Δέκα πιάτα που βλέπονται κρύα

Αβατάρι χρήστη
Μυρμηγκοφάγος
Μυθευτής
Αναρτήσεις: 616
Εγγραφή: 27 Ιούν 2014, 23:38

Re: Δέκα πιάτα που βλέπονται κρύα

Ανάρτησηαπό Μυρμηγκοφάγος » 16 Ιούν 2015, 03:19

Αναρωτιέμαι αν τελικά αυτό το χάρισμα που έχεις, να μπορείς να συνδέεσαι με τους χαρακτήρες στις ταινίες, καταλήγει και ως κάποιου είδους περιορισμός. Ενώ δηλαδή η ύπαρξη του στις εξυψώνει , μήπως η έλλειψη του στις υποβιβάζει, σα να μη μπορείς να τις χαρείς για αυτό που απλά είναι. Και ελπίζω, ή καλύτερα πιστεύω, ότι αυτή η επιλογή σου να ανοιχτείς, υπέρ σου θα αποβεί, με την προϋπόθεση φυσικά να μην εξανεμιστεί αυτό το χάρισμα :χαχα:

Μάλλον από τις δίκες μου μεγαλύτερες αδυναμίες, είναι οι απαιτήσεις που έχω. Ενώ δηλαδή λατρεύω θεωρητικά τις περισσότερες κατηγορίες και δεν το συζητάω καν για σκοτεινές, ή σουρεαλιστικές, έχω πάντα την απαίτηση πρώτα η ταινία να είναι δραματική, με την έννοια της εσωτερικής συνέπειας και συνοχής και πάνω σε αυτό ο σκηνοθέτης να πατήσει και να δημιουργήσει την διαφορετικότητα που προσδίδει μια κατηγορία. Αυτή η αντιμετώπιση όμως δημιουργεί επαυξημένες απαιτήσεις, στις ήδη υψηλές, σαν να ζητάω δύο ταινίες στο πακέτο της μιας και είναι ο λόγος που βγαίνει ότι προτιμώ τις απλές δραματικές, μιας και μέσω αυτών προσπαθώ απλά να αυξήσω τις πιθανότητές μου.

Δε νομίζω ότι σε ακολουθώ όταν λες ότι η μόνη που εξίσου αγαπάμε είναι το Santa Sangre. Υπάρχει κάποιος λόγος που δεν συμπεριλαμβάνεις την Κλέψύδρα και το Arrebato; Η κάποιες άλλες όπως τα Under the Blossoming Cherry Trees, Ali: Fear Eats the Soul , Querelle; Tο εννοείς με επακριβή βαθμολογικά κριτήρια; Σε αυτή τη περίπτωση με τη σειρά που βρίσκονται στη παράγραφο τα βαθμολογώ ως 8, 9, 7, 7, 7, 10.

Τώρα που ανέφερες τις σουρεαλιστικές, γιατί μέχρι τώρα μου είχε διαφύγει, θα μπορούσα να σου αναφέρω το Fando y Lis που το λατρεύω όσο και το Querelle, αλλά δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι είναι η σουρεαλιστική που ψάχνεις και αντ' αυτού λέω να σου εστιάσω την προσοχή σε εκείνες τις παλιές που σου είχα προτείνει. Σε αυτές περιλαμβάνεται μια που θεωρώ ότι έχει πολύ υψηλές πιθανότητες να σε ενθουσιάσει, όμως όπως και τότε, έτσι και τώρα, το θεωρώ απαραίτητο να την βρεις τυχαία και χωρίς περαιτέρω γνώση :ρ

Θα φροντίσω πάντως να φτιάξω μια μικρή λίστα με αγαπημένες σουρεαλιστικές, για να μην λες ότι δεν σε προσέχω :χαχα:

Να κλείσω λέγοντας, ότι από τη στιγμή που συμπεριλαμβάνεις κάποια σε αγαπημένες, πάντα θα θεωρείται ως πρόταση, ασχέτως τι λες :ρ

Αβατάρι χρήστη
Χήθκλιφ
Ονειρευτής
Αναρτήσεις: 378
Εγγραφή: 30 Σεπ 2013, 03:14

Re: Δέκα πιάτα που βλέπονται κρύα

Ανάρτησηαπό Χήθκλιφ » 22 Ιούν 2015, 10:10

Ίσως φαίνεται έτσι απ' έξω, εγώ όμως δεν νιώθω να περιορίζομαι, το αντίθετο - αισθάνομαι πως δεν συμβιβάζομαι με κάτι λιγότερο από αυτό που με συναρπάζει... μπορώ να εκτιμήσω και να χαρώ ταινίες διαφόρων ειδών όπως μπορώ να συζητήσω ευχάριστα με ανθρώπους διαφορετικούς από μένα, ωστόσο όπως περιορίζω στο ελάχιστο τέτοιες συναναστροφές καθώς δεν κεντρίζουν το ενδιαφέρον μου και ενδόμυχα πάντα νιώθω ότι μου κλέβουν χρόνο, το ίδιο κάνω και με τις ταινίες.

Και εφόσον η σχέση μου με τις ταινίες δεν είναι απλώς μια συναναστροφή αλλά σχέση πάθους πώς να αρκεστώ στην εκτίμηση;! Θα τις δω αλλά δεν θα τις βιώσω, δεν θα αφομοιωθώ (δεν μπορώ να το εξηγήσω δίχως να το κάνω να φανεί πιο περίπλοκο απ' όσο είναι, πάντως μπορεί να μοιάζουν πολύ στενά τα όρια των ενδιαφερόντων μου αλλά δεν θωρώ ότι είναι τόσο).

Καταλαβαίνω τι εννοείς αλλά σίγουρα δεν μπορώ να καταλάβω πώς είναι για σένα μια εμπειρία θέασης όπως την περιγράφεις, μου φαίνεται πιο υποκειμενική - περίπλοκη ακόμα και από την δική μου :χαχα:

Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι σου άρεσε στον ίδιο βαθμό η "Κλεψύδρα", είχα σχηματίσει την άποψη πως η "Santa Sangre" βρίσκεται σε κάποιο βάθρο μα διαπιστώνω ότι έκανα λάθος*... για μένα οι "Santa Sangre" - "Arrebato" - "Κλεψύδρα", βαθμολογούνται και οι τρεις με δέκα απλώς η Santa Sangre είναι λίγο πιο κοντά μου λόγω της αγάπης μου για τον Φένιξ και της ταύτισης μου μαζί του. Η "Under the Blossoming Cherry Trees" με εννιά, όπως ο καβγατζής και "ο φόβος τρώει τα σωθικά" *
(μα οχτώ;;;!)


Θα με βάλεις να ψάξω σε όλες τις αναρτήσεις σου τώρα... τουλάχιστον τι εθνικότητας είναι; Από σουρεαλιστικές μου άρεσε πάρα πολύ η "La Perle" που μου είχες προτείνει - θα δω την "Fando y Lis" σύντομα!

Αδημονώ λοιπόν για την λίστα σου!!!! (και παράλληλα διαπιστώνω ότι και σε αυτό το νήμα καταφέραμε να ξεφύγουμε από το θέμα...!)

(Ένα τελευταίο άσχετο: δεν θυμάμαι αν έχεις δει την "Double Suicide" του Σινόντα... νομίζω πως είναι η αγαπημένη μου ταινία του - είναι και ασπρόμαυρη! :))) )
"Parce que moi je rêve, moi je ne le suis pas.."

Αβατάρι χρήστη
Μυρμηγκοφάγος
Μυθευτής
Αναρτήσεις: 616
Εγγραφή: 27 Ιούν 2014, 23:38

Re: Δέκα πιάτα που βλέπονται κρύα

Ανάρτησηαπό Μυρμηγκοφάγος » 23 Ιούν 2015, 00:37

Για μια στιγμή είναι ολοφάνερο ότι αποφάσισα να ξεχάσω το δεύτερο χάρισμα που έχεις, τη δυνατότητα δηλαδή να αναγνωρίζεις τι θα σε ενθουσιάσει. Αναρωτιέμαι λοιπόν τώρα αν το έκανα από πραγματική αμέλεια, ή υποσυνείδητα, από ζήλια, σου ευχόμουν να αρχίσεις να τραβάς ότι και ΄γω που ψάχνω στα άχυρα για να βρω μια αγαπημένη... :χαχα:

Και πρέπει να έχεις δίκιο όταν αναφέρεσαι στα δικά μου κριτήρια, μιας και θέλω να ελπίζω ότι αν μπορούσα να τα ορίσω θα είχα κάνει μια πρόοδο και ΄γω, έστω μικρή, στον περιορισμό των επιλογών μου. Αντιθέτως, εκεί που έχεις άδικο, είναι που νομίζεις ότι το οκτώ δεν είναι ένα βάθρο. Μάλλον σου διαφεύγει τι σημαίνει να έχεις μικρότερο ποσοστό από 3% στο οκτώ και πάνω και το 85% σου είναι διασκορπισμένο στο πέντε και κατώτερα... :ωιμέ:

Η ταινία στην οποία αναφέρθηκα συμπεριλαμβάνεται στο θέμα που αναφέρθηκε και το La Perle. Αλλά να δεχθώ την κραυγή απελπισίας και να δηλώσω ότι είναι μια από τις:

The Fall of the House of Usher (1928)
Posle smerti (1915)
Hintertreppe (1921)

Σαν αντιστάθμισμα όμως, εσύ θα μου πεις πια εννοούσα :ρ

Το Fando y Lis μπορεί να στο ανέφερα ως σουρεαλιστικό, το λατρεύω όμως ως ένα ποίημα για την αγάπη και μου είναι αδιάφορο σε πια κατηγορία εμπίπτει, ειδικά από εδώ και πέρα, όπως και θα σου εξηγήσω στην παρακάτω παράγραφο. Αυτό όμως που θέλω να δω είναι πως και κυρίως αν θα καταφέρεις να συνδεθείς με αυτό, στη περίπτωση που δεν σε βάζει σε δεύτερες σκέψεις η αναφορά μου. Santa Sangre πάντως μη περιμένεις, για να είμαστε ξεκάθαροι σε αυτό :χαχα:

Άρχισα να ψάχνω λίστες σουρεαλιστικών ταινιών για να ελέγξω πρώτον ποιές εμπίπτουν σε αυτόν τον ορισμό και δεύτερον για να σιγουρευτώ ότι δεν θα ξεχάσω κατά λάθος κάποια αγαπημένη, όταν ξαφνικά αντιλήφθηκα την υπέρμετρη χρήση του όρου και με έπιασε μια απογοήτευση. Από τις κορυφαίες είκοσι τρείς ταινίες μου, που δύσκολα θα απέδιδα σε πάνω από δύο τον συγκεκριμένο χαρακτηρισμό, βρέθηκα με δέκα και αν λάβω υπόψη μου μόνο αυτές από το 1960 και μετά, κρατούν την μερίδα του λέοντος. Ο όρος άρχισε να με ξενίζει και να κυριαρχεί η εντύπωση ότι βρίσκεται εκεί πρωτίστως για να προσδώσει αξία στις ταινίες, παρά για να τις περιγράψει και σα να μου βγάζει πια την ίδια αντιπάθεια που μου βγάζει και ο όρος καλτ.

Όπως και να έχει, θα τηρήσω την υπόσχεση μου, αναφέροντας τις ποιό χαρακτηριστικές, όπως προσωπικά τις αντιλαμβάνομαι - και αντιλαμβανόμουν προτού κάνω την έρευνα - χωρίς να σημαίνει ότι είναι οι καλύτερες που έχω δει και θα παραμείνω στη μια ανά σκηνοθέτη. Δεν θα ανοίξω όμως ένα καινούργιο θέμα. Ενώ πριν είχα τις αμφιβολίες μου αν ήμουν ο κατάλληλος, τώρα είμαι σχεδόν βέβαιος ότι μετά το τωρινό θα καταργήσω τη λέξη από το λεξιλόγιο μου, όπως έκανα και με την έννοια του καλτ . Εξάλλου πόσο σουρεαλιστικό θα μπορούσε να είναι ένα θέμα με αντίστοιχο τίτλο και ταινίες; ενώ εδώ... Δεν συμφωνείς Φαροφύλακα; :ρ

.
11. We Eat the Fruit of the Trees of Paradise (1970)
10. Celine and Julie Go Boating (1974)
9. The Trial (1962)
8. Pastoral: To Die in the Country (1974)
7. L'âge d'or (1930)
6. The Seashell and the Clergyman (1928)
5. La Perle (1929)
4. L'immortelle (1963)
3. Lost Highway (1997)
2. Last Year at Marienbad (1961)
1. Fando y Lis (1968)


Δεν θα συμπεριελάμβανα τον Σινόντα σε μια λίστα με αγαπημένους σκηνοθέτες, που όσο δραματικότερος γίνεται, τόσο λιγότερο με ενθουσιάζει, αλλά δεν θα αρνηθώ ότι οι ταινίες του είναι πάντα ιδιαίτερες και με μεγάλη χαρά τις βλέπω. Το Under the Blossoming Cherry Trees (1975) είναι εξαίρεση για μένα, που η αγαπημένη θεματολογία, σε συνδυασμό με την ιδιάζουσα πρωταγωνίστρια και την μόνιμη ένταση, που από την πρώτη στιγμή ξέρεις τι θα συμβεί, συνέβαλαν στο να χαλαρώσουν τα φίλτρα μου και να μην επιτρέψω στις αδυναμίες τις να μου την χαλάσουν.

Μια ενδεικτική κατάταξη των ταινιών του που έχω δει είναι η παρακάτω, αλλά όπως προείπα δεν έχω άλλη που να με ενθουσίασε.

11. Samurai Spy (1965)
10. Pale Flower (1964)
9. Himiko (1974)
8. Punishment Island (1966)
7. The Assassination (1964)
6. Gonza the Spearman (1986)
5. Silence (1971)
4. Double Suicide (1969)
3. The Scandalous Adventures of Buraikan (1970)
2. Ballad of Orin (1977)
1. Under the Blossoming Cherry Trees (1975)


Αυτό που με απασχολεί όμως τώρα είναι ότι για κάποιον ανεξήγητο λόγο, τόσες φορές που έχουμε αναφερθεί στον Σινόντα, δεν σε έχω ρωτήσει αν έχεις δει κάποια από την τριλογία του Akio Jissoji. Και το ρωτάω, γιατί αν όχι, υποψιάζομαι ότι θα σου ταιριάξει πάρα πολύ. Τι θα έλεγες λοιπόν να με προπληρώσεις με το Mujo (1970), μέχρι να βγει το In Her Place (2014); :χαχα:

υ.γ. Πραγματικά πάντως, ούτε εγώ μπορώ να καταλάβω πως τα καταφέρνεις και με βγάζεις πάντα, τόσο εκτός θέματος :χαχα:


Επιστροφή “Κορυφαία κι Αγαπημένα”

Ποιος είναι συνδεμένος

Χρήστες που περιηγούνται σε αυτό το φόρουμ: Google [Bot] και 1 επισκέπτες