω να ανακαλύπτω ταινίες που παρά την κακή τους βαθμολογία στην imdb, καταλήγουν να με συνεπάρουν. Είναι σαν να απευθύνονταν εξ'αρχής αποκλειστικά σε εμένα. Η συγκεκριμένη, με γοήτευσε απροσδόκητα θίγοντας ψυχολογικά ζητήματα αμφιλεγόμενα και ταμπού. Ειδικά με τα σημερινά δεδομένα που πολλά έχουν αλλάξει ως προς την αντιμετώπιση της σεξουαλικής κακοποίησης, η ταινία κρατάει μια αμφίσημη στάση, δείχνοντας πως κάποιες φορές η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον θύτη και το θύμα είναι θολή και δεν είναι εύκολη η καταχώρηση του πρώτου ως γνήσια κακού και του δεύτερου ως εντελώς αθώου.
Διαβάζοντας ποιες σκηνές έχουν λογοκριθεί στην επίσημη εκδοχή της επιβεβαιώνω πως αυτή ακριβώς η αμφιθυμία ενόχλησε και δεν απορώ με την βαθμολογία αφού το συντμημένο αποτέλεσμα μένει στην επιφάνεια και δεν βγάζει νόημα. 8/10

I've Heard the Mermaids Singing (1987) - Πατρίσια Ροζεμά
Γλυκιά, αυθόρμητη και ανερμάτιστη, η Πόλι δυσκολεύεται να κρατήσει μια θέση εργασίας, ούτε και πολυνοιάζεται, μέχρι που προσλαμβάνεται ως γραμματέας στην γκαλερί της ραφινάτης Γκαμπριέλ.

Δυσεύρετη όπως διαπίστωσα, πέρα από αυτή τη δυσκολία, όταν επιτέλους την βρήκα, την είδα με τον ήχο στο αθόρυβο (κάτι που απεχθάνομαι) για να καλύψω την επιπρόσθετη ρώσικη μουρμούρα. Παρά την θέαση μετ' εμποδίων, μου άρεσε για την αισθητική της, την διάχυτη καλλιτεχνική ατμόσφαιρα, τις ευφάνταστες και χιουμοριστικές ονειρικές σκηνές - τα πιο δυνατά σημεία της ταινίας - την νοσταλγική αίσθηση που μου άφησε. 7/10
"Parce que moi je rêve, moi je ne le suis pas.."

Αβατάρι χρήστη
Χήθκλιφ
Ονειρευτής
Αναρτήσεις: 432
Εγγραφή: 30 Σεπ 2013, 03:14

Re: Ποια ταινία είδες πρόσφατα;

Ανάρτησηαπό Χήθκλιφ » 22 Ιαν 2022, 19:03

Είδα τις ταινίες:

Le Moustache- Το μουστάκι (2005) - Εμανουέλ Καρέρ
Ένα πρωί ο Μαρκ ρωτά τη γυναίκα του, Ανίες αν θα της άρεσε χωρίς μουστάκι· αβέβαιη εκείνη, του απαντά πως πάντα τον θυμάται με αυτό. Τελικά το ξυρίζει, ή έκπληξη όμως είναι δυσάρεστη όταν διαπιστώνει πως κανείς γύρω του δεν δείχνει να το προσέχει, ούτε καν η Ανιές.

Εκκινώντας από κάτι τόσο αβαρές όσο οι τρίχες του άνω χείλους, η ταινία φιλοδοξεί να αγγίξει υπαρξιακά ζητήματα ταυτότητας μεγαλύτερου βάρους, η ενδιαφέρουσα ιδέα όμως, γειώνεται από ένα ισχνό σενάριο, το οποίο στο κρίσιμο σημείο μοιάζει να εξαφανίζεται εντελώς αφήνοντας ερωτηματικά κενά σε ένα κλείσιμο κάτι λιγότερο από διεκπεραιωτικό.

Αξιοπερίεργο είναι πως το ρόλο σκηνοθέτη - συν-σεναριογράφου (μαζί με τον Ζερόμ Μποζούρ ), έχει ο ίδιος ο συγγραφέας του βιβλίου του οποίου η ταινία αποτελεί μεταφορά. Με προβληματίζει που το αποτέλεσμα ενός προσωπικού όπως φαίνεται έργου είναι, στα μάτια μου, τόσο απογοητευτικό και αναρωτιέμαι αν οφείλεται σε σκηνοθετική απειρία που συνεπάγεται αδυναμία μεταφοράς της ενδοστρέφειας ενός βιβλίου σε εικόνες. Για τις πολύ καλές ερμηνείες 5/10.

Le Mepris - Η περιφρόνηση (1963) - Ζαν Λικ Γκοντάρ
Ο Γάλλος σεναριογράφος Πολ προσλαμβάνεται από Αμερικανό μεγαλοπαραγωγό για να μετατρέψει το σενάριο μεταφοράς της Οδύσσειας, σε κάτι πιο εύληπτο κι εμπορικό από αυτό που έχει στο νου του ο Γερμανός σκηνοθέτης του.

Στις διαφωνίες των τριών ανδρών για τα νοήματα πίσω από το κείμενο, παρίσταται η καλλονή, σύζυγος του Πολ, Καμίλ η οποία παρακολουθεί με αποστροφή την δουλικότητα του να ξετυλίγεται κι ο γάμος τους μπαίνει σε πορεία ταχείας αποσύνθεσης.

Χρόνια είχα να δω ταινία του Γκοντάρ, τόσα πολλά που, μια νέα θέαση των ήδη ιδωμένων θα είναι ολότελα διαφορετική κι έχω την διάθεση να τον γνωρίσω κι αυτόν ξανά. Για την συγκεκριμένη ήταν η πρώτη.

Όπως λέει ο αγαπημένος Ζακ στην Σημασία έχει να αγαπάς η περιφρόνηση είναι το χειρότερο συναίσθημα γιατί δεν μπορεί να ανακληθεί.

Η πάντα διεισδυτική ματιά του σκηνοθέτη εστιάζει στις λεπτές ψυχολογικές διεργασίες που ακολουθούν την βεβήλωση του ιδεατού από το πραγματικό, με τρόπο λιγότερο εγκεφαλικό και αποστασιοποιημένο και περισσότερο άμεσο. Από βιβλίο του Αλμπέρτο Μοράβια, με αμιγώς κινηματογραφοφιλικό πλαίσιο και στήσιμο, ένα φινάλε γνήσια γκονταρικό και τον Φριτς Λανγκ να υποδύεται τον εαυτό του. 8/10
"Parce que moi je rêve, moi je ne le suis pas.."


Επιστροφή “Οθόνων Διάφορα”

Ποιος είναι συνδεμένος

Χρήστες που περιηγούνται σε αυτό το φόρουμ: Δεν υπάρχουν εγγραμένοι χρήστες και 3 επισκέπτες