Spring (2014)

Αβατάρι χρήστη
Ίζι
Ταινιοδύτης
Αναρτήσεις: 1354
Εγγραφή: 01 Απρ 2013, 22:43

Spring (2014)

Ανάρτησηαπό Ίζι » 03 Φεβ 2016, 19:48

Image

Τίτλος: Spring
Σκηνοθέτες: Justin Benson, Aaron Moorhead
Σενάριο: Justin Benson
Ηθοποιοί: Lou Taylor Pucci, Nadia Hilker, Vanessa Bednar
Διάρκεια: 149'


Υπόθεση
Ένας νεαρός Αμερικανός επισκέπτεται την Ιταλία, σε μια προσπάθεια να ξεπεράσει τον θάνατο της μητέρας του. Εκεί γνωρίζει μια πανέμορφη κοπέλα και την ερωτεύεται αμέσως. Εκείνη, όμως, κρύβει ένα εξωφρενικό μυστικό.

Image

Άποψη
To Spring είναι η δεύτερη ταινία μεγάλου μήκους των Justin Benson και Aaron Moorhead μετά το Resolution (2012). Έχουμε κι εδώ κάτι εντελώς έξω απ’ τα συνηθισμένα που προσπαθεί να αποφύγει τα χολιγουντιανά κλισέ, και δεν τοποθετείται με ευκολία σε συγκεκριμένη κατηγορία. Πρόκειται ουσιαστικά για μια ρομαντική ιστορία, με έντονα τα στοιχεία του μυστηρίου, του τρόμου, ακόμα και της επιστημονικής φαντασίας. Και ακριβώς επειδή η ταινία είναι ασυνήθιστη, την απολαμβάνει κανείς πολύ περισσότερο ξεκινώντας να την παρακολουθεί χωρίς να γνωρίζει και πολλά για την πλοκή.

Σκηνοθετικά μου θύμισε έντονα την ταινία Before Sunrise, και πράγματι διάβασα στον ιστό να τη χαρακτηρίζουν "ένα Before Sunrise με λαβκραφτκική ψυχή" ή και "ένα Before Sunrise με υπερφυσική ανατροπή". Αν κι αυτό το τελευταίο είναι συζητήσιμο… Όπως και στην ταινία του Richard Linklater, έτσι κι εδώ η κάμερα ακολουθεί σαν μαγεμένη το νεαρό ζευγάρι που μόλις γνωρίστηκε και τριγυρνά σε μια εκθαμβωτικά όμορφη ξένη πόλη. Οι δυο νεαροί σε όλη την ταινία εξερευνούν την πόλη και ο ένας τον άλλον, φλερτάροντας συνεχώς, λέγοντας ιστορίες απ’ τη ζωή τους και φιλοσοφώντας. Αυτό συνεχίζεται ακόμα και μετά την αποκάλυψη του τρομερού μυστικού του κοριτσιού και της ταινίας, που αποτελεί και το πιο δυνατό κομμάτι της. Πολύ όμορφη είναι η φωτογραφία της ταινίας και η μουσική της, ενώ στο σύνολό της είναι μια ωριμότερη προσπάθεια σε σύγκριση με το επίσης χαμηλού προϋπολογισμού Resolution.

Οι δυο νεαροί που πρωταγωνιστούν είναι συμπαθέστατοι, και ειδικά η κοπέλα είναι εντυπωσιακά όμορφη και αρκετά πειστική στο δύσκολο ρόλο που της ανατέθηκε.

Έχω κάποιες αντιρρήσεις σχετικά με την ιστορία και το τέλος, όμως η ταινία είναι τόσο πρωτότυπη και γοητευτική που τις προσπερνάω. Τη βαθμολογώ κάπου στο 7 με 8.

trailer

I'm not normally a praying man, but if you're up there, please save me, Superman!
-Homer Simpson

Αβατάρι χρήστη
Φαροφύλακας
Φωτόφρακτος Δροσουλίτης
Αναρτήσεις: 3395
Εγγραφή: 31 Μάρ 2013, 09:00

Re: Spring (2014)

Ανάρτησηαπό Φαροφύλακας » 03 Φεβ 2016, 20:25

Θα την χαρακτήριζα "συμπαθητική". Ενώ ξεκινά με διάφορες αρετές, πιστεύω πως ο τελικός ελιγμός δεν της βγαίνει και πολύ καλά.

Η μεγαλύτερη επιφύλαξη είναι βέβαια σχετικά με την, κάπως κλισέ, κατακλείδα η οποία δεν έχει φροντίσει να χτίσει πατήματα που να την κάνουν να σταθεί πειστικά. Εννοώ πως…
…βλέπουμε την κοπέλα να θυσιάζει την αιωνιότητα για έναν έρωτα ο οποίος όμως δεν έχει φανεί να έχει το βάθος που θα δικαιολογούσε μια τέτοια υπέρτατη θυσία. Δηλ. σε ένα ταξίδι χιλιετιών, όπου θα γνώρισε μύριους διαφορετικούς άντρες, αυτό εδώ ήταν που της έμοιασε τόσο διαφορετικό που να αξίζει να πεθάνει; :ανέκφραστος:

Θα περίμενα έναν έρωτα βαθύ, παθιασμένο και σκοτεινό. Εάν έβλεπα π.χ. μια σχέση σαν αυτήν των ηρώων στο "Τελευταίο Τανγκό στο Παρίσι", θα έλεγα ναι, μπορώ να το πιστέψω… Όμως εδώ, δίχως να αμφισβητώ την έλξη και τον έρωτα, δεν βλέπω ένα αντίστοιχο μέγεθος πάθους.
Εάν από το 2ο μισό δεν αναλωνόταν σε ξενέρωτες "επιστημονικές" επεξηγήσεις, δεν βιαζόταν, απέφευγε το μεγαλειώδες κλισέ και γενικά κατάφερνε να σταθεί στο ύψος του πρώτου μισού, θα μιλούσαμε για μια πολύ καλή ταινία.

Ένα 7☆, από εμένα.
"Ah," she said, "to come is easy and takes hours; to go is different—and may take centuries."

Αβατάρι χρήστη
Ίζι
Ταινιοδύτης
Αναρτήσεις: 1354
Εγγραφή: 01 Απρ 2013, 22:43

Spring (2014)

Ανάρτησηαπό Ίζι » 03 Φεβ 2016, 20:28

Μου την είχε προτείνει εδώ και καιρό ο Φάρος και καταρχήν, να πω ότι αν δεν την έχετε δει και θέλετε, μην διαβάσετε τίποτε γι' αυτήν πέρα απ' την περίληψη στην imdb! Και μην δείτε το τρέιλερ!!! Ο ανυποψίαστος θεατής όπως εγώ (ευτυχώς ο Φάρος με είχε προειδοποιήσει) θα δει κάτι εντελώς απρόβλεπτο και ασυνήθιστο.

Η ιδέα εδώ πραγματικά με ξετρέλανε, και η όλη εξήγηση που δόθηκε μου φάνηκε αρκετά πειστική. Οι αντιρρήσεις μου:
Κατά τη γνώμη μου δεν χρειαζόταν να μεταμορφώνεται σε όλα αυτά τα τρομερά πλάσματα. Θα προτιμούσα να ήταν απλώς 2000ετών και να αναγεννιέται/αλλάζει με τον τρόπο που περιγράφει, χωρίς να βγάζει πλοκάμια, δόντια, τρίχωμα και όλα τα σχετικά. Αυτό πραγματικά δεν κολλούσε, ακριβώς γιατί προσπάθησε να το εξηγήσει επιστημονικά, χωρίς να μπλέξει το υπερφυσικό στοιχείο. Οι συζητήσεις που ακολούθησαν την αποκάλυψη ήταν ό,τι καλύτερο σ' αυτή την ταινία, όμως θα τις ήθελα εκτενέστερες, όπως στο Man from Earth. Μετά, δεν με έπεισε καθόλου η όλη εξήγηση με τα ενήλικα κύτταρα που επικρατούν όταν η γυναίκα αυτή ερωτεύεται :κάτω: Και δηλαδή, θέλει να μας πει η ταινία ότι ένα πάνσοφο πλάσμα 2000ων ετών ερωτεύεται έναν απολύτως συνηθισμένο 20χρονο; Εδώ εμένα που είμαι 34 μου φάνηκε πολύ πιτσιρικάς αυτός. Αυτής κανονικά θα έπρεπε να της φανεί σκέτο μυρμηγκάκι. Γενικά στο κομμάτι του έρωτα και της χημείας μεταξύ των δύο δεν πείθει καθόλου.
I'm not normally a praying man, but if you're up there, please save me, Superman!
-Homer Simpson

Αβατάρι χρήστη
Χήθκλιφ
Ονειρευτής
Αναρτήσεις: 423
Εγγραφή: 30 Σεπ 2013, 03:14

Re: Spring (2014)

Ανάρτησηαπό Χήθκλιφ » 03 Φεβ 2016, 20:39

Προσωπικά δεν με είχε ενθουσιάσει και με κούρασε λίγο, αλλά άρεσε σε έναν φίλο με τον οποίο και την είδα, εκείνος την βρήκε πρωτότυπη και ρομαντική.

Σχετικά με τον συνηθισμένο νεαρό και κατά πόσο ήταν πιθανό να τον ερωτευτεί, δεν ξέρω βέβαια καθώς δεν την πολυανέλυσα, ίσως όμως ένιωσε την ανάγκη να δώσει αντί να πάρει, να γεμίσει το δικό του κενό, ίσως το ευάλωτο που είχε εκείνος, άγγιξε την προστατευτική της πλευρά - άλλωστε ήταν τόσο δυνατή και εκείνος τόσο εύθραυστος.

Εμένα δεν με έπεισε καθόλου το τέλος - για να θυσιάσεις την αιωνιότητα θέλεις κάτι περισσότερο από έναν συνηθισμένο, καθημερινό έρωτα, θέλεις κάτι που μπορεί να συγκρίνεται σε ένταση - μοναδικότητα - δύναμη με αυτό που θυσιάζεις. Ωστόσο ό,τι και αν ένιωσε για εκείνον δεν είδα πουθενά τις «γαλάζιες σπίθες» που θα δικαιολογούσαν μια τόσο δυσανάλογη θυσία. Η επιλογή λοιπόν μάλλον με εκνεύρισε επειδή την είδα ως ένα ακόμη κλισέ για το πόσο λίγα και απλά υποτίθεται πως αρκούν σε μια γυναίκα - ακόμα κι αν είναι πάνσοφη όπως την χαρακτήρισες - ώστε να τα δώσει όλα...!
"Parce que moi je rêve, moi je ne le suis pas.."

Αβατάρι χρήστη
Ίζι
Ταινιοδύτης
Αναρτήσεις: 1354
Εγγραφή: 01 Απρ 2013, 22:43

Re: Spring (2014)

Ανάρτησηαπό Ίζι » 03 Φεβ 2016, 21:46

Χήθκλιφ, συμφωνώ μαζί σου:
Δεν μου φάνηκε λογικό να αφήσει την αιωνιότητα για χάρη του. Βασικά ούτε για κάποιον παθιασμένο, τρελό έρωτα θα το δεχόμουν. Και ούτως ή άλλως πώς γίνεται ένα πλάσμα αυτής της ηλικίας να ερωτευτεί κάποιο τόσο νεαρό, αδύναμο πλάσμα όπως οποιοσδήποτε θνητός άνθρωπος; Να συμπαθήσει, ναι. Να κάνει σεξ ακόμα και παρέα, ναι. Ακόμα κι αν όντως τον ερωτεύτηκε, μια γυναίκα αυτής της ηλικίας θα έπρεπε να ξέρει πολύ καλά ότι συχνά αυτά τα αισθήματα είναι προσωρινά και ότι θα μπορούσε κάλλιστα να βρεθεί θνητή κι ανίσχυρη, με ένα μωρό που ίσως έχει το δικό της χάρισμα, κι έναν άντρα είτε απόντα είτε παντελώς αδιάφορο πια. Εδώ το ξέρουμε εμείς αυτό, που είμαστε πλάσματα λίγων δεκαετιών, αυτή δεν θα το ήξερε; Άλλωστε πρώτη φορά της συνέβη;

Και πάντως, σας πέρασε η ιδέα ότι ίσως ήταν η γυναίκα του παππούλη; Αυτή που σκοτώθηκε σε δυστύχημα; Κάποια στιγμή το λέει κι η ίδια ότι είχε ένα ατύχημα με το αυτοκίνητο, που αφήνει να εννοηθεί ότι προκάλεσε. Ίσως το σώμα της γυναίκας του παππούλη δεν βρέθηκε ποτέ.
Και παιδιά διάβασα κάτι ενδιαφέρον. Φαίνεται ότι οι ίδιοι οι δημιουργοί της ταινίας σκέφτηκαν πρώτοι αυτό που λέμε εδώ για το τέλος και γύρισαν ένα εναλλακτικό, χιουμοριστικό φινάλε (διαθέσιμο στο DVD) όπου...
ο νεαρός παίρνει τον φίλο του τηλέφωνο και του λέει ότι θέλει πια να επιστρέψει στο σπίτι, γιατί μόλις η κοπέλα του γέννησε πήρε πολλά κιλά και ότι γενικά δεν αντέχει πια να είναι μαζί της, ούτε και μαζί με το μωρό-τέρας που απέκτησαν. Έτσι την παρατάει και φλερτάρει μια άλλη γκόμενα στην Αμερική.
Aυτό βέβαια δεν είναι παρά ένα αστείο των σκηνοθετών/σεναριογράφων (στο DVD μάλιστα το "alternate ending" είναι μέσα σε εισαγωγικά, ώστε να μην το πάρει στα σοβαρά ο θεατής). Γιατί με το τέλος αυτό ακυρώνουν ό,τι έχτιζαν σε όλη την ταινία. Αλλά προσωπικά πιστεύω ότι αν το έβαζαν κανονικά στην ταινία θα είχαν κάνει κάτι τολμηρό και διαφορετικό.
I'm not normally a praying man, but if you're up there, please save me, Superman!
-Homer Simpson

Αβατάρι χρήστη
Χήθκλιφ
Ονειρευτής
Αναρτήσεις: 423
Εγγραφή: 30 Σεπ 2013, 03:14

Re: Spring (2014)

Ανάρτησηαπό Χήθκλιφ » 03 Φεβ 2016, 22:39

Ίζι θα συμφωνήσω καθώς κάτι τέτοιο είχα κι εγώ στο μυαλό μου ως εξέλιξη...
Τον επιλέγει για να ζήσει μαζί του τι; Τι τόσο ξεχωριστό - μοναδικό και ανεπανάληπτο που θα' ναι αντάξιο μιας άμετρα υπέρογκης θυσίας; Να γίνει μια σύζυγος και να γεννήσει τα παιδιά του; Με μια πορεία πολύ κοντά στην χιουμοριστική που παρέθεσες...;! Η Αθανασία ως θυσία σε κάτι τόσο συνηθισμένο και γήινο όσο ο έρωτας της για το αγόρι* της διπλανής πόρτας με τα όνειρα του μέσου θνητού αποτελεί κάτι τουλάχιστον εξοργιστικό αν όχι προσβλητικό. Το κόστος είναι δυσανάλογο του όποιου κέρδους σε τόσο παράλογο βαθμό που ακόμα και η αυτοκτονία - επειδή πχ βαρέθηκε / κουράστηκε να ζει μια επανάληψη θα μου φαινόταν πολύ πιο εύλογη ως εναλλακτική.

Σχετικά με τον έρωτα ως επιλογή, προσωπικά τον βλέπω κάπως διαφορετικά - και μόνο ως λέξη την αισθάνομαι φορτισμένη και με μεγάλη βαρύτητα, γι' αυτό δεν την χρησιμοποιώ ελαφρά τη καρδία. Επειδή λοιπόν όπως τον αντιλαμβάνομαι είναι σχεδόν τόσο ανέφικτος όσο η κατάκτηση της Αθανασίας, ίσως να άξιζε μια τέτοια θυσία καθώς ακόμη και αυτή η πολυπόθητη αιωνιότητα δεν θα ήταν ικανή να τον επαναλάβει. Ναι, θα ήταν γεμάτη άφθονες πιθανότητες και εμπειρίες ερώτων - καθημερινών, επίγειων που πασχίζουν μάταια να υπερνικήσουν την καταδίκη μιας αναπόδραστης μετριότητας. Μια αλληλουχία πνιγηρών επαναλήψεων αλλά όχι αυτό που ενσαρκώνει στα δικά μου μάτια - και φυσικά εδώ κάθε άλλο παρά για αυτόν τον άφθαρτο, υπερκόσμιο Έρωτα πρόκειται.

*να πω απλώς ότι για εμένα δεν αποτελούσε πρόβλημα η νεαρή του ηλικία (αντίθετα αυτό το στοιχείο θα το έβρισκα πολύ γοητευτικό αν όλα τα υπόλοιπα συνηγορούσαν) δεν θεωρώ πως αυτή τον έκανε ακατάλληλο αλλά η διαφορετικότητα τους - εκείνος χρειαζόταν, εκείνη ήταν αυτάρκης...κ.α.
"Parce que moi je rêve, moi je ne le suis pas.."

Αβατάρι χρήστη
Χρήστος Π
Μύστης
Αναρτήσεις: 136
Εγγραφή: 18 Ιαν 2016, 20:30

Re: Spring (2014)

Ανάρτησηαπό Χρήστος Π » 06 Φεβ 2016, 00:06

Μόλις το είδα κι εγώ λοιπόν. Οντως πολύ, μα πολύ πρωτότυπη ταινία και πιο ώριμη από το Resolution, αλλά δεν ξέρω αν μου άρεσε περισσότερο. Ηταν σίγουρα μια εμπειρία το να δεις αυτή την ταινία που δεν ανήκει σε κανένα είδος και ταυτόχρονα σε 3-4. Ιζι, εμένα μου πέρασε απ' το μυαλό αυτό που λες με τον παππού και μάλιστα πιστεύω ότι όντως έτσι ήταν. Επίσης παρακολούθησα με ενδιαφέρον τη συζήτηση για τις αντιρρήσεις σας, απλά έχω μια διευκρίνιση...
Δεν επέλεξε στην ουσία να αρνηθεί την αιωνιότητα. Εξήγησε ότι αυτό γίνεται μόνο του αν ερωτευθεί. Συμφωνώ ότι είναι απορίας άξιο τι το τόσο διαφορετικό βρήκε στον πιτσιρικά, αλλά μετά σκέφτηκα ότι είχε αρχίσει να αλλάζει όταν εκείνος της μίλησε για τις "χαρές" της θνητότητας και ξαφνικά σταμάτησε. Αυτό σημαίνει ότι δεν είχε βρει κάτι τόσο διαφορετικό σε αυτόν εφόσον άλλαζε. Ισως απλά να συγκινήθηκε τόσο πολύ από αυτά που της είπε και το σώμα της ανταποκρίθηκε. Οπως ανατριχιάζεις χωρίς να το ελέγχεις όταν βλέπεις κάτι συγκινητικό πχ. Ελπίζω να έβγαλα νόημα... :))
You can't take a picture. It's already gone...

Αβατάρι χρήστη
Θεατής
Μυθευτής
Αναρτήσεις: 633
Εγγραφή: 07 Οκτ 2016, 19:34

Re: Spring (2014)

Ανάρτησηαπό Θεατής » 17 Οκτ 2016, 22:23

Δυστυχώς η ταινία με απογοήτευσε...
Προσωπικά δεν την βρήκα πρωτότυπη,αλλά περισσότερο σαν κάποιος να είπε στους σκηνοθέτες ότι αυτή είναι η πρώτη και τελευταία ταινία που θα τους επιτρεπόταν ποτέ και γύρισαν ένα συνονθύλευμα από ταινίες που θα ήθελαν να κάνουν...Απο την στιγμή που τέθηκε το δίλημμα στην ηρωίδα δεν είχα καμιά αμφιβολία για την κατάληξη και καρτερικά γιατί σπάνια αφήνω ταινίες στην μέση περίμενα να τελειώσει το μαρτύριο,το οποίο συνέβη με ένα εκκωφαντικά κλισέ,στα όρια του γελοίου,φινάλε...
Οντας απο αυτούς που περισσότερο εντυπωσιάζονται από έξυπνες φθηνές παραγωγές παρά απο τα πλούσια μπλοκμπαστερ εδώ η φθηνή παραγωγή βγάζει μια μιζέρια την οποία δεν άντεξα...

Η ταινία με μια ατάκα:
"Εχω και κότερο... Πάμε μια βόλτα;"
Το να διαβάζεις μεταφρασμένη ποίηση είναι σαν να κολυμπάς με αδιάβροχο...


Επιστροφή “δεκαετία του 2010”

Ποιος είναι συνδεμένος

Χρήστες που περιηγούνται σε αυτό το φόρουμ: Δεν υπάρχουν εγγραμένοι χρήστες και 2 επισκέπτες