The Fountain (Η Πηγή Της Ζωής) (2006)

Αβατάρι χρήστη
Χήθκλιφ
Ονειρευτής
Αναρτήσεις: 404
Εγγραφή: 30 Σεπ 2013, 03:14

Re: The Fountain (Η Πηγή Της Ζωής) (2006)

Ανάρτησηαπό Χήθκλιφ » 25 Μάρ 2015, 16:04

Δε Κιντ δεν θίχτηκα, ούτε ένιωσα κάποια ανάγκη να υπερασπιστώ την ταινία :) Απλώς σκέφτηκα, ας ακουστεί και η αντίθετη άποψη εφόσον υπάρχει, ακριβώς για να φανεί πόσο διαφορετικά μπορεί να αντιλαμβάνονται δυο άνθρωποι (οι οποίοι μάλιστα συχνά συμφωνούν) μία ταινία και το στοιχείο της υποκειμενικότητας μέσα από το οποίο φιλτράρονται τα ίδια ερεθίσματα.

Εκτός πλαισίου δεν με ενδιαφέρει ούτε ο Χιου Τζακμαν, ούτε η Ρέιτσελ Βαις, ξέρω ότι τους έχω πετύχει και σε άλλους ρόλους αλλά δεν θυμάμαι καν σε ποιούς. Εδώ έτυχε να με αγγίξει αυτό που είδα, το αν όμως με άγγιξε επειδή ήταν πράγματι καλό ή επειδή εγώ το αντιλήφθηκα ως καλό (χωρίς να είναι) δεν έχει μεγάλη σημασία για εμένα.

Γενικότερα όσον αφορά στην ταινία, παρατήρησα ότι όπως στην (αριστουργηματική) "Ρέκβιεμ για ένα όνειρο" έτσι κι εδώ γίνεται μια κάπως 'χειριστική' χρήση της μουσικής, σαν να ασκεί ψυχολογική πίεση στον θεατή, να τον εξαναγκάζει να αισθανθεί. Καταλήγει σχεδόν αδιαφιλονίκητη πρωταγωνίστρια παραγκωνίζοντας τις ερμηνείες ή κάνοντας τις να φαίνονται πιο λαμπερές απ'όσο θα ήταν (;) Όχι φυσικά πως δεν υπάρχουν πολλές άλλες ταινίες στις οποίες συμβαίνει κάτι τέτοιο (ένα καλό παράδειγμα είναι επίσης "Η κοιλιά του αρχιτέκτονα" που χωρίς την συγκεκριμένη μουσική επένδυση ίσως να ήταν μια ολότελα διαφορετική ταινία).
"Parce que moi je rêve, moi je ne le suis pas.."

Αβατάρι χρήστη
Θεατής
Ονειρευτής
Αναρτήσεις: 474
Εγγραφή: 07 Οκτ 2016, 19:34

Re: The Fountain (Η Πηγή Της Ζωής) (2006)

Ανάρτησηαπό Θεατής » 14 Δεκ 2016, 17:31

Ενα φιλοσοφοθρησκευτικό "πιστεύω", αυτό του κύκλου της ζωής, τυλιγμένο σε μια ρομαντική ιστορία αγάπης. Στο πρόσωπο της Βάις μπορούμε να ταυτίσουμε πολλές εκδοχές και η ταινία να πάρει ανάλογο ύφος. Αν την δούμε ως πρόσωπο που είναι και η εμφανής, έχουμε μια συγκινητική ερωτική ιστορία, αν συμβολίσουμε την ζωή ή την αγάπη (ή αλλες) ως έννοιες σε αυτή, τότε έχουμε μια δεύτερη πιο ιδεαλιστική και φιλοσοφική ανάγνωση την οποία πιστεύω θέλει και να δώσει η ταινία μέσω του μυθιστορήματος που γράφει η Βάις δείχνοντας το διαχρονικό της ιδέας πάνω αλλά και απο τα πρόσωπα.

Η σκηνοθεσία δε του Αρονόφσκι είναι υπέροχη, ποιητική...προς το τέλος μου έφερε στον νου λίγους στίχους από το "Μονόγραμμα"
Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ'αλλους καιρούς
Απο τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ'ακούς
Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ'ακούς...


Η μουσική εξαιρετική και θα συμφωνήσω απόλυτα με αυτό που είχε γράψει η Χίθκλιφ. Οι ερμηνείες αρκετά καλές αλλά έτσι κι αλλιώς μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα στο σύνολο, στην επίγευση που σου αφήνει η ταινία όπως μου αρέσει να λέω...

Πολύ καλή λοιπόν... Να σαι καλά Στιλλ που την πρότεινες...
Το να διαβάζεις μεταφρασμένη ποίηση είναι σαν να κολυμπάς με αδιάβροχο...


Επιστροφή “δεκαετία του 2000”

Ποιος είναι συνδεμένος

Χρήστες που περιηγούνται σε αυτό το φόρουμ: Δεν υπάρχουν εγγραμένοι χρήστες και 1 επισκέπτες