12 Angry Men (Οι Δώδεκα Ένορκοι) (1957)

Αβατάρι χρήστη
Χήθκλιφ
Ονειρευτής
Αναρτήσεις: 378
Εγγραφή: 30 Σεπ 2013, 03:14

Re: 12 Angry Men (Οι Δώδεκα Ένορκοι) (1957)

Ανάρτησηαπό Χήθκλιφ » 27 Ιαν 2016, 00:35

Την είδα ευχάριστα και γενικά την βρήκα συμπαθητική, παραμένοντας όμως αποστασιοποιημένη αφού δεν κατάφερα να συνδεθώ με κάποιον από τους χαρακτήρες. Η θεατρικότητα είναι έκδηλη, και μπορώ να δω την υπόθεση με το στήσιμο να λειτουργούν άψογα ως θεατρική παράσταση όπου - λόγω της αμεσότητας, η ένταση θα μπορεί να μεταφερθεί πολύ καλύτερα.

Κάποια σημεία με έπεισαν, κάποια άλλα λιγότερο ενώ ορισμένα καθόλου
για παράδειγμα η μεταστροφή του ψυχρού, αδιαπέραστου - σχεδόν άψυχου - τετάρτου ενόρκου (E.G. Marshall) μου φάνηκε ψεύτικη, αφού σε όλη την διάρκεια της ταινίας παρουσιάστηκε σε υπέρμετρο - ωστόσο πειστικό - βαθμό άκαμπτος και αποστειρωμένος. Για εμένα θα ήταν πιο συνεπές προς τον χαρακτήρα να διατηρήσει αυτή την απόσταση - φλεγματικότητα παρά την αλλαγή που επήλθε στη θέση του. Το ότι χάνοντας την σιγουριά του ως προς την ενοχή του κατηγορουμένου, έδειχνε αίφνης εντελώς αποσβολωμένος φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να ιδρώνει λόγω άγχους (από σχεδόν μηχανή δηλαδή παρουσιάστηκε υπέρ τονισμένα ανθρώπινος και τρωτός) μου φάνηκε κάπως απλοϊκό και μαζί διογκωμένο.

Επίσης το ξέσπασμα στο τέλος του τρίτου ενόρκου προσωπικά με απογοήτευσε ενώ μέχρι εκείνη τη στιγμή ήμουν ικανοποιημένη από τον ρόλο. Θα προτιμούσα η «αυτοσυνειδητοποίηση» και αποδοχή - εγκατάλειψη να δινόταν με πιο λεπταίσθητο τρόπο. Πάντως η δική του ιστορία, τα θέματα με τον γιο του και το πώς οι δικές του «πληγές» παρεισέδυαν στην κρίση του μπλοκάροντας την όποια αντικειμενικότητα δόθηκαν όμορφα και ήταν από τα δυνατά σημεία της ταινίας.


Γενικά βρήκα εύστοχη την αποτύπωση των διαφορετικών προσωπικοτήτων και μαζί των ανθρώπινων αδυναμιών που αναπόφευκτα συνεπάγονται.

Να πω πως συμπάθησα πολύ τον ένατο ένορκο (Joseph Sweeney) ο οποίος ήταν ευφυέστατος, διαυγέστατος παρά την ηλικία του και γλυκύτατος (κι ας μην ήταν απόλυτα αληθοφανές όλο αυτό) :)))
"Parce que moi je rêve, moi je ne le suis pas.."

Αβατάρι χρήστη
Φαροφύλακας
Φωτόφρακτος Δροσουλίτης
Αναρτήσεις: 2849
Εγγραφή: 31 Μάρ 2013, 09:00

Re: 12 Angry Men (Οι Δώδεκα Ένορκοι) (1957)

Ανάρτησηαπό Φαροφύλακας » 27 Ιαν 2016, 10:28

Λοιπόν, δεν με είχε απασχολήσει το θέμα της ταύτισης αλλά το τώρα που το ανέφερες με έβαλες να το σκεφτώ.

Καταρχήν, συνειδητοποιώ πως παρακολουθώ με πολύ λιγότερη αυτοεπίγνωση από όσο εσύ.

Τώρα, όσον αφορά την ταύτιση, προσωπικά είχα ισχυρά σημεία ταύτισης τουλάχιστον με τρεις ενόρκους. Συγκεκριμένα:

Με τον ένορκο 8 (Φόντα) καθώς έχω έμφυτη μια ανάγκη να υπάρχει και να αποδίδεται δικαιοσύνη. Συχνά κοιτώντας ένα επάγγελμα λέω «πωπω, αυτό δεν θα μπορούσα να το κάνω!», όπως π.χ. γιατρός και ένα σωρό άλλα. Ένα επάγγελμα όμως που θεωρώ πως θα μου ταίριαζε θα ήταν δικαστής. Θεωρητικά βέβαια γιατί δεν παίζει να πάλευα το άπειρο διάβασμα που χρειάζεται για να φτάσεις μέχρι εκεί! :))))

Επίσης, ταυτίζομαι με την ανάγκη του να υπάρξει τουλάχιστον μια συζήτηση πριν ένας άνθρωπος καταδικαστεί με την βαρύτερη ποινή.

Μιλάμε για μεγάλη ταύτιση σε αυτό το θέμα.

Με τον ένορκο 1. Άλλη μια έμφυτη ανάγκη: να βοηθάω τις διαδικασίες και να οργανώνω. Από νεαρός τυχαίνει να προεδρεύω σε ομάδες ανθρώπων και βέβαια στα παιχνίδι είμαι πάντα η «μάννα» όπου με ενδιαφέρει λιγότερο να νικήσω και περισσότερο να βοηθήσω να διεξαχθεί το παιχνίδι εύκολα, όμορφα και δίκαια και να μεγιστοποιηθεί η εμπειρία από τους παίκτες. Νομίζω πως ακόμα και μόνο μέσα από τα φόρουμ να με γνωρίζει κανείς, θα έχει δει αυτήν την πλευρά μου.
:)))

Με τον ένορκο 4 καθώς έχω μια έντονα ορθολογιστική σκέψη. Εάν κάτι "δεν στέκει" τότε μπορώ να σκαλώσω πολύ ξεροκέφαλα. Πράγμα όμως που μπορεί να μεταστραφεί τελείως και δίχως πάθος από μια νέα λογική σκέψη, μια νέα πληροφορία κτλ. Και ακριβώς γι’ αυτό εγώ βρίσκω πολύ πειστική την μεταστροφή του 4 καθώς είναι ο τρόπος που θα λειτουργούσα εγώ. Το μουλάρωμά του 4 δεν είναι συναισθηματικό αλλά ορθολογιστικό. Μια νέα σύναψη πιέζει έναν διακόπτη και υπάρχει αυτόματα μια πλήρης μεταστροφή από την ίδια ακριβώς δύναμη που τον κρατούσε σταθερό. Κι αν τον παρακολουθήσει κανείς, σε όλη την διάρκεια δεν έχει συναισθηματικούς δεσμούς με την "ομάδα του". Ενώ πολλοί παρασέρνονται από την δύναμη της κυρίαρχης ομάδας, αυτός είναι εκεί καθαρά από την δύναμη της λογικής και γι'αυτό μένει εκεί μέχρι το τέλος. Ακόμα και μόνος να έμενε με τους 10 απέναντι δεν θα λύγιζε εάν δεν λύγιζε η λογική του.

Επίσης ταυτίζομαι, αν και κάπως λιγότερο, με τον ένορκο 11 (τον ξένο) καθώς έχω υπάρξει ο μόνος ξένος, κι άγνωστος, σε μια ομάδα που έπρεπε να συνεργαστεί.

Ταυτίζομαι αρκετά και με τον κατηγορούμενο για κάποιους λόγους και για εμένα ήταν πολύ σημαντικό, εάν είναι όντως αθώος, να μην καταδικαστεί.

Ομοίως, το ξέσπασμα του 3 (του Cobb) στα δικά μου μάτια ήτανε πολύ πειστικό. Εμμονικός από τους δικούς του προσωπικούς λόγους, και χάνοντας κατά κράτος (στην δική του αντίληψη), σηκώνεται να υπερασπιστεί την άποψή του και έμμεσα τον εαυτό του και ξεκινά ψάχνοντας λόγια.. Θυμάμαι χαρακακτηριστικά τα λόγια του: "Everything! Every single thing…" Στην αρχή λέει ξανά και ξανά everything, και τίποτα ουσιαστικό, πασχίζοντας να οργανώσει την συναισθηματικά φορτισμένη σκέψη του και να φέρει "επιχειρήματα".


Εγώ βγάζω το καπέλο μου σε αυτό το σενάριο. Είναι θέατρο της τάξης του Τένεση Ουίλιαμς και του Ευγένιου Ο Νιλ. :προσκυνώ:
"Won't you come see me in the morning? Won't you come see me late at night?
Honey bee…"

Αβατάρι χρήστη
Χήθκλιφ
Ονειρευτής
Αναρτήσεις: 378
Εγγραφή: 30 Σεπ 2013, 03:14

Re: 12 Angry Men (Οι Δώδεκα Ένορκοι) (1957)

Ανάρτησηαπό Χήθκλιφ » 28 Ιαν 2016, 09:44

Πιστεύω πως όταν δενόμαστε κάπως περισσότερο με μια ταινία είναι επειδή συνειδητά ή ασυνείδητα βρήκαμε κάτι δικό μας σε αυτή. Μπορεί να είναι ταύτιση με κάποιον χαρακτήρα, να μας αγγίζει η θεματολογία, ο τρόπος διαχείρισης του θέματος ή κάτι πολύ λιγότερο εμφανές. Μπορεί να μας φέρνει αναμνήσεις ακόμα και κωδικοποιημένες η απλώς για κάποιον ανεξήγητο και για εμάς λόγο να σκεφτόμαστε "αν ήμουν εγώ;" ή "αν ήταν κάποιος που αγαπώ;" κι ας μην υπάρχουν πραγματικά κοινά. Μερικές φορές αρκεί μόνο μια τέτοια στιγμιαία σκέψη για να δημιουργήσει δεσμούς με μια ταινία επειδή για μία έστω στιγμή υπήρξε προσωπική εμπλοκή. Βρίσκω λοιπόν πολύ ενδιαφέρον και εποικοδομητικό το ότι μπήκες στη διαδικασία να το σκεφτείς περισσότερο και να βρεις τις δικές σου συνδέσεις.

Συμφωνώ πολύ σε αυτό που λες, πως αν πρόκειται να καταδικαστεί κάποιος θα πρέπει να προηγηθεί τουλάχιστον μια συζήτηση και γενικά όπως το βλέπω είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό το γιατί πίσω από την όποια πράξη. Θεωρώ πως όταν καταφέρεις να καταλάβεις τις αιτίες κάποιου, όσο κι αν αυτές είναι παράλογες ή αδικαιολόγητες κατευνάζουν σε έναν βαθμό την οργή και βλέπεις πιο καθαρά.

Όσα λες για τον τέταρτο ένορκο είναι σύμφωνα με τα δικά μου συμπεράσματα για εκείνον, έτσι τον είδα κι εγώ. Το σημείο που η βεβαιότητα του κλυδωνίζεται δεν με έπεισε όπως είπα για τον τρόπο με τον οποίο δόθηκε, αλλά εγώ το έκρινα από απόσταση. Τώρα που έχω την δική σου οπτική να αντιπαραβάλλω, εφόσον μάλιστα ταυτίζεσαι μαζί του μπορώ να δεχτώ πως δεν είναι παράταιρη η αντίδραση του.
"Parce que moi je rêve, moi je ne le suis pas.."

Αβατάρι χρήστη
Φαροφύλακας
Φωτόφρακτος Δροσουλίτης
Αναρτήσεις: 2849
Εγγραφή: 31 Μάρ 2013, 09:00

Re: 12 Angry Men (Οι Δώδεκα Ένορκοι) (1957)

Ανάρτησηαπό Φαροφύλακας » 28 Ιαν 2016, 10:47

Καλά, δεν θέλω να σε πείσω και για κάτι. :)))) Απλά με έβαλες να το σκεφτώ λίγο παραπάνω.

Από εκεί και πέρα υπάρχει διάχυτος ένας "θεατρινισμός" ο οποίος θα μπορούσε να θεωρηθεί πως επιβαρύνει τον ρεαλισμό. Εμένα π.χ. μου φαίνεται κάπως θεατρικά δραματοποιημένη η σκηνή όπου ένας-ένας σηκώνονται όλοι και γυρίζουν στην πλάτη τον φωνακαλά (ο οποίος έπειτα, έχοντας δεχτεί την αποδοκιμασία όλης της ομάδας χάνει την αυτοπεποίθησή του, αποτραβιέται και παραδίνεται).
"Won't you come see me in the morning? Won't you come see me late at night?
Honey bee…"

Αβατάρι χρήστη
Νικόλας Δε Κιντ
βιντεοβάτης
Αναρτήσεις: 802
Εγγραφή: 12 Οκτ 2014, 21:29

Re: 12 Angry Men (Οι Δώδεκα Ένορκοι) (1957)

Ανάρτησηαπό Νικόλας Δε Κιντ » 24 Σεπ 2017, 11:09

Επιτέλους είδα και γω την συγκεκριμένη ταινία.
Μου άρεσε αλλά την περίμενα πιο συγκλονιστική...

Διάβασα αυτά που έγραψαν η Χήθκλιφ και ο Φάρος και δεν έχω να συμπληρώσω κάτι άλλο! :))))

Μόνο να πω πως μου άρεσε πολύ η ερμηνεία του Πήτερ Φόντα ως Ένορκος 8. Ήταν ο μόνος που κάπως ταυτίστηκα.
Επίσης το βλέμμα του σε όλη την ταινία μου έλεγε πως μέσα του είχε πειστεί πως πρέπει να αποδοθεί δικαιοσύνη και ότι αν αποφασίσουν οι υπόλοιποι ένορκοι πως ο νεαρός ήταν ένοχος θα είχε διαπραχθεί δικαστική πλάνη...

Βρήκα κι εγώ συμπαθέστατο τον Ένορκο 9! :ναι:
Και μου άρεσε που σε όλη την ταινία ήταν γλυκομίλητος και πράος ενώ όταν χρειάστηκε να βάλει κάποιον στην θέση του το έκανε με αυστηρότητα αλλά κρατώντας πάντα την ψυχραιμία του.

8/10 :)
Welly, welly, welly, welly, welly, welly, well. To what do I owe the extreme pleasure of this surprising visit? (Alex-Clockwork Orange)


Επιστροφή “δεκαετία του 1950 και πριν”

Ποιος είναι συνδεμένος

Χρήστες που περιηγούνται σε αυτό το φόρουμ: Δεν υπάρχουν εγγραμένοι χρήστες και 1 επισκέπτες