Είδα τις 'Αγριες Φράουλες" οι οποίες, δυστυχώς, δεν μου άρεσαν.
Ξεκίνησα να βλέπω την ταινία με καλή προδιάθεση και το ξεκίνημα μου έκανε μια καλή εντύπωση, γιατί με ενδιαφέρουν και με τραβάνε τα όνειρα. Έπειτα, δυστυχώς, δεν βρήκα κάτι που να μου κρατήσει το ενδιαφέρον ή κάποιον ήρωα ή κατάσταση με την οποία να ταυτιστώ και βαρέθηκα. Κατά την επίσκεψη στην μάνα του η επανεμφάνιση του ονειρικού ρολογιού πήγε να μου δώσει ελπίδες που δεν ευόδωσαν. Το επόμενο όνειρο με την καφκική εξέταση και την απίστευτη ατάκα "κατηγορείστε για ενοχή" (αν ήταν σωστοί οι υπότιτλοι) ήταν μια όμορφη στιγμή για μένα αλλά η γενικότερη διάθεσή μου είχε πια χαθεί δίχως επιστροφή. Μου άρεσε κι η σκηνή με τον Έβαλντ και την Μαριάννε όπου μέσα σε μια μόνο σκηνή σκιαγραφείται αποτελεσματικά ένας ενδιαφέρων μισάνθρωπος.
Μου κάνει, πάντως, εντύπωση όταν βλέπω αυτό το είδος κινηματογράφου, με αυτήν την εσωτερικότητα, σε μια εποχή που η Ελλάδα έβγαζε ένα πολύ διαφορετικό κινηματογραφικό προϊόν.
Επίσης, σημείωσα τον ψυχρό δυτικοευρωπαϊκό λογισμό, ο οποίος ήταν εμφανής σε διάφορα σημεία, είτε στον τρόπο επικοινωνίας και στις διαπροσωπικές σχέσεις, είτε σε φιλοσοφικά αποφθεύγματα. Αυτό είναι κάτι με το οποίο μπορώ να ταυτιστώ, παρεμπιπτόντως.
Δεν μου ταίριαξε η ταινία αλλά νομίζω πως δεν είναι καν το ζητούμενο αυτό σε αυτό το παράξενο παιχνίδι, εδώ πέρα.
![πλατύτατο χαμόγελο :))))](./images/smilies/icon_e_biggrin.gif)