Σελίδα 216 από 223

Re: Ποια ταινία είδες πρόσφατα;

Posted: 24 Ιαν 2020, 11:51
από Στιλλ Ιλλ
Eίδα δύο ταινούλες τελευταία, με την μία να μου αρέσει περισσότερο απο την άλλη.

To Προάγγελμα θανάτου (2019) είχε όλα εκείνα τα συστατικά για να μου τραβήξει το ενδιαφέρον και ακόμα και να με ενθουσιάσει. Στα θετικά η αγαπημένη Αλίσια Βικάντερ. Σκοτεινό παρελθόν της μυστηριώδους πρωταγωνίστριας, αλλόκοτοι χαρακτήρες και ιδιότροποι, ερωτικά πάθη και ίντριγκες και στο παρασκήνιο οι συνοικίες της Ιαπωνίας που τόνιζαν την ατμόσφαιρα και έφερναν στο προσκήνιο τις θεματικές της ταινίας με έναν γοητευτικό τρόπο. Υπήρχαν κάμποσες αμήχανες στιγμές και δήθεν μυστήριο απο ένα σημείο και έπειτα χωρίς να μπορούμε να παρακολουθήσουμε την διαδρομή της πρωταγωνίστριας η οποία απλά περιφερόταν με καποιές συναισθηματικές αναλαμπές. Πρέπει να είσαι πολύ ατάλαντος για να μην μπορείς να εκμεταλλευτείς το ταλέντο της Βικάντερ. Το θέμα είναι οτι απο ένα σημείο και έπειτα επικρατεί σύγχυση και οι θεματικές μάλλον θα αναδεικνύονταν καλύτερα απο έναν συγγραφέα οπως ο Μουρακάμι. Ένα 5 γιατί παραδοξως με κράτησε ώς το τέλος.

Η Αόρατη κλωστή (2017) είναι πιθανότατα η πρώτη ταινία του Άντερσον που παρακολουθώ και μου άρεσε κάμποσο. Καταρχήν με γοήτευσε η ατμόσφαιρα και η μουσική του αγαπημένου Greenwood, με έβαλε απίστευτα γρήγορα στην διάθεση της ταινίας. Στο αποστειρωμένο, πειθαρχημένο, και εμμονικά προσηλωμένο μυαλό του Γούντκοκ όλα έχουν να κάνουν με το σχέδιο και μόνο. Εμπνέεται απο την αύρα και τις αναλογίες της κάθε γυναίκας αλλα μοιάζει αρκετα ιδιότροπος με φαντάσματα του παρελθόντος να τον κατατρύχουν. Μέχρι να ερωτευτεί την μούσα του και η σχέση τους να εξελιχθεί σε κάτι ιδιατερο και δύστροπο. Ένα 7

Re: Ποια ταινία είδες πρόσφατα;

Posted: 26 Ιαν 2020, 13:56
από Φαροφύλακας
Ξεκίνησα κι εγώ να δω το Parasite (2019) η οποία βλέπω πως άρεσε πολύ στον Θεατή:
Θεατής έγραψε:Είδα το Parasite 2019 , το διαμάντι του Joon Ho Bong...

Μαυρη κωμωδία? Κοινωνικό δράμα? Θρίλερ με δόσεις σπλάτερ? Ότι και να πει κανείς είναι λίγο για να το περιγραψει... Απλώς δείτε το!!!
Καταπληκτικό...
9/10*
αλλά όχι στον Μυρμηγκοφάγο:
Μυρμηγκοφάγος έγραψε:Την έριξα πριν τρεις μέρες Πέτρο, αλλά στο δεκαπεντάλεπτο την έβγαλα. Μου ήταν αδύνατο να δω δεύτερη κορεάτικη, όταν τη προηγούμενη έφριξα με το “The Host (2006)”. Συν ότι στο συγκεκριμένο χρόνο μου έβγαλε αυτό το κλασικό κορεάτικο ύφος που μου είναι ανυπόφορο.

Μήτε και σε εμένα άρεσε και νιώθω κοντά σε αυτά που λέει ο Μυρμηγκοφάγος.

Στο πρώτο μισό κοιτούσα βαριεστημένα. Γενικότερα δεν πρέπει να έχω δει τίποτα από Κορέα που να μου έχει αρέσει και μήτε και στην σαρωτική KPop μπορώ να πω πως έχω βρει το παραμικρό θρύμμα που να ταιριάζει στο γούστο μου (αν και μου αρέσουν κάτι χορογραφίες που κάνουν).

Όταν εμφανίστηκε η παλιά οικονόμος στο θυροτηλέφωνο κάτι σκίρτησε μέσα μου, μια ελπίδα για να βρω ξαφνικά ενδιαφέρον. Ε, κι όταν πήγαν στο υπόγειο, ένιωσα πραγματικό εκνευρισμό.

Είπα πως θα κάνω μια προσπάθεια να βλέπω ολόκληρες τις ταινίες φέτος, αλλά πραγματικά νιώθω πως δεν μπορώ να βασανιστώ αυτήν την στιγμή περισσότερο. Ίσως σε δεύτερο χρόνο, με τα συναισθήματα καταλαγιασμένα, να κάνω μια προσπάθεια να συνεχίσω (όπως έκανα τελικά με το Freaks).

Για την ώρα 1☆.

Re: Ποια ταινία είδες πρόσφατα;

Posted: 26 Ιαν 2020, 14:52
από Νικόλας Δε Κιντ
Είδα το "Nosferatu: Phantom der Nacht Νοσφεράτου:(1979) / Ο Δράκουλας της Νύχτας ".

Πραγματικά, ήταν μια από τις καλύτερες με θέμα τα βαμπίρ που έχω δει.
Σχεδόν ένα σκοτεινό παραμύθι με υπέροχα σκηνικά και εξωτερικά γυρίσματα. O Κλάους Κίσκι είναι εξαιρετικός στον ρόλο του Κόμη, ενώ η Ιζαμπέλ Ατζανί είναι τόσο αθώα όμορφη. Φυσικά, από το καστ δεν υστερεί κάποιος ενώ ο φακός του Χέρτζογκ κάνει απλά θαύματα.
Χαμηλού προϋπολογισμού ταινία, χωρίς ειδικά εφέ και εντυπωσιασμούς καταφέρνει από την αρχή έως το τέλος να μας μεταδώσει τη ζοφερότητα της αλλά και μια ανεπανάληπτη γοτθική ατμόσφαιρα!

Μου έκανε επίσης εντύπωση που βρήκαν τόσους αρουραίους!! :αργκ:
Η ταινία είναι ένα άτυπο ριμέικ της κλασικής βουβής ταινίας του 1922 ενώ και οι δυο πατάν πάνω στο μυθιστόρημα του Μπραμ Στόουκερ "Ο Δράκουλας".

9/10

Re: Ποια ταινία είδες πρόσφατα;

Posted: 26 Ιαν 2020, 15:03
από Νικόλας Δε Κιντ
Φαροφύλακας έγραψε:Είπα πως θα κάνω μια προσπάθεια να βλέπω ολόκληρες τις ταινίες φέτος .

Φάρε δες αυτή που σου έχω προτείνει εδώ και πόσο καιρό!!! :ναι:

Παρεμπιπτόντως και με μένα το Host(2006) δεν μου είχε αρέσει καθόλου...
Βλέπω ένα 3αρι στην imdb.
Το "Madeo" όμως και το "Memories of murder"μου άρεσαν πολύ. Βλέπω 8αρια και στις δύο. :)

Re: Ποια ταινία είδες πρόσφατα;

Posted: 26 Ιαν 2020, 15:08
από Μπιατριξ Κιντο
Νικολα, εχεις δει το Nosferatu του 1922?

Re: Ποια ταινία είδες πρόσφατα;

Posted: 26 Ιαν 2020, 17:59
από Νικόλας Δε Κιντ
Ναι Μπίατριξ το έχω δει και μου άρεσε αρκετά. :)
Νομίζω όμως πως η ταινία του 1979 είναι σαφώς ανώτερη.

Re: Ποια ταινία είδες πρόσφατα;

Posted: 26 Ιαν 2020, 21:50
από Φαροφύλακας
Νικόλας Δε Κιντ έγραψε:Φάρε δες αυτή που σου έχω προτείνει εδώ και πόσο καιρό!!! :ναι:
Εκείνη την ταινία την είχα υπόψη μου. Την είχα δει να φιγουράρει σε λίστες κι είδα και το τρέιλερ που θυμάμαι που μου έκανε ένα μικρό κλικ. Θα πάρει σειρά κάποια στιγμή.

Νικόλας Δε Κιντ έγραψε:Όντως η ταινία ήταν το "Ασανσέρ για δολοφόνους". Αγαπημένη ταινία νουάρ με μια απίστευτα ερωτεύσιμη Ζαν Μορό!
Η συγκεκριμένη αναφορά με έβαλε και κάθισα κι είδα το Ascenseur pour l'échafaud (Ασανσέρ για Δολοφόνους) (1958). Δυστυχώς, ήταν η δεύτερη απογοήτευση της ημέρας.

Η ταινία ξεκίνησε με μια σκηνή που μου άρεσε πολύ. Το πρόσωπο της γυναίκας με μια εσωτερική φωνή, ίσως είναι στο κρεβάτι, όμως όχι, το πλάνο ανοίγει, είναι στο τηλέφωνο, ακούγεται Miles Davis, το πρόσωπο του άντρα, μακρινό πλάνο στο κτήριο, παρατεταγμένα παράθυρα. Σκεφτόμουν πως όλα θα πήγαιναν καλά. Όμως όλα κατέρρευσαν γρήγορα.

Ο επίδοξος δολοφόνος παρότι προτίθεται να περάσει απαρατήρητος...
...κάθεται και κάνει ακροβατικά εξωτερικά στο κτήριο, απέναντι από ένα σωρό παράθυρα και στο οπτικό πεδίο του κόσμου που περπατά στον δρόμο και θα μπορούσε κάλλιστα να τον δει, όπως βλέπει κι ο ίδιος έπειτα, από το πεζοδρόμιο, να κρέμεται εκεί το σκοινί που ξέχασε. Φυσικά, δεν τον βλέπει κανείς.

Έπειτα ο φόνος. Όταν κάποιος πυροβολεί, στο χέρι του μένουν υπολείμματα από την πυρίτιδα. Εξού και μια κανονική αστυνομία, και όχι αυτή της ταινίας, θα ήξερε πως ο άνθρωπος δεν αυτοκτόνησε. Αυτό που με ενόχλησε όμως, είναι πως αυτό θα έπρεπε να το ξέρει κι ο έμπειρος με όπλα Ταβερνιέ και θα έκανε κάτι γι’ αυτό. Μάλλον αυτός που το αγνοούσε ήταν ο σεναριογράφος, βέβαια.

Όμως το πιο ενοχλητικό ήταν η έλλειψη ρεαλισμού στην σκηνή. Το γραφείο θα έπρεπε να είναι γεμάτο αίμα, πιτσιλιές παντού κτλ. Εδώ ο Ταβερνιέ ξαναμαζεύει έναν πάλλευκο, πεντακάθαρο φάκελο κάτω από το κεφάλι του ανθρώπου που… τίναξε τα μυαλά του στον αέρα. Μάλιστα η αριστερή πλευρά, που είναι θα έπρεπε να είναι η πλευρά εξόδου, δηλ. το μεγάλο άνοιγμα, είναι ακουμπισμένη στο λευκό χαρτί… :ρ

Τέλος πάντων. Τι να πρωτοπιάσει κανείς;

Το αμάξι που απλά το ληστεύει η υπάλληλος με τον φίλο της, εκεί μπροστά στην βιτρίνα του μαγαζιού όπου δουλεύει;

Οι δολοφόνοι που γεμίζουν τον τόπο δακτυλικά αποτυπώματα; Ο Ταβερνιέ φοράει μεν γάντια, όμως έπειτα στο ασανσέρ αφήνει ίχνη παντού. Εντάξει, η αστυνομία του 1958 δεν είχε την αυστηρή μεθοδολογία που έχει σήμερα, αλλά δακτυλικά αποτυπώματα σε τόπο φόνου, θα πρέπει να παίρνανε. Τουλάχιστον από το πιστόλι, του δεύτερου φόνου, διάολε.

Όταν ήρθε κι ο φόνος των Γερμανών, τόσο μη ρεαλιστικά στημένος, σκέφτηκα πως θα έπρεπε να τα παίρνω όλα αυτά όπως στο θέατρο, όπου τα πράγματα γίνονται με έναν τρόπο πιο συμβολικό. Όμως δεν μπόρεσα.
Η γυναίκα που περιδιαβαίνει με τις ώρες την πόλη, μέσα στην μέρα, μέσα στην νύχτα, μέσα στην βροχή, έξω απ’ την βροχή, μέσα στα μπαρ, έξω απ’ τα μπαρ κτλ. και με τον εσωτερικό διάλογο ισορροπούσε ανάμεσα σε κάτι που θα μπορούσε να είναι ωραίο ή αστείο. Ίσως αν όλα τα άλλα ήταν σωστά να μου άρεσε αλλά δεν…

Εντωμεταξύ...
το σκοινί με τον γάντζο πώς βρέθηκε τελικά κάτω; Το ασανσέρ κολλάει όταν ο Ταβερνιέ πηγαίνει πάνω και άρα πηγαίνει προς αυτό. Ποιος το ξεκρέμασε τελικά; (Κάτι έχασα εδώ; )

Ας μη μου πει κάποιος πως η ιστορία το θέλει να έπεσε μόνο του. Ο γαντζος δεν ξεγαντζώνεται μόνος του κι ακόμη κι ετσι θα έπεφτε στο μπαλκόνι.


Πιστεύω πως θα μου άρεσε η ιδέα της ιστορίας αν κάποιος μου την διηγούταν. Η συγκεκριμένη εκτέλεση όμως, δεν λειτούργησε για μένα.

Ένα 3☆

Re: Ποια ταινία είδες πρόσφατα;

Posted: 27 Ιαν 2020, 10:50
από Νικόλας Δε Κιντ
Φάρε διάβασα τα σχόλια σου! :))))

Η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ να διαφωνήσω, ειδικά με την σκηνή του φόνου και τα αίματα, αλλά δυστυχώς όταν γυρίστηκε η ταινία δεν υπήρχε τόσος ρεαλισμός και τόση σπλατεριά.
Κι εμένα με ενοχλούν κάτι τέτοιες ανακρίβειες στις ταινίες, αλλά στην συγκεκριμένη τις αγνόησα λόγω ατμόσφαιρας και Ζαν Μορό! :)
A ναι! Και λόγω της μουσικής του Μάιλς Ντέιβις.

Πάντως βλέπω η ταινία στην imdb σκοράρει 8,0 στους χρήστες και 94% στο meta! :). Δεν το λες και άσχημο σκορ...

Re: Ποια ταινία είδες πρόσφατα;

Posted: 29 Ιαν 2020, 02:35
από Χήθκλιφ
Μερικές από τις ταινίες που είδα την προηγούμενη εβδομάδα

Hagazussa - A Heathen's Curse (2017) - Λούκας Φάιγκελφελντ
Στα μεσαιωνικά χρόνια η μικρή Άλμπρουν και η μητέρα της Μάρτα ζουν απομονωμένες εκτρέφοντας κατσίκες κοντά σε ένα χωριό των Άλπεων, θεωρούμενες μάγισσες από τους δεισιδαίμονες κατοίκους. Κάποια στιγμή η μητέρα αρρωσταίνει βαριά και σύντομα η Άλμπρουν μένει ολομόναχη συνεχίζοντας την δουλειά της. Χρόνια μετά ενήλικη πλέον την συναντάμε με ένα μωρό, πιθανότατα αποτέλεσμα βιασμού. Εξίσου απομονωμένη πάντα, χαίρεται όταν κάποια γυναίκα του χωριού την προσεγγίζει με φιλικές φαινομενικά προθέσεις, σύντομα ωστόσο αποκαλύπτεται ο κακόβουλος δόλιος σκοπός που επιφέρει και την οριστική διασάλευση του ήδη κλονισμένου νου της.

Μια ιδιαίτερη ταινία που απαιτεί υπομονή καθώς η δομή της είναι θραυσματική με ελάχιστους διαλόγους. Προσωπικά χρειάστηκε να την δω και δεύτερη φορά για να την εκτιμήσω, στην δεύτερη όμως θέαση με κέρδισε θριαμβευτικά. Μου άρεσε η σιωπηλά οδυνηρή ερμηνεία της πρωταγωνίστριας, ήταν πολύ πειστική ως μια γυναίκα που έχει γνωρίσει μόνο απόλυτη σκληρότητα και μοχθηρία που την μετέτρεψαν σε πληγωμένο, φοβισμένο ζώο καθώς η ασημαντότητα της και η προκατάληψη εναντίον της την κατέστησαν παρείσακτη παρία. Το βλέμμα και οι εκφράσεις αποτυπώνουν με ευαισθησία την αμηχανία της προς τις κοινωνικές επαφές αλλά και την αγνή χαρά της όταν πιστεύει ότι βρήκε μια φίλη, λίγο πριν τη μεγάλη προδοσία. Το τέλος μολονότι κρυπτικό, είναι συγκλονιστικό, ανατριχιαστικό κι επώδυνο.


La Luna - Το Φεγγάρι (1979) - Μπερνάρντο Μπερτολούτσι
Μετά τον αιφνίδιο θάνατο του συζύγου της η Κατερίνα, μια φημισμένη τραγουδίστρια της όπερας, μετακομίζει με τον γιο της Τζο στην Ιταλία. Απορροφημένη όπως είναι από την επιτυχία και την νεοαποκτηθείσα ελευθερία της αργεί να αντιληφθεί την επιδεινούμενη εξάρτηση του Τζο από την ηρωίνη. Όταν την συνειδητοποιεί προσπαθεί να τον βοηθήσει με τρόπο αμφιλεγόμενο.

Απόλαυσα την κομψότητα και την λεπτότητα της που κυρίως πηγάζει από την γοητευτική προσωπικότητα της Κατερίνας - εξαιρετική στον ρόλο η Τζιλ Κλέιμπουργκ - η οποία έχει κάτι ιδιαίτερο που δημιουργεί μια αύρα γύρω της ενώ είναι φινετσάτη ακόμη και τη στιγμή που πίνει απλά τον καφέ της. Ενδιαφέρων και ο χαρακτήρας του Τζο ο οποίος μοιράζεται λίγη από την χάρη της από την οποία ωστόσο μαγεύεται κι ο ίδιος καθώς φαίνεται πόσο την θαυμάζει και πόσο επιζητεί την προσοχή της - χαρισματικός και ο Μάθιου Μπάρι ως Τζο. Μου άρεσε πολύ η παιγνιώδης σχέση τους που βγαίνει πολύ αυθόρμητη και φυσική καθώς συζητούν, παίζουν, γελούν με πολύ επικοινωνιακό και αριστοκρατικό τρόπο.

Από την άλλη η ταινία καταγίνεται με πολλά και απαιτητικά θέματα τα οποία αγγίζει μόνο επιφανειακά ενώ δεν είμαι σίγουρη αν με ικανοποίησε το τέλος που ήταν μεν όμορφο αλλά κάπως σαν να αποδίδονται τα προβλήματα του Τζο στην έλλειψη ενός ισχυρού αρσενικού προτύπου κι αυτό μου φάνηκε απλοϊκό. Επίσης κάθε περίληψη που διάβασα αναφέρεται σε αιμομεικτική σχέση που είναι μια μάλλον πολύ τραβηγμένη και παραπλανητική διατύπωση για αυτό που στην πραγματικότητα βλέπουμε να εκτυλίσσεται. Μια όμορφη και ευαίσθητη δημιουργία.


Shiryô No Wana - Evil Dead Trap (1988) - Τοσιχάρου Ικέντα
Η Νάμι είναι παρουσιάστρια μιας μεταμεσονύχτιας εκπομπής που παροτρύνει το κοινό της να στείλει αυτοσχέδια βίντεο με σκοπό να προβληθούν εφόσον είναι καλοφτιαγμένα. Μια μέρα λαμβάνει μία κασέτα που περιέχει την αληθινή όπως δείχνει, σαδιστική δολοφονία μιας γυναίκας με αναφορές στην ίδια την Νάμι. Με εξημμένη την περιέργεια, δίχως να ενημερώσει την αστυνομία, πείθει το συνεργείο της εκπομπής να εξερευνήσουν το ερειπωμένο εργοστάσιο όπου φαίνεται να γυρίστηκε το μυστηριώδες βίντεο.

Η δεύτερη ταινία του Ικέντα που βλέπω μετά την Mermaid Legend με έπεισε πως πρόκειται για έναν σκηνοθέτη που μου ταιριάζει. Από την αρχή πέτυχε να με κάνει να παρακολουθώ με προσοχή - κάτι δύσκολο καθότι γενικά αργώ να συγκεντρωθώ στο ξεκίνημα μιας ταινίας και μέχρι να κεντριστεί το ενδιαφέρον μου κοιτάζω συνήθως μηχανικά - Ωστόσο εδώ υπήρχε σπιρτάδα και μυστήριο από την πρώτη στιγμή ενώ η μουσική σε στιλ Γκόμπλιν από τους τίτλους αρχής με έβαλε σε αυτή στην ατμόσφαιρα σε συνδυασμό με την αισθητική της αγαπημένης δεκαετίας. Πάντα βοηθάει η σύνδεση με κάποιον χαρακτήρα και η γοητευτική, θαρραλέα Νάμι με έκανε να ενδιαφέρομαι για την τύχη της και να την απολαμβάνω παράλληλα αισθητικά. Υπάρχουν αρκετά προβλήματα όπως εξηγήσεις που δεν δίνονται, και ορισμένα μη πειστικά σημεία στην πλοκή ενώ προς το τέλος η υπόθεση παίρνει μια παράξενη τροπή που φέρνει στον νου μεταξύ άλλων την The Brood - Οι νεοσσοί, αφήνοντας πίσω τον ρεαλισμό, χωρίς αυτό να με ενοχλήσει.


Matsuri no junbi - Preparation for the Festival (1975) - Καζούο Κουρόκι
Ο Τατέο, ένας νεαρός τραπεζικός υπάλληλος, ζει με την κτητική του μάνα σε ένα μικρό παραθαλάσσιο χωριό το οποίο αγαπά, αλλά έχει αρχίσει να τον περιορίζει. Ο περίγυρος του αποτελείται από μίζερους χαρακτήρες που λίγο ή πολύ είναι παραδομένοι στα πάθη τους και αρκούνται στον μικρόκοσμό τους ενώ ο ίδιος ονειρεύεται μια καριέρα ως σεναριογράφος χωρίς να μπορεί ωστόσο να την διεκδικήσει μέσα στο ανέμπνευστο περιβάλλον του.

Η τρίτη δυσεύρετη φετινή πρόταση του Μυρμηγκοφάγου. Αρχικά μου άρεσε η σκηνοθεσία και με γοήτευσαν οι ονειρικής υφής σκηνές στην θάλασσα. Η υπόθεση είχε ενδιαφέρον αλλά δεν κατάφερα και να συμπαθήσω κάποιον από τους χαρακτήρες που μου ήταν όλοι ενοχλητικοί, άλλοι λιγότερο, όπως ο πρωταγωνιστής, άλλοι περισσότερο, όπως ο εντελώς αναξιοπρεπής παππούς, ο οποίος πέρα από απλή αντιπάθεια μου προκάλεσε σφοδρή απέχθεια, ενώ ούτε η αυτοκτονία δεν τον ανέβασε στα μάτια μου. Παρόλα αυτά, όλοι οι χαρακτήρες είναι αληθινοί, καθημερινοί άνθρωποι που στοιχεία τους αναγνωρίζει κανείς γύρω του. Κάποιες στιγμές στην αρχή μου θύμισε ελαφρά την A guide to recognizing your saints - Εγχειρίδιο αναγνώρισης αγίων, όμως σύντομα ακολουθεί διαφορετική οδό.


L'immortelle (1963) - Αλέν Ρομπ Γκριγιέ
Ένας μελαγχολικός άνδρας σε μια ξένη χώρα γνωρίζει μια εντυπωσιακή γυναίκα μυστήριο που μιλά με γρίφους ενώ αρνείται να του αποκαλύψει στοιχεία για την ζωή της ακόμη κι όταν οι δυο τους έρχονται πολύ κοντά. Αφού περνούν λίγες μέρες μαζί, εκείνη εξαφανίζεται κι ο ίδιος προσπαθεί απεγνωσμένα να την εντοπίσει ρωτώντας όσους φαίνεται να γνωρίζουν κάτι για την ταυτότητά της, όλοι ωστόσο αρνούνται να του αποκαλύψουν το παραμικρό αμφισβητώντας μέχρι και την ύπαρξή της.

Μια παλαιότερη πρόταση του Μυρμηγκοφάγου που θα έπρεπε να έχω δει πολύ νωρίτερα καθώς όλα σχεδόν σε αυτή κραυγάζουν ότι είναι αυτό που με συναρπάζει σε μια ταινία - απαρασάλευτο μυστήριο, ονειρώδης υπερρεαλισμός, η απαραίτητη αινιγματική, μοιραία γυναίκα και η πάντα καλλιτεχνική ματιά του αγαπημένου σκηνοθέτη - κάτι που μου τόνισε πολλές φορές ο ίδιος ο Μυρμηγκοφάγος. Παρόλα αυτά κι ενώ είχα επιχειρήσει δυο φορές στο παρελθόν, την σταμάτησα στα πρώτα λεπτά για εντελώς υποκειμενικούς λόγους όπως η αποτρεπτική για μένα μουσική και η τοποθέτηση στην Κωνσταντινούπολη. Τελικά άφησα στην άκρη τους περιοριστικούς ενδοιασμούς μου και βυθίστηκα στην υπνωτιστική αιθέρια γοητεία της ενώ μου άρεσε το ότι συνάντησα σε αυτήν στοιχεία από τις αγαπημένες μου μεταγενέστερες δημιουργίες του Γκριγιέ - την υπερλατρεμένη Ωραία αιχμάλωτη και την Γκραντίβα που μαζί τους την τοποθέτησα στην κορυφαία για μένα τριάδα του έργο του.


Král Drozdia Brada - King Thrushbeard (1984) - Μίλοσλαφ Λουτερ
Η υπεροπτική πριγκίπισσα Άννα απολαμβάνει να εξευτελίζει όποιον τολμηρό επίδοξο γαμπρό βρίσκει το θάρρος να την ζητήσει σε γάμο έχοντας γίνει διαβόητη για την σκληρότητα της. Όταν μια μέρα προσβάλλει τον νεαρό γειτονικό βασιλιά με τον οποίο είχαν μια παιδική φιλία, ο πατέρας της εξοργισμένος από την άκαρδη συμπεριφορά της αποφασίζει να την τιμωρήσει θέτοντας της το εξής δίλημμα - ή θα δεχτεί να παντρευτεί το βασιλόπουλο ή τον πρώτο ζητιάνο που θα βρεθεί διαθέσιμος στο βασίλειο και η αντιδραστική Άννα δεν διστάζει να επιλέξει τον δεύτερο.

Μια πολύ όμορφη, κεφάτη κινηματογραφική μεταφορά ενός από τα λιγότερο γνωστά παραμυθία των αδερφών Γκριμ. Με λιτά μέσα ο σκηνοθέτης πετυχαίνει να δημιουργήσει ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις μεγάλες φανταχτερές παραγωγές και με έκανε να σκεφτώ για άλλη μια φορά πως το ταλέντο και η δημιουργικότητα όχι μόνο δεν έχουν ανάγκη από μια ακριβή παραγωγή για να αναδειχτούν αλλά σαν να ευνοούνται και να τροφοδοτούνται από τις δυσκολίες. Όλοι οι ηθοποιοί είναι ικανοποιητικοί στους ρόλους τους με την Αντριάνα Ταράμπκοβα να κλέβει τις εντυπώσεις ως Άννα. Το τέλος της ιστορίας δεν μου ταίριαξε καθώς θα την ήθελα περισσότερο οργισμένη μετά την αποκάλυψη, να θέλει να τον τιμωρήσει κι αυτή με την σειρά της για το παιχνίδι που της έπαιξαν και τα τόσα ψέματα - μια και δεν δέχομαι την δικαιολογία του καλοπροαίρετου ψέματος, αλλά εφόσον πρόκειται για παραμύθι δεν μπορώ να έχω περίπλοκες απαιτήσεις από τους χαρακτήρες.


Deváté Srdce - The Ninth Heart (1978) - Γιουράι Χερτς
Κάτι παράξενο συμβαίνει στην αυλή του μεγάλου δούκα, κάποια αλλόκοτη ασθένεια έχει βυθίσει την πριγκίπισσα σε αποχαύνωση ενώ τις νύχτες εξαφανίζεται προς άγνωστο προορισμό. Νέοι εθελοντές ζητούνται συνεχώς για την βραδινή της φύλαξη, καθώς και οι οκτώ που την ανέλαβαν χάθηκαν ο ένας μετά τον άλλο δίχως να αφήσουν ίχνη για την τύχη τους. Ο Μάρτιν, ένας νεαρός φοιτητής, που αντιμετωπίζει προβλήματα με τις αρχές, αναγκάζεται να προσφερθεί ως ένατος φύλακας με αντάλλαγμα την ελευθερία την δική του και των φίλων του, μελών ενός περιπλανώμενου θιάσου που διακωμωδώντας την κατάσταση της πριγκίπισσας, προκάλεσαν την ενόχληση του παλατιού.

Άλλη μια μοναδική δημιουργία του λατρεμένου σκηνοθέτη που μετά από αναμονή χρόνων βρέθηκαν οι υπότιτλοι που μου επέτρεψαν επιτέλους να την δω. Ίσως η πιο φαντασμαγορική οπτικά ταινία του, τοποθεσίες αλλόκοσμες, σκηνικά μεγαλοπρεπή που προκαλούν δέος - η αίθουσα του χρόνου μου θύμισε εκείνη με τα αναρίθμητα κεριά στην Κόκκινη Σόνια - καθώς και το Μαγικό άγγιγμα του ζεύγους Σβανκμάγερ στους πιο υπέροχους τίτλους αρχής που έχω δει και στις εκπληκτικές μαριονέτες. Ξεχώρισα τις ερμηνείες του Γιόζεφ Κεμρ που τείνει να γίνει αγαπημένος ηθοποιός και εδώ ήταν αξιολάτρευτος ως ο κύριος κωμικός και μαριονετίστας του θιάσου όπως και ο Φραντίσεκ Φιλιπόφσκι ως ο γλυκύτατος και σοφός γελωτοποιός του δούκα.

Re: Ποια ταινία είδες πρόσφατα;

Posted: 05 Φεβ 2020, 18:37
από Χήθκλιφ
Λίγες μόνο από τις τελευταίες ταινίες που είδα, θα επιστρέψω και για τις υπόλοιπες.

Belle Epoque (1992) - Φερνάντο Τρουέμπα
Στην Ισπανία του 1931, ο Φερνάντο ένας νεαρός λιποτάκτης περιμαζεύεται από τον γλυκό, αυτοκληθέντα αναρχικό Μανόλο που τον κερδίζουν τόσο οι μαγειρικές ικανότητες του νεαρού όσο και οι πολιτικές του πεποιθήσεις. Όταν όμως καταφθάνουν οι πανέμορφες κόρες του δεύτερου, ο Φερνάντο αφήνεται να γοητευτεί από όλες τους, χωρίς να μπορεί να επιλέξει ποια τελικά θα ερωτευτεί.. καταλήγοντας σύντομα να αποπλανείται με τη σειρά κι από τις τέσσερις.

Μια πολύ ευχάριστη, αμιγώς ψυχαγωγική κωμωδία, με κάποια ιστορικό-πολιτικά μηνύματα που προσωπικά απλώς αγνόησα μια και δεν ήταν δύσκολο, χάρη στην χαριτωμένη ελαφρότητα της υπόθεσης. Μολονότι δεν ήταν το στοιχείο μου, την επέλεξα αποκλειστικά για την παρουσία της Αριάδνα Χιλ, η οποία με μάγεψε από όταν την πρωτοείδα με την συγκλονιστική ομορφιά και γοητεία της σε έναν θανατηφόρο συνδυασμό και συνεχίζει να με κρατά μαγεμένη σε όποια ταινία εμφανίζεται. Έτσι κι εδώ, στον ρόλο της Βιολέτας, εκπέμπει ένα μαγνητισμό τόσο ακαταμάχητο που δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω της και με αποζημίωσε για την κάπως σαχλή για μένα ιστοριούλα. Ενθουσιάστηκα από τις άκρως σέξι σκηνές όπου η Βιολέτα, μεταμφιεσμένη σε άνδρα με την στρατιωτική στολή του Φερνάντο χορεύει μαζί του αφού τον έχει ντύσει γυναίκα, παρά την εμφανή δυσφορία του ίδιου και ξαφνικά βρίσκεται να έλκεται από αυτήν ακριβώς την επιτυχημένη του μεταμόρφωση, παρόλο που οι προτιμήσεις της κλίνουν προς το γυναικείο φύλο.

Οι ηθοποιοί είναι όλοι εξαιρετικοί και αψεγάδιαστοι με πολύ κέφι στις ερμηνείες τους που μεταδίδεται και παρασύρει. Ιδίως μου άρεσε, πέρα από την Χιλ φυσικά (η οποία ενδύεται απόλυτα αυτό που κάθε φορά υποδύεται, τόσο άρτια που δεν καταλαβαίνω γιατί δεν έγινε ποτέ ιδιαίτερα γνωστή) ο Χόρχε Σανθ Μιράντα στον ρόλο του Φερνάντο που είχε μια γλυκά κωμική παιδικότητα και αφέλεια μέσα στην αδυναμία του να αντισταθεί και ο Φερνάντο Φερνάν Γκόμεθ ως Μανόλο πιο συμπαθητικός από ποτέ. Σπαρταριστή και αξιομνημόνευτη είναι και η σκηνή όπου κάνει την εμφάνιση της η πληθωρική σύζυγος του Μανόλο (που κάθε άλλο παρά συμβατικός είναι ο γάμος τους) παρέα με τον δύσμοιρο εραστή της τραγουδώντας μίαν άρια για να αυτοκαλωσοριστεί.


Merry-Go-Round (1981) - Ζακ Ριβέτ
Ο Νεοϋορκέζος Μπεν καταφθάνει στο Παρίσι έπειτα από ένα τηλεγράφημα που λαμβάνει από την πρώην κοπέλα του Ελίζαμπεθ, στο οποίο του ζητά μια κατεπείγουσα συνάντηση. Εκεί, γνωρίζεται αναγκαστικά με την νεότερη αδελφή της Λέο που, έχοντας λάβει ένα παρόμοιο μήνυμα, έφτασε εξίσου εσπευσμένα από την Ρώμη. Καθώς περιμένουν από εκείνη να εμφανιστεί, ο Μπεν προσπαθεί να γίνει συμπαθής ενώ η Λέο τον αντιμετωπίζει με συγκαλυμμένη εχθρότητα. Μετά από παρατεταμένη αναμονή, η Ελίζαμπεθ επικοινωνεί τελικά μαζί τους, μα πριν προλάβει να αποκαλύψει τους λόγους της τόσης μυστικοπάθειας απάγεται μπροστά στα έκπληκτα μάτια τους.

Η υπόθεση, αν και όχι όσο παράξενη είναι σε άλλες ταινίες του, όπως στην Noroît, είναι ωστόσο ιδιαίτερα χαώδης και παρόλο που όλα επεξηγούνται με ασυνήθιστη επιμέλεια για ταινία του αγαπημένου Ριβέτ, ο πυρήνας παραμένει σε σημεία αναίτια δυσνόητος ή απλά οι αποκαλύψεις δεν επαρκούν για να δικαιολογήσουν όση περιπλοκή προηγήθηκε. Στην πρόκληση σύγχυσης συμβάλλουν και οι, γοητευτικότατες κατά τα άλλα, εμβόλιμες σκηνές στις οποίες βλέπουμε διαδοχικά τον Μπεν και την Λέο - υποδυόμενη όμως στις συγκεκριμένες από διαφορετική ηθοποιό, σε σχέση με την υπόλοιπη ταινία (καθώς η Μαρία Σνάιντερ αποχώρησε πριν την ολοκλήρωση της) που όμως της έμοιαζε πολύ - σε ένα εναλλασσόμενο αλληλοκυνήγι εν είδει πολέμου, άλλοτε με σφαίρες στους αμμόλοφους, άλλοτε με βέλη στα δάση, ενώ ένας ιππότης που εμφανίζεται στο άσχετο αποτελεί μια μάλλον σουρεαλιστική πινελιά.. Όλα αυτά μου έφεραν αναπόφευκτα στο νου την L'homme qui ment του Άλεν Ρομπ Γκριγιέ και κάτι από την Λευκή υπογραφή του Μαγκρίτ.

Οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών είναι σχεδόν αφύσικα φυσικές, με την έννοια ότι ο σκηνοθέτης προτιμά συνήθως να αποσπά μια χαρακτηριστικά δική του θεατρικότητα που διακρίνει το προσωπικό του ύφος, η οποία εδώ απουσιάζει από το κεντρικό δίδυμο. Ο Τζο Νταλεσάντρο βγαίνει πολύ αληθινός ως Μπεν προσδίδοντας παράλληλα μια καλτ αύρα στον χαρακτήρα με κορυφαία την σκηνή του αυτοσχέδιου δείπνου όπου είναι σχεδόν απτός. Η Σνάιντερ από την άλλη περιφέρεται μονίμως δύσθυμη και σκυθρωπή και ναι μεν φαίνεται απροσποίητη, αλλά δεν είμαι σίγουρη αν αποτελεί μέρος του ρόλου ή απλά δεν μπήκε σε αυτόν καν, καθώς διάβασα πως η σχέση ανάμεσα στους δυο ηθοποιούς ήταν οξυμένη αναγκάζοντας τον σκηνοθέτη να τροποποιήσει την αρχική του ιδέα.

Λάτρεψα την τελευταία σκηνή όπου, αποκαμωμένοι πια από τον αδιέξοδο μεταξύ τους πόλεμο, μετά από δυόμιση ωρών κυνήγι, αφήνουν τα όπλα, κοιτούν ο ένας τον άλλο και ένα χαμόγελο αρχίζει να λάμπει στα βλέμματά τους.. Ίσως είναι πια καιρός για ανακωχή, ίσως καιρός για έρωτα.


Tourist Trap (1979) - Ντέιβιντ Σμόελερ
Μια παρέα φίλων βρίσκονται στον δρόμο για τις διακοπές τους, όταν κάποια βλάβη στο αυτοκίνητο, τους αναγκάζει να σταματήσουν στην Χαμένη Όαση του Σλόσεν, ένα παρηκμασμένο αναψυκτήριο και ανενεργό μουσείο, ασφυκτικά γεμάτο από κούκλες βιτρίνας, μάλλον υπέρμετρα αληθοφανείς.. Ο συμπαθής ιδιοκτήτης προθυμοποιείται να τους βοηθήσει όμως πολύ σύντομα αρχίζουν ένας-ένας να εξαφανίζονται.

Παρά τα πάμπολλα κλισέ και την προβλέψιμη πορεία της ιστορίας, μου άρεσε η δυσοίωνη ατμόσφαιρα που κυρίως οφείλεται στις πραγματικά υπέροχα ανατριχιαστικές κούκλες που πάντα με γοητεύουν και τις θεωρώ ιδανική πηγή για την δημιουργία μιας αίσθησης απόκοσμης απειλής που ήταν διάχυτη σε όσες σκηνές κάνουν την ανησυχητική τους εμφάνιση, ενώ δεν θυμάμαι να έχω δει καλύτερη χρήση τους σε ταινία. Σκέφτομαι μάλιστα πως η Maniac - Μανιακός Δολοφόνος, που κυκλοφόρησε έναν χρόνο αργότερα θα μπορούσε άνετα να έχει αντλήσει έμπνευση από την συγκεκριμένη. Η ολότελα αλλόκοτη σκηνή του φινάλε την απογείωσε στα μάτια μου.


Mon Meilleur Ami - Ο Κολλητός μου (2006) - Πατρίς Λεκόντ
Ο Φρανσουά, έμπορος έργων Τέχνης, είναι ένας άνθρωπος εγωκεντρικός που, απορροφημένος από τον εαυτό του, δεν βλέπει ούτε ακούει τους άλλους γύρω του παρά μέσα σε επαγγελματικό ή αποστασιοποιημένο πλαίσιο. Μια μέρα παρευρισκόμενος στην κηδεία ενός πελάτη του, προβληματίζεται από την παρουσία ελάχιστων φίλων του θανόντα, ενώ αργότερα σε μια δημοπρασία, φαίνεται να τον αγγίζει η ιστορία της μεγάλης φιλίας που κρύβεται πίσω από έναν αρχαιοελληνικό αμφορέα, για τον οποίο εντελώς παρορμητικά πλειοδοτεί μια παράλογα υψηλή τιμή προς μεγάλη δυσαρέσκεια της συνεταίρου του Κατρίν. Το ίδιο βράδυ στην συγκέντρωση εορτασμού των γενεθλίων του, η εξέλιξη μιας συζήτησης του αποκαλύπτει πως στην πραγματικότητα δεν τον συμπαθεί κανείς και δεν έχει κανέναν φίλο. Αποσβολωμένος, αρνείται να το παραδεχτεί και έτσι η Κατρίν του θέτει την εξής πρόκληση: έχει δέκα ημέρες για να της παρουσιάσει τον καλύτερο του φίλο, διαφορετικά ο πολύτιμος αμφορέας θα γίνει δικός της.

Μαθήματα φιλίας, ίσως απλουστευμένα, αλλά διαποτισμένα από την αλήθεια της ζωής και κατάλληλα διογκωμένα για να βγει γέλιο και όχι θλίψη. Αν και μελαγχολικό το θέμα, δίνεται με τρόπο τόσο ξεκαρδιστικά αστείο που καταλήγει σε μια πραγματικά απολαυστική ταινία για την αληθινή φιλία που ενίοτε την συναντάς, ή σε βρίσκει εκείνη, στα πιο απρόσμενα μέρη, στη μορφή των πιο αταίριαστων φαινομενικά ανθρώπων. Ένα θέμα που φαίνεται να κατέχει ο σκηνοθέτης που μας έχει συστήσει πολλές φορές στις ταινίες του όμορφες, ιδιαίτερες και απροσδόκητες φιλίες, πάντα με μοναδική διεισδυτικότητα κι ευαισθησία, που άλλοτε συνορεύουν με τον έρωτα, όπως στην λατρεμένη - La fille sur le pond - Το κορίτσι στη γέφυρα, και την παιχνιδιάρικη Confidences trop intimes - Εξομολογήσεις πολύ προσωπικές, κι άλλοτε όχι, όπως στην πολύ ξεχωριστή L'homme du train - Ο άνθρωπος του τρένου και φυσικά την συγκεκριμένη.

Ο Ντανιέλ Οτέιγ είναι εκπληκτικός όπως πάντα και ίσως παραπάνω, καθότι ο ρόλος του ταίριαξε γάντι και δεν μπορώ να φανταστώ άλλον πέρα από αυτόν να ενσαρκώνει τόσο τέλεια τον Φρανσουά και να τον κάνει τόσο ανθρώπινο με τα βαθιά εκφραστικά του μάτια. Αξιόλογος είναι και ο Ντάνι Μπουν στον ρόλο του εγκάρδιου, καλοπροαίρετου Μπρούνο που αν και το ακριβώς αντίθετο από τον δύστροπο πρωταγωνιστή, δυσκολεύεται εξίσου να βρει την αληθινή φιλία.. καθώς το να έχεις πολλούς φίλους συχνά δεν διαφέρει από το να έχεις κανέναν. Το τέλος είναι λίγο αμήχανο αλλά ίσως έτσι πιο κοντά στην πραγματική ζωή. Κάποιες ανακρίβειες χάρη της πλοκής θα μπορούσαν να με ενοχλήσουν αλλά τις συγχώρησα.