Litan : La Cité Des Spectres Verts (1982)

Αβατάρι χρήστη
Χήθκλιφ
Ονειρευτής
Αναρτήσεις: 404
Εγγραφή: 30 Σεπ 2013, 03:14

Litan : La Cité Des Spectres Verts (1982)

Ανάρτησηαπό Χήθκλιφ » 26 Σεπ 2014, 19:12

Image

Τίτλος: Litan : La Cité Des Spectres Verts
Έτος παραγωγής: 1982
Σκηνοθεσία: Jean -Pierre Mocky
Σενάριο: Jean-Pierre Mocky, Patrick Granier, Jean-Claude Romer, Scott Baker
Ηθοποιοί: Marie - José Nat, Jean - Pierre Mocky, Roger Lumont, Nino Ferrer
Πρωτότυπη μουσική: Nino Ferrer
Διάρκεια: 88΄


Υπόθεση
Η ατμόσφαιρα είναι χαρμόσυνη στην μικρή ορεινή πόλη Λιτάν, ξημερώνει ημέρα κεφιού, η γιορτή των νεκρών. Μέσα στο εύθυμο κλίμα, η Νόρα ξυπνά τρομοκρατημένη από έναν δυσοίωνο εφιάλτη κι αμέσως μετά μια μυστηριώδης φωνή στο τηλέφωνο μοιάζει να την καλεί στο νεκροταφείο. Κατειλημμένη από παράλογα προαισθήματα επικρεμάμενου κινδύνου για τον εραστή της, Τζοκ, βγαίνει προς αναζήτηση του στους λουσμένους σε ομίχλη δρόμους, όπου το πολύχρωμο πλήθος ξεφαντώνει. Περιβεβλημένη από μασκαρεμένους κατοίκους, υπαίθριους καλλιτέχνες, προσκόπους σε επίσημη αποστολή και μια αλλόκοτη ορχήστρα που επαναλαμβάνει ατέρμονα τον ίδιο εμβατηριακό σκοπό, βλέπει στοιχεία του ονείρου της να παρεισφρέουν σταδιακά στην πραγματικότητα ενώ η αθωότητα γύρω της αρχίζει να σκοτεινιάζει...

Άποψη
Καλλιτεχνικός σουρεαλισμός με λάβρες πινελιές τρόμου και μαύρης κωμωδίας καθώς και άφθονη φαντασμαγορία συνθέτουν αυτή την αξιοπερίεργη, αιθέρια δημιουργία που, λόγω της σπανιότητας της, έμεινε για χρόνια θαμμένη στη λήθη και πρακτικά άγνωστη εκτός των γαλλικών συνόρων. Έπειτα από την κυκλοφορία της σε dvd το 2005 η μέχρι πρότινος φήμη της ως εξαιρετικά δυσεύρετης, μετεξελίχθηκε εύλογα σε καλτ απόηχο και έκτοτε η "Litan" απέκτησε ένα μικρό αλλά ένθερμο κοινό ανάμεσα στους λάτρεις του παραδόξου.

Κατέχοντας ξεχωριστή θέση στην φιλμογραφία του ιδιοσυγκρασιακού σκηνοθέτη, η οποία χαρακτηρίζεται ως επί το πλείστον από αιχμηρές κωμωδίες, αποτελεί ταυτόχρονα την μόνη αμιγή του απόπειρα στο χώρο της φαντασίας που έμελλε επιπλέον να του χαρίσει και την μοναδική επίσημη διάκριση της καριέρας του - το βραβείο κριτικών στο διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου του φανταστικού της Αβοριάζ το 1982 (Festival international du film fantastique d'Avoriaz) αλλά και την πλέον προσωπική ταινία του. Μέσα από τα πλάνα της αναβιώνουν εικόνες από τα χρόνια που έζησε ως παιδί στη Σλοβενία, όπου οι παραδοσιακές τελετουργίες για τους νεκρούς εντυπώθηκαν ανεξίτηλα στην μνήμη του και εμπλουτίστηκαν ζωηρά από την παιδική του φαντασία.

Image

«Για πολύ καιρό επιθυμούσα να γυρίσω μια ταινία φαντασίας. Ακριβώς σαράντα χρόνια πριν είχα τρομοκρατηθεί από τις μάσκες θανάτου που φορούσαν οι άνθρωποι στον τόπο μου στη Σλοβενία [...] Η Litan είναι η πιο αγαπημένη από τις ταινίες μου, επειδή σε εκείνη υπάρχουν τα σκηνικά, η ιδέα του θανάτου, οι «φωτίτσες των ψυχών» (feu follets) στα νεκροταφεία. Όλα όσα με έκαναν να ονειρεύομαι όταν ήμουν μικρός και είναι η μόνη που αντανακλά την παιδική μου ηλικία [...] εκεί, στην ανατολική Ευρώπη συνήθιζαν να φοβίζουν τα παιδιά με τις μάσκες, δεν απείχε πολύ από το Χάλογουιν, δεν υπήρχαν κολοκύθες, αλλά μάγοι με φριχτές μάσκες που τρομοκρατούσαν τα παιδιά. Όταν δεν ήταν υπάκουα, τα φοβέριζαν λέγοντας τους πως (οι μάγοι) θα επιστρέψουν.»1

Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από την ψυχολογικά εύθραυστη Νόρα και τον ορθολογικά σκεπτόμενο Τζοκ (υποδυόμενο από τον ίδιο τον Μοκί), ένα ζευγάρι ρομαντικών 'τρελών' που εντελώς αιφνίδια βυθίζεται σε έναν στρόβιλο παραλογισμού και βρίσκεται παγιδευμένο στον ζοφερό λαβύρινθο που έχει μετατραπεί ολόκληρη η πόλη. Έχοντας μόνο ο ένας τον άλλο αγωνίζονται να διαφυλάξουν την πνευματική τους διαύγεια και να διέλθουν ακέραιοι κόντρα στο περιρρέον χάος που απειλεί να τους συμπαρασύρει. Οι απόκοσμα εκκεντρικοί δευτερεύοντες χαρακτήρες συμπληρώνουν ιδανικά το παζλ ενισχύοντας την αίσθηση απειλής που ελλοχεύει σε κάθε πλάνο.

Παρά τη διάχυτη παραδοξότητα της, η ταινία κατορθώνει να παραμένει βατή, διατηρώντας λεπτές ισορροπίες ανάμεσα στην αοριστία και τη σαφήνεια, με τρόπο τέτοιο ώστε τα υπερρεαλιστικά στοιχεία να διεγείρουν την περιέργεια, θέλγοντας τον θεατή αντί να τον αποξενώνουν. Ο παράγοντας φαντασία κυριαρχεί οδηγώντας το σενάριο σε μεταφυσικές οδούς, αφήνει όμως το περιθώριο για μια εν δυνάμει λογική επεξήγηση της ροπής προς το ακαταλόγιστο που ακολουθεί. Η προσχηματική πλοκή, ενέχοντας ρόλο ανάλογης βαρύτητας με εκείνον που κατά αντιστοιχία διαδραματίζει σε οποιοδήποτε ενύπνιο, υψώνει απλώς την αυλαία ώστε να εκλυθεί ο χείμαρρος του ασυνειδήτου στον οποίο καταδύονται αναπόδραστα οι ήρωες. Εν τούτοις, μολονότι δοσμένη σε χαλαρές γραμμές, είναι επαρκώς δομημένη με αρχή, μέση καθώς και μία εμπνευσμένη κατάληξη.

Image

Οπτικά εντυπωσιακή, επωφελείται από την άγρια ομορφιά του τοπίου της Ανονέ (Annonay) και την αφομοιώνει έντεχνα, συντελώντας στην δημιουργία ενός σχεδόν εξωπραγματικού σκηνικού. Κάθε στιγμιότυπο δίνει την εντύπωση πως αναπαριστά τμήματα πινάκων του Τζέιμς Ένσορ, όπου άπαντες εμφορούμενοι από ενθουσιώδη ιλαρότητα πανηγυρίζουν τον θρίαμβο του θανάτου και εκείνος δέχεται τις τιμές που του επιδαψιλεύουν συμμετέχοντας στο ξέφρενο χαροκόπι με μακάβρια αλεγρία.

Το σύνηθες αντικληρικό χιούμορ του Μοκί, εδώ παίρνει μια πιο σκοτεινή, υπαινικτική μορφή. Η πληθώρα πένθιμων στοιχείων, σε συνδυασμό με τα διάσπαρτα σύμβολα του σταυρού και τις σκεπτικιστικές αναφορές στην πίστη, αποτελούν έμμεση αλλά σαφή μομφή προς μία θρησκεία που προωθεί την εμμονή με τον θάνατο. Σε αρμονία με τις προσωπικές του πεποιθήσεις, εφόσον, παρά το γεγονός ότι είναι άθεος, πιστεύει στην αθανασία της ψυχής, δείχνει να μεταφέρει το μήνυμα πως μετά τον θάνατο δεν υπάρχει ούτε κόλαση, ούτε θεός, μόνο μία περιπλανώμενη ψυχή που προσμένει αέναα, εγκαταλειμμένη σε ένα διαρκές ονείρεμα.

Το σενάριο είναι αποτέλεσμα τετραμελούς συνεργασίας, ανάμεσα στον Μοκί, τον Πατρίκ Γκρανιέ και σε δύο έμπειρα ονόματα στον χώρο του φανταστικού, τον συγγραφέα Σκοτ Μπέικερ και τον κινηματογραφόφιλο δημοσιογράφο Ζαν Κλοντ Ρομέρ, συνιδρυτή του κινηματογραφικού περιοδικού «Midi Minuit Fantastique». Η μουσική περιορίζεται σε έναν βασικό σκοπό, και την υπογράφει ο Νινό Φερέ, ο οποίος κρατάει επίσης έναν κομβικό ρόλο στην ταινία.

Ένα γοτθικό ντελίριο, μια φάρσα θανάτου που προσφέρεται στους θιασώτες του αλλόκοτου για να την ανακαλύψουν.

Ελλείψει αυθεντικού τρέιλερ, παραθέτω το ακόλουθο βίντεο που αντιστοιχεί στην εναρκτήρια σκηνή του ονείρου δίχως να αποκαλύπτει κάτι από την πλοκή.
Τρέιλερ




1Πηγή: Επίσημη ιστοσελίδα Jean Pierre Mocky
Τελευταία αλλαγή από Χήθκλιφ στις 26 Σεπ 2014, 19:39, στο σύνολο 2 αλλαγές.
"Parce que moi je rêve, moi je ne le suis pas.."

Αβατάρι χρήστη
Ίζι
Ταινιοδύτης
Αναρτήσεις: 1321
Εγγραφή: 01 Απρ 2013, 22:43

Re: Litan : La Cité Des Spectres Verts (1982)

Ανάρτησηαπό Ίζι » 27 Σεπ 2014, 15:02

Χήθκλιφ, δεν θυμάμαι αν στο έχω πει, αλλά οι παρουσιάσεις σου είναι εξαιρετικές και κάλλιστα θα μπορούσες να γράφεις για κάποιο καλό περιοδικό για το σινεμά. Εφιαλτική φαίνεται η συγκεκριμένη ταινία - μόνο η αρχική σκηνή που μας έδειξες με αναστάτωσε αρκετά.
I'm not normally a praying man, but if you're up there, please save me, Superman!
-Homer Simpson

Αβατάρι χρήστη
Βαλεντίν
Μύστης
Αναρτήσεις: 109
Εγγραφή: 02 Απρ 2013, 20:48

Re: Litan : La Cité Des Spectres Verts (1982)

Ανάρτησηαπό Βαλεντίν » 28 Σεπ 2014, 20:18

Πράγματι ωραία παρουσίαση. Μα που τις βρίσκεις αυτές τις ταινίες. Πάντως όσον αφορά και στο σχόλιο της Ιζυ, ένας λόγος που δεν αγοράζω πια γνωστό κινηματογραφικό περιοδικό είναι η απίστευτα περίτεχνη και δυσνόητη γλώσσα που χρησιμοποιούν οι συντάκτες για να κρίνουν τις διάφορες ταινίες. Καλύτερα τοχω να μελετήσω σε βάθος τους πλατωνικούς διαλόγους και καπάκι το κεφάλαιο του Μάρξ έχοντας πιεί 4 τετραπλές βότκες... :ωιμέ:

Αβατάρι χρήστη
Χήθκλιφ
Ονειρευτής
Αναρτήσεις: 404
Εγγραφή: 30 Σεπ 2013, 03:14

Re: Litan : La Cité Des Spectres Verts (1982)

Ανάρτησηαπό Χήθκλιφ » 02 Οκτ 2014, 17:56

Σας ευχαριστώ πολύ και τις δύο για τα ευγενικά σας λόγια

Ίζι με τιμά πολύ αυτό που λες, η κινηματογραφική λέσχη με καλύπτει απόλυτα και αποτελεί κίνητρο για να ασχολούμαι σε ένα πιο αναλυτικό επίπεδο με ταινίες που αγαπώ και ξεχωρίζω - εξάλλου είναι κάτι που κάνω πρωτίστως για την προσωπική μου τέρψη. Η ταινία θυμίζει πολύ εφιάλτη, αλλά εμένα μου μεταδίδει μία παράξενη ευθυμία και καταλήγει να μου φτιάχνει τη διάθεση όποτε τη βλέπω.

Βαλεντίν, η αίσθηση που με καθοδηγεί είναι παρεμφερής με το πάθος του συλλέκτη για ένα σπάνιο αντικείμενο ή για ένα εξαντλημένο βιβλίο. Όσο πιο αλλόκοτη και δυσεύρετη είναι μία ταινία τόσο αυξάνεται η εμμονή μου να την αποκτήσω και φυσικά να τη δω, ενώ η σκέψη πως υπάρχουν ανεξάντλητες παράξενες - σουρεαλιστικές - αμφιλεγόμενες - καλτ ταινίες οι οποίες περιμένουν να τις ανακαλύψω είναι τόσο δελεαστική, όσο και βασανιστική.

Σχετικά με το σχόλιο σου για γνωστό κινηματογραφικό περιοδικό, εγώ προσωπικά το λάτρευα, αν μιλάμε για το ίδιο, και το ακολουθούσα για αρκετά χρόνια, σχεδόν αποκλειστικά για τα κείμενα και όχι για τις ταινίες που έδινε. Έπαψα να το αγοράζω όταν (υποθέτω για οικονομικούς λόγους) από μηνιαία η κυκλοφορία του μειώθηκε σε ένα τεύχος ανά τετράμηνο όπου πλέον δεν κάλυπτε σχεδόν τίποτα σε βάθος.
"Parce que moi je rêve, moi je ne le suis pas.."

Αβατάρι χρήστη
Βαλεντίν
Μύστης
Αναρτήσεις: 109
Εγγραφή: 02 Απρ 2013, 20:48

Re: Litan : La Cité Des Spectres Verts (1982)

Ανάρτησηαπό Βαλεντίν » 04 Οκτ 2014, 18:54

Χήθκλιφ κι εγώ το αγόραζα για πολλά χρόνια ευλαβικά και μάζευα τα τεύχη. Όμως όσον αφορά στη κριτική μιας ταινίας ,αυτά που γράφουν τα βρίσκω πια υπερβολικά εως και για γέλια μπορώ να σου πω. Οσον αφορά στο που πας και βρίσκεις αυτές τις ταινίες ,είναι κυριολεκτική η ερώτηση. Που τις βρίσκεις αυτές τις ταινίες;;;;;;;;

Αβατάρι χρήστη
Χήθκλιφ
Ονειρευτής
Αναρτήσεις: 404
Εγγραφή: 30 Σεπ 2013, 03:14

Re: Litan : La Cité Des Spectres Verts (1982)

Ανάρτησηαπό Χήθκλιφ » 10 Οκτ 2014, 04:32

Εννοείς πού τις βρίσκω ώστε να τις δω ή από πού μαθαίνω για την ύπαρξη τους;; Αν είναι το πρώτο, κυρίως μέσω διαδικτύου, τις πιο δυσεύρετες από αυτές - όπως την "Litan" - σε μία ρωσική ιστοσελίδα (σε περίπτωση που σε ενδιαφέρει μπορώ να να σου στείλω τη διεύθυνση). Για το δεύτερο έχω απαντήσει σε μία παρόμοια ερώτηση του Μυρμηγκοφάγου εδώ.
"Parce que moi je rêve, moi je ne le suis pas.."


Επιστροφή “δεκαετία του 1980”

Ποιος είναι συνδεμένος

Χρήστες που περιηγούνται σε αυτό το φόρουμ: Δεν υπάρχουν εγγραμένοι χρήστες και 1 επισκέπτες