Greek Weird Wave (GWW)

Αβατάρι χρήστη
Θεατής
Μυθευτής
Αναρτήσεις: 585
Εγγραφή: 07 Οκτ 2016, 19:34

Re: Greek Weird Wave (GWW)

Ανάρτησηαπό Θεατής » 20 Μάι 2019, 19:58

Έψαξα και βρήκα το "Ο καλύτερος μου φίλος" του Λάνθιμου που ανέφερε ο Ξενέρωτας και διαπίστωσα ότι την είχα δει...κατά την γνώμη μου δεν έχει καμία σχέση με το GWW,μια απλή κωμωδία θα την χαρακτήριζα...
Το να διαβάζεις μεταφρασμένη ποίηση είναι σαν να κολυμπάς με αδιάβροχο...

Αβατάρι χρήστη
Θεατής
Μυθευτής
Αναρτήσεις: 585
Εγγραφή: 07 Οκτ 2016, 19:34

Re: Greek Weird Wave (GWW)

Ανάρτησηαπό Θεατής » 28 Μάι 2019, 21:15

Είδα το Tungsten 2011 του Γιώργου Γεωργόπουλου...η ταινία μου άρεσε σε γενικές γραμμές,εχει σύγχρονη αφηγηματική ματιά και ενδιαφέρον σενάριο που εστιάζει στα πρώτα χρόνια της κρίσης,οικονομικής αλλά και αξιών...δυστυχώς όμως δεν ανήκει σε καμία περίπτωση στο weird wave παρόλο που ως τέτοια την είδα να χαρακτηρίζεται στο διαδίκτυο...7/10*

Image
Το να διαβάζεις μεταφρασμένη ποίηση είναι σαν να κολυμπάς με αδιάβροχο...

Αβατάρι χρήστη
Νικόλας Δε Κιντ
Ταινιοδύτης
Αναρτήσεις: 1352
Εγγραφή: 12 Οκτ 2014, 21:29

Re: Greek Weird Wave (GWW)

Ανάρτησηαπό Νικόλας Δε Κιντ » 28 Μάι 2019, 21:49

Θεατής έγραψε:Έψαξα και βρήκα το "Ο καλύτερος μου φίλος" του Λάνθιμου που ανέφερε ο Ξενέρωτας και διαπίστωσα ότι την είχα δει...κατά την γνώμη μου δεν έχει καμία σχέση με το GWW,μια απλή κωμωδία θα την χαρακτήριζα...


Καμία σχέση όντως...
Προσωπικά την είχα βρει ενοχλητικά κακή... :όχισουλέω:
Excuse me... I dislike being touched... an Eastern prejudice

Αβατάρι χρήστη
Θεατής
Μυθευτής
Αναρτήσεις: 585
Εγγραφή: 07 Οκτ 2016, 19:34

Re: Greek Weird Wave (GWW)

Ανάρτησηαπό Θεατής » 05 Ιούν 2019, 12:59

Λοιπόν είδα το "Στράτος, το μικρό ψάρι 2014" του Γιάννη Οικονομίδη...

Καταρχάς ο Οικονομίδης μπήκε στους αγαπημένους μου σκηνοθέτες καθώς όσες ταινίες του έχω δει, μου έχουν αρέσει όλες...Ο δε Μουρίκης είναι απλά απολαυστικός και πραγματικά πρόκειται για έναν ηθοποιό, κεφάλαιο για το ελληνικό σινεμά...
Η ταινία, αν και δεν είναι καθαρά weird, η επιλογή των ηθοποιών,το παίξιμο, οι διάλογοι, την καθιστούν μια πολύ ιδιαίτερη θέαση που εμένα προσωπικά με συνεπήρε...την προτείνω ανεπιφύλακτα...8/10*

Image

Παραθέτω κι ένα λινκ με συνέντευξη του Γιάννη Οικονομίδη για να μπούμε λίγο στο κλίμα του τι έχει στο μυαλό του,και τι προσπαθεί να πετύχει στις ταινίες του ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης...

Συνέντευξη στην ΕΤ1
Το να διαβάζεις μεταφρασμένη ποίηση είναι σαν να κολυμπάς με αδιάβροχο...

Αβατάρι χρήστη
Νικόλας Δε Κιντ
Ταινιοδύτης
Αναρτήσεις: 1352
Εγγραφή: 12 Οκτ 2014, 21:29

Re: Greek Weird Wave (GWW)

Ανάρτησηαπό Νικόλας Δε Κιντ » 09 Ιούν 2019, 20:44

Θεατή η Μέδουσα (1988) νομίζω ταιριάζει στο συγκεκριμένο νήμα!
Τι λες κι εσύ;

Αν δεν την είδες ακόμα ΕΔΩ ο σύνδεσμος! :)
Excuse me... I dislike being touched... an Eastern prejudice

Αβατάρι χρήστη
Θεατής
Μυθευτής
Αναρτήσεις: 585
Εγγραφή: 07 Οκτ 2016, 19:34

Re: Greek Weird Wave (GWW)

Ανάρτησηαπό Θεατής » 09 Ιούν 2019, 23:56

Νικόλα την έχω δεί... Μου είχε αρέσει κιόλας!

Τώρα για το αν είναι weird δεν μπορώ να κρίνω... Έχει στοιχεία και καταλαβαίνω γιατί το λές αλλά από την άλλη στερείται κάποια άλλα... Σε κάθε περιπτωση όμως ήταν μια ταινία που κινήθηκε σε μονοπάτια πολυ διαφορετικά από τα συνηθισμένα για την εποχή της και γι'αυτό αξίζει η μνεία...
Το να διαβάζεις μεταφρασμένη ποίηση είναι σαν να κολυμπάς με αδιάβροχο...

Αβατάρι χρήστη
Φαροφύλακας
Φωτόφρακτος Δροσουλίτης
Αναρτήσεις: 3336
Εγγραφή: 31 Μάρ 2013, 09:00

Re: Greek Weird Wave (GWW)

Ανάρτησηαπό Φαροφύλακας » 10 Ιούν 2019, 13:07

Η Μέδουσα είναι ένα παραμύθι. Υπάρχει το μαγικό στοιχείο: η Μέδουσα, από την άποψη πως δεν υπάρχει τέτοιο πλάσμα στην πραγματική ζωή, όμως από εκεί και πέρα η ιστορία είναι πολύ... κανονική και όλο το στήσιμο κλασικό.

Δίχως να ξέρω πολλά από GWW, και κρίνοντας από ταινίες όπως ο Αστακός και ο Κυνόδοντας, σε αυτές τις ταινίες η πλοκή παίρνει πολύ απρόσμενη ρώτα, πραγματικά δεν ξέρεις τί να περιμένεις, και βέβαια η ίδια η ιστορία, η κεντρική της ιδέα αλλά και τα παρακλάδια της είναι ... weird από κάθε άποψη.
"Ah," she said, "to come is easy and takes hours; to go is different—and may take centuries."

Αβατάρι χρήστη
Θεατής
Μυθευτής
Αναρτήσεις: 585
Εγγραφή: 07 Οκτ 2016, 19:34

Re: Greek Weird Wave (GWW)

Ανάρτησηαπό Θεατής » 10 Ιούν 2019, 14:06

Ναι Φαρε... Θα συμφωνήσω σε όλα μαζί σου... Απλά όπως είπα και πριν, πιστευω αξίζει μια μνεία ως μια ταινία απο αυτές που ψαχτηκε λίγο διαφορετικά από το συνολο σχεδόν του ελληνικού κινηματογράφου εκείνης της περιοδου...
Το να διαβάζεις μεταφρασμένη ποίηση είναι σαν να κολυμπάς με αδιάβροχο...

Αβατάρι χρήστη
Θεατής
Μυθευτής
Αναρτήσεις: 585
Εγγραφή: 07 Οκτ 2016, 19:34

Re: Greek Weird Wave (GWW)

Ανάρτησηαπό Θεατής » 12 Ιαν 2020, 21:51

Μετά από μεγάλη αναμονή κατάφερα να βρω την "Παύση" της Τώνιας Μίσιαλη... Αν και είχα μεγάλες προσδοκίες από την περιγραφή της ταινίας δυστυχώς έζησα μια μεγάλη απογοήτευση. Πέρα απο την κλισέ υπόθεση δεν είχε ούτε καλές ερμηνείες (σχεδόν αστείες) και φυσικά ούτε λόγος για weird...Κρίμα
3/10*

Image
Το να διαβάζεις μεταφρασμένη ποίηση είναι σαν να κολυμπάς με αδιάβροχο...

Αβατάρι χρήστη
Φαροφύλακας
Φωτόφρακτος Δροσουλίτης
Αναρτήσεις: 3336
Εγγραφή: 31 Μάρ 2013, 09:00

Re: Greek Weird Wave (GWW)

Ανάρτησηαπό Φαροφύλακας » 16 Ιαν 2020, 19:20

Ξανάδα τελευταία αυτό εδώ το νήμα κι είχα σκοπό να δοκιμάσω να δω κάποια ταινία από αυτές που αναφέρει ο Θεατής. Σήμερα έπεσα πάνω στο Μικρό Ψάρι (2014), που υπάρχει διαθέσιμο στο youTube, και κάθισα και το είδα.

Στην αρχή έκπληξη! Καλή σκηνοθεσία και πολύ καλές ερμηνείες! Στην πρώτη συνάντηση του Στράτου με τον Πέτρο, βρισκόμουν σχεδόν σε ευφορία. Κι έπειτα, στο 15΄, στην συνάντηση του Στράτου με τον Λεωνίδα επήλθε η καταστροφή!

Αυτό που μοιάζει να συνέβαινε στην ταινία είναι πως ο σκηνοθέτης έδινε έναν χώρο στους ηθοποιούς για αυτοσχεδιασμό. Οπότε, το δυστύχημα, όλοι τους (μα όλοι) πέφτανε στην παγίδα να επαναλαμβάνουν συνεχώς τις ατάκες τους τόσο που ενώ σε μια σκηνή ήταν όμορφο και ρεαλιστικό (π.χ. στην πρώτη), από την δεύτερη κι έπειτα ήταν απλά αφύσικο κι ενοχλητικό. Αυτό το πράγμα με προσγείωσε (απότομα), με ξενέρωσε, με απογοήτευσε. Γιατί από εκεί και πέρα τα πάντα ήταν σωστά κι η εμπειρία μου θα μπορούσε να έχει απογειωθεί.

Μικρό παράδειγμα, τα πρώτα λόγια της Μαρίας, στον Στράτο είναι:
— Τώρα τι κάνεις; Τώρα τι κάνεις; Με φτύνεις; Με φτύνεις; Με φτύνεις, ρε συ;

Ή άλλο παράδειγμα:
— Σήκω και φύγε τώρα. Πούλο. Πούλο. Όπως είσαι. Όπως είσαι. Μεταβολή και πούλο. Τώρα. Σήκω και φύγε, ρε στραβοχυμένε. Σήκω και φύγε, ρε. Σήκω και φύγε, ρε, να πούμε. Σήκω και φύγε, ρε. κτλ.


Έτσι μιλούσαν όλοι, σε όλο το μήκος της ταινίας. Επαναλάμβαναν αδιάκοπα τα ίδια λόγια. Αντί ο αυτοσχεδιασμός να φέρει ένα πιο ρεαλιστικό αποτέλεσμα σε σχέση με τις φιξαρισμένες ατάκες, έφτασε να γίνει λιγότερο ρεαλιστικός από αυτές, εάν μία φορά παρατηρούσες αυτό το πράγμα. Με τσάκισε. (Με τσάκισε. Με τσάκισε, ρε συ. Με τσάκισε.)

Απορώ πώς ξέφυγε αυτό από έναν σκηνοθέτη που είχε την δεξιότητα να στήσει όλο αυτό το αρκετά θαυμαστό πράγμα.

Από εκεί και πέρα, η ιστορία πολύ καλή, σκληρή, μια ματιά σε έναν κόσμο διαφορετικό που υπάρχει πολύ κοντά μας, κι οι ερμηνείες εξαίρετες και ρεαλιστικές, και δει για ελληνικό σινεμά (στον αντίποδα π.χ. του ο Έτερος Εγώ, που είδα πρόσφατα). Όλοι ταιριαστοί στον ρόλο τους. Ειδική μνεία στον πρωταγωνιστή Βαγγέλη Μουρούκη που έστησε τον καταπληκτικό ψυχρό εκτελεστή Στράτο Καραμάνη. Του πήγε πολύ ο ρόλος.

Και μια λεπτομέρεια, έχω παραπονεθεί στο νήμα με τις "Μικρές ατέλειες που με ενοχλούν σε μια ταινία", πως σε ταινίες οι εγκληματίες μιλάνε "ανοιχτά" για τα εγκλήματά τους (π.χ. "Το έθαψες το πτώμα;") ενώ τέτοιες κουβέντες στην πραγματικότητα γίνονται συνθηματικά. Εδώ, και μπράβο, το κράτησαν ρεαλιστικό. Π.χ. αντί να πει "πέταξα το πιστόλι στο ποτάμι" λέει "και το πινέλο στο νερό", κι ο ενδιαφερόμενος ξέρει να καταλάβει. Το σενάριο ήταν σωστό στα χοντρά και στα ψιλά.

Βέβαια, τέτοιες σκληρές ιστορίες βίας εμένα σπάνια με ψυχαγωγούν. Επίσης, από το δεύτερο πακέτο που σκάει ο Στράτος, είδα πού πήγαινε το θέμα, αλλά αυτό δεν με ενόχλησε. Τέλος, μου άρεσε που ένα θέμα μένει, ας πούμε, άλυτο, ενώ άλλο όχι.

Καλή κι η μουσική. Μία μόνη κιθάρα που ταίριαζε με την μοναξιά του ήρωα και που στις στιγμές που χρειαζόταν έπιανε ρυθμό ώστε να συνοδεύσει την αγωνία της σκηνής.

Νομίζω πως θα έφτανα ψηλά με αυτήν την ταινία. Με το ξενέρωμα των αφύσικων επαναληπτικών διαλόγων βρέθηκα κάπου στο 5☆.

Ευχάριστη έκπληξη, παρά το δυστύχημα.
"Ah," she said, "to come is easy and takes hours; to go is different—and may take centuries."


Επιστροφή “Ελληνικός Κινηματογράφος”

Ποιος είναι συνδεμένος

Χρήστες που περιηγούνται σε αυτό το φόρουμ: Δεν υπάρχουν εγγραμένοι χρήστες και 1 επισκέπτες