Περί παλιού, καλού ελληνικού σινεμά

Αβατάρι χρήστη
Μυρμηγκοφάγος
Μυθευτής
Αναρτήσεις: 698
Εγγραφή: 27 Ιούν 2014, 23:38

Re: Περί παλιού, καλού ελληνικού σινεμά

Ανάρτησηαπό Μυρμηγκοφάγος » 04 Απρ 2015, 00:05

Δυστυχώς Φαροφύλακα η σχέση μου με την λογοτεχνία είναι ανύπαρκτη και κατ' επέκταση μου είναι αδύνατον να κατανοήσω το σημείο που θες να δώσεις μέσω του παραλληλισμού. Το κύριο πρόβλημα, πέρα του ότι δεν έχω λατρέψει ποτέ κανένα βιβλίο, το εντοπίζω στο ότι δεν μπορώ να αντιληφθώ το βάρος της έννοιας του χρόνου σε αυτήν, όταν στον κινηματογράφο σχεδόν όσα με ικανοποιούν απαιτούν χρόνο. Προτού μου δώσεις τη στιγμή, θέλω όλα τα συναισθήματα που προπορεύονται με την προσμονή αυτής. Μόνη της δεν έχει καμία αξία. Τον χρόνο λοιπόν ή τον έχεις, ή κάνεις κάτι εντυπωσιακό και τον βάζεις σε αργή κίνηση, ή τον πετάς από το παράθυρο. Δυστυχώς τα τελευταία δύο μου είναι τρομακτικά δύσκολο να τα πετύχω, για αυτό και η σχετική αρνητικότητα που μου βγαίνει στις μικρού και μεσαίου μήκους ταινίες.

Όλα αυτά όμως δε δηλώνουν τίποτα παραπάνω από τις δικές μου απαιτήσεις και ανάγκες για να ευχαριστηθώ μια ταινία. Δεν είναι σωστά, ούτε θέλουν μελέτη, αλλά είναι κριτήρια που μου επιβάλλει η ευχαρίστησή μου και αν αρχίσουν να σε αφορούν το καταλαβαίνεις αμέσως. :)

Αβατάρι χρήστη
Νικόλας Δε Κιντ
βιντεοβάτης
Αναρτήσεις: 904
Εγγραφή: 12 Οκτ 2014, 21:29

Re: Περί παλιού, καλού ελληνικού σινεμά

Ανάρτησηαπό Νικόλας Δε Κιντ » 06 Απρ 2015, 10:13

Δεν κατάλαβα και πολλά από αυτά που έγραψες Μυρμηγκοφάγε :) , οπότε θα σταθώ στο παλιό καλό "τσιτάτο" που χρησιμοποιεί και ο Φάρος!!

"Περι ορέξεως...."
Excuse me... I dislike being touched... an Eastern prejudice

Αβατάρι χρήστη
Μυρμηγκοφάγος
Μυθευτής
Αναρτήσεις: 698
Εγγραφή: 27 Ιούν 2014, 23:38

Re: Περί παλιού, καλού ελληνικού σινεμά

Ανάρτησηαπό Μυρμηγκοφάγος » 06 Απρ 2015, 22:43

Σε αυτό δε θα με βρεις αντίθετο Νικόλα :)

Σκεφτόμενος αυτό που είπες Φαροφύλακα, αναρωτιέμαι μήπως θα είχατε τη διάθεση να κάνετε κάποιον παραλληλισμό μεταξύ μιας πολύ αγαπημένη σας ταινίας και ενός αντίστοιχου βιβλίου. Για παράδειγμα, χρησιμοποιήσατε αντίστοιχα κριτήρια για να τα αξιολογήσετε; Είχατε διαφορετικές απαιτήσεις από το καθένα; Σας έδωσαν εξίσου την ίδια ευχαρίστηση; και ούτω καθεξής :))))

Αβατάρι χρήστη
Φαροφύλακας
Comisario Bremón
Αναρτήσεις: 3033
Εγγραφή: 31 Μάρ 2013, 09:00

Re: Περί παλιού, καλού ελληνικού σινεμά

Ανάρτησηαπό Φαροφύλακας » 07 Απρ 2015, 00:11

Δεν ξέρω αν μπορώ να κάνω τώρα έναν παραλληλισμό σαν αυτόν που ζητάς όμως θα δοκιμάσω να επεκτείνω λίγο την σκέψη μου και παρότι θα αναφερθώ κυρίως στην λογοτεχνία και το διήγημα έχω κατά νου γενικότερα την σύντομη αφήγηση (δηλ. κινηματογραφικά τις ταινίες μικρού μήκους).

Το διήγημα δεν έχει ούτε την άπλα, ούτε την φιλοδοξία του μυθιστορήματος. Κατά κάποιον τρόπο, δεν θέλει να μας πει όλη την ιστορία (αν υποθέσουμε πως αυτή υπάρχει) αλλά ένα απόσπασμά της το οποίο μπορεί να έχει την δική του αυτάρκεια, να είναι όμορφο ή ενδιαφέρον από μόνο του. Δεν θέλουμε να ξέρουμε, για παράδειγμα, ποιος είναι πραγματικά ο ήρωας μέσα από την παραμικρή ντοστογιεφσκική πλευρά του ψυχισμού του, ούτε όλα τα θαυμαστά που συνέβησαν στην πραγματικά ενδιαφέρουσα ζωή του. Απλά θέλουμε να ξέρουμε τί διάολο του συνέβη εκείνο τα απόγευμα. Η ζωή του, στο σύνολό της, μπορεί να είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα από εκείνο το απόγευμα, αλλά η συγκεκριμένη μικρή ιστορία είναι μια ματιά μοναχά σ’ εκείνο το απόγευμα.

Μου έρχεται τώρα στον νου σαν παράδειγμα κάτι που μου έτυχε πριν χρόνια. Περνώ μια μέρα μπροστά από την τηλεόραση και παίζει μια ασπρόμαυρη ελληνική ταινία την οποία δεν αναγνωρίζω. Κοντοστέκομαι και κοιτάζω: κάποιος μου δίνει την εντύπωση πως προσπαθεί να αλλάξει την ζωή του. Πιάνει δουλειά σε μια οικοδομή. Εκεί, σε κάποιον όροφο, ο αρχιτέκτονας και κάποιοι άλλοι βάζουν κάτω το σχέδιο και το μελετούν. Αυτός δείχνει ένα παράξενο ενδιαφέρον για όλα αυτά. Συγκεντρώνει το ενδιαφέρον του στους άντρες που μελετούν το σχέδιο ενώ παράλληλα παίρνει να κουβαλήσει κάτι. Μόνο, που έχοντας την προσοχή του αλλού, παραπατά και πέφτει από ψηλά και σκοτώνεται. Στην επόμενη σκηνή σε ένα σπίτι κάποιοι άνθρωποι περιφέρονται μαυροφορεμένοι και θλιμμένοι και κάτι λένε. Μου άρεσε αρκετά. Ενιωσα πως είχα δει ένα απλό αληθινό δράμα. Ίσως δεν είχα ενδιαφέρον να δω κάτι παραπάνω, ή ίσως απλά επειδή είχα τελειώσει μ’ αυτό που πιάστηκα να κάνω στο καθιστικό, σηκώθηκα κι έφυγα. Ήταν ένα απόσπασμα μιας ιστορίας που για μένα ήταν, λόγω συγκυρίας, αυθύπαρκτο. Απόσπασμα για κάποιον που είδε όλη την ταινία, ολόκληρο για μένα που είδα μόνο αυτό.

Άλλωστε, πού αρχίζει πραγματικά μια ιστορία; Κάθε αφηγητής διαλέγει πού θα την ξεκινήσει. Θα μπορούσε να πάει πιο πίσω ή πιο μπροστά. Το συνολικό αποτέλεσμα, στην δική μου αντίληψη, είναι κατά κάποιον τρόπο περιστασιακό. Το πώς έτυχε να βγει στο συγκεκριμένη στιγμή, μέσα από τις δυνάμεις που συνέπεσαν και το φτιάξαν. Όπως εξίσου περιστασιακή είναι κι η πρόσληψη του καθενός μας, κάθε φορά, ακόμα και για το ίδιο πράγμα.

( Όμως ας μου επιτραπεί εδώ, σαν παρένθεση μια άλλη σκέψη, διαφορετική. Ακόμα κι αυτό το ένα μικρό ή μεγάλο πράγμα (όλη την ζωή του ήρωα ή εκείνο το απόγευμά του) μπορείς να το απλώσεις ή να το μαζέψεις κι ας φανταστούμε ένα γύμνασμα μπορχεσικής διάθεσης: γίνεται να βρεθεί, τάχα, ένας τρόπος να αφηγηθείς ένα ολάκερο βιβλίο σε ένα μοναδικό σεμνό κεφάλαιο; Ή ένα κεφάλαιο σε μια παράγραφο; Μια παράγραφο σε μια μικρή πρόταση; Μια πρόταση σε μια λέξη; Και γίνεται μια λέξη να συρρικνωθεί σε μια συλλαβή ή κι ένα φώνημα ή γράμμα; Και σε ποια μοναδική λέξη θα μπορούσε να χωρέσει πλήρης η Ιλιάδα; Ή και αντίστροφα, γίνεται να βρεθεί ένας τρόπος να αναλύσεις μια παράγραφο σε ένα πολύτομο έργο (και μου έρχεται στο μυαλό το «Βόρεια Βορειοδυτικά» του Μπόρχες, όπου ένα γιγαντώδες έργο περιγράφει απλά την θέση ενός μολυβιού πάνω στο τραπέζι). Διότι σε μια τέτοια φαντασία είναι σαν να έχουμε μια μπίλια η οποία κυλά σε έναν άξονα αφηγηματικής εντροπίας και περιστασιακά (γιατί κι η πιο συνειδητή επιλογή δεν είναι παρά μια περίσταση) τυχαίνει να κάτσει κάπου και να μας δώσει ένα αφηγηματικό αποτέλεσμα.

Όμως, βέβαια, η πιο πάνω σκέψη προϋποθέτει ισότητα στην εξίσωση ενώ αυτό μάλλον δεν είναι το ζητούμενο σε μια σύντομη αφήγηση. Έτσι κλείνω την παρένθεση κι επιστρέφω στον προηγούμενο συλλογισμό. )

Εάν λοιπόν δεν προλαβαίνουμε να γνωρίσουμε τον ήρωα ίσως είναι επειδή δεν θέλουμε να τον γνωρίσουμε. Κι αν δεν μας γίνεται ξεκάθαρο γιατί έκανε αυτό που έκανε, ίσως είναι επειδή μας είναι αδιάφοροι οι ψυχικοί μηχανισμοί που ερμηνεύουν την συμπεριφορά του. Όλα αυτά μπορούν να υπάρχουν ή όχι, μέσα στην σύντομη αφήγηση. Το θέμα είναι πάντα από την μία τί θέλει να πει, και τί λέει, αυτός που ξεκίνησε να αφηγείται κι από την άλλη τί θέλει να ακούσει, αλλά και τί πιστεύει πως ακούει, ο δέκτης, το κοινό.

Έχουν ξεδιαλέξει ο Μπόρχες με τον Κασάρες κάποιες μικρές ιστορίες, ενδεχομένως από μεγαλύτερα έργα, που όμως απανθισμένες στο βιβλίο Σύντομες και Παράξενες Ιστορίες στέκουν επαρκείς και αυθύπαρκτες. Μέσα σε αυτό το βιβλίο, για παράδειγμα, έχουν την εξής καταχώριση, από την πένα του Ζαν Κοκτό την "χειρονομία τού Χάροντα":

Ένας νεαρός Πέρσης κηπουρός είπε στον αφέντη του:
– Σώσε με! Συνάντησα τον Χάρο σήμερα το πρωί. Μου έκανε μια απειλητική χειρονομία. Πώς θα ‘θελα, αυτό το βράδυ, να γινόταν ένα θαύμα και να βρισκόμουν στο Ισπαχάν.
Ο καλοσυνάτος αφέντης τού έδωσε τα άλογά του. Κατά το βράδυ, ο αφέντης συνάντησε τον Χάρο και τον ρώτησε:
– Γιατί, σήμερα το πρωί, κάνατε μιαν απειλητική χειρονομία στον κηπουρό μας;
– Δεν ήταν απειλητική χειρονομία –τού απάντησε– αλλά χειρονομία έκπληξης. Γιατί τον είδα μακριά από το Ισπαχάν, το πρωί, κι εγώ πρέπει να τον πάρω από το Ισπαχάν απόψε βράδυ.


Εδώ δεν ενδιαφέρει ποιος είναι ο Πέρσης κηπουρός ή ο αφέντης του, ούτε καν η όψη του Χάροντα. Το μόνο που ενδιαφέρει είναι η τραγική φάρσα της ζωής και του θανάτου και δέκα σειρές είναι αρκετές.

Για να κλείσω, γιατί βλέπω πως μακρυγόρησα, η βασική δική μου προσδοκία (και όχι τόσο απαίτηση) είναι η ίδια για όλα: απλά να μου αρέσει. Κι αυτό μπορεί να συμβεί για πολλούς λόγους, αν και συνήθως για τους ίδιους γνωστούς, και κάθε φορά μέσα στα πλαίσια της περίστασης δηλ. της συγκεκριμένης χωροχρονικής συγκυρίας.
"Won't you come see me in the morning? Won't you come see me late at night?
Honey bee…"

Αβατάρι χρήστη
Μυρμηγκοφάγος
Μυθευτής
Αναρτήσεις: 698
Εγγραφή: 27 Ιούν 2014, 23:38

Re: Περί παλιού, καλού ελληνικού σινεμά

Ανάρτησηαπό Μυρμηγκοφάγος » 07 Απρ 2015, 19:50

Φαροφύλακα,
το κύριο ερώτημα που με απασχολεί αυτή τη στιγμή είναι ότι δεν μπορώ να συλλάβω το έναυσμα που σε ώθησε στην σύνταξη των δύο τελευταίων σου μηνυμάτων. Είναι απόρροια των απόψεων που εξέφρασα; Ένιωσες για παράδειγμα ότι χωρίς επαρκή λόγο στοχοποίησα τις ταινίες μεσαίου και μικρού μήκους; Αναρωτιέμαι μήπως πρέπει να επαναδιατυπώσω, ή να ανακαλέσω κάτι, μιας και σε τελική ανάλυση νιώθω ότι κυρίως συμφωνούμε. Όπως και εσύ, έτσι και 'γω, δήλωσα ότι υπάρχουν ταινίες μικρού μήκους που αγαπώ. Όπως και εσύ, έτσι και ΄γω, προσδοκώ αυτά που βλέπω να μου αρέσουν. Και όπως και εσύ, έτσι και γώ, από όσα μου αρέσουν, προτιμώ κάποια περισσότερο. Και δε μπορώ να φανταστώ ότι το τελευταίο δεν έχει ισχύ και στη λογοτεχνία.

Μέχρι όμως να ξεκαθαρίσει το παραπάνω, επίτρεψέ μου να κάνω μια μικρή αναφορά για αρχή, ως προς το πως αντιλαμβάνομαι τις διαφορές μεταξύ των αποσπασμάτων και των ταινιών - μικρής, ή κανονικής διάρκειας, παραμένοντας στον κινηματογράφο, αφού η σχέση μου με την λογοτεχνία δεν άλλαξε ιδιαίτερα την τελευταία ημέρα.

Στον κινηματογράφο λοιπόν, όσο τουλάχιστον το καταλαβαίνω, αυτό που διαφοροποιεί μια ταινία κανονικού μεγέθους από μια μικρού είναι ο χρόνος. Και οι δύο θα μπορούσαν να θεωρηθούν απόσπασμα από κάτι μεγαλύτερο, ή να θεωρηθούν μια ολόκληρη ιστορία, ασχέτως της περιεκτικότητάς τους. Ότι και να είναι όμως, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Είναι και οι δύο εξίσου καλά ορισμένες. Αν κάποιος δηλαδή προσφωνήσει την ονομασία-ορισμό An Andalusian Dog, ο κινηματογραφικός κόσμος άμεσα θα αναγνωρίσει σε τι αναφέρεται.

Ένα απόσπασμα από την άλλη, το αντιλαμβάνομαι ως μέρος από κάτι καλά ορισμένο, είτε αυτό είναι μεγάλη, είτε είναι μικρή διάρκειας ταινία, ασχέτως του μεγέθους του. Έχω κάθε δικαίωμα να το θεωρήσω καλώς ορισμένο, ή και να συμφωνήσουμε μαζί ότι είναι. Παραμένει όμως για τον κόσμο του σινεμά όπως τον γνωρίζουμε κάτι κυρίως ακαθόριστο. Μπορώ να το δω, να το αξιολογήσω και να το λατρέψω, αλλά λίγοι θα με πάρουν στα σοβαρά αν αρχίζω και εκφέρω απόψεις για αποσπάσματα ταινιών χωρίς να λαμβάνω υπόψη το σύνολο - όσο μικρό και αν είναι αυτό. Δικαίωμα μου να σταματήσω να αντιλαμβάνομαι τις ταινίες ως αυτόνομες οντότητες, θα πληρώσω όμως το τίμημα της απομόνωσης, εκτός αν φυσικά γυρίσει όλος ο κόσμος τούμπαλιν.

Στο παράδειγμα με την ιστορία του Κοκτό, Θα συμφωνήσω ότι όπως οτιδήποτε, έτσι και εδώ η ιστορία είναι περιστασιακή. Μπορεί να είχε την κεντρική ιδέα και το μήνυμα που ήθελε να περάσει, καιρό ο συγγραφέας, αλλά ποτέ δεν είσαι σίγουρος ότι το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο, αν το είχες ολοκληρώσει μια διαφορετική στιγμή. Όπως συμφωνώ επίσης για τον αντίστοιχο λόγο ότι και η δική μου αντίληψη της ιστορίας είναι περιστασιακή. Και το ότι η ιστορία περιέχει συγκεκριμένο μήνυμα, δεν με υποχρεώνει όχι μόνο να το αποδεχτώ, αλλά ούτε καν να το συλλάβω. Όμως αυτού του είδους οι επιλογές υπάρχουν ασχέτως αν αυτό που βλέπω είναι κανονικού, ή μικρού μεγέθους ταινία, των οποίων τα αφηγηματικά τους όρια συγχέονται και δεν είμαι σίγουρος αν ο διαχωρισμός που κάνεις όταν αναφέρεσαι στο "Όλα αυτά μπορούν να υπάρχουν ή όχι, μέσα στην σύντομη αφήγηση", είναι μια τυχαιότητα, ή συμβαίνει με πολύ συγκεκριμένη αιτία.

Μια τελευταία ερώτηση, μάλλον ανόητη, αλλά να είμαι σίγουρος.

Την τελευταία παράγραφο αν ήμουν στη θέση σου θα την είχα κλείσει με το απλό "η βασική δική μου προσδοκία είναι η ίδια για όλα: απλά να μου αρέσει"- τη λέξη "απαίτηση" την θεωρώ πρακτικά συνώνυμη όπως την χειρίστηκα. Και αναρωτιέμαι, όταν αναφέρεσαι στο "συγκεκριμένης χωροχρονικής συγκυρίας" δεν το θεωρείς ως πάντα αυτονόητο, θέλεις, δεν θέλεις;

Αβατάρι χρήστη
Φαροφύλακας
Comisario Bremón
Αναρτήσεις: 3033
Εγγραφή: 31 Μάρ 2013, 09:00

Re: Περί παλιού, καλού ελληνικού σινεμά

Ανάρτησηαπό Φαροφύλακας » 07 Απρ 2015, 20:28

Περισσότερο είπα φωναχτά τις συνειρμικές σκέψεις μου, όπως θα έκανα αν τα λέγαμε προφορικά σε ένα τραπέζι, εξού και δεν απαντάω στο ερώτημά σου για παραλληλισμό ανάμεσα σε ταινία-βιβλίο αλλά μιλάω για την αφήγηση μικρού μήκους σε αντιδιαστολή ως προς τα μεγαλύτερα έργα.
:))))

Τώρα, όσον αφορά βιβλία και ταινίες, η βασική διαφορά που βλέπω είναι πως η ταινία είναι πιο σύντομη, σε σχέση με τον δικό μου χρόνο, και πιο "τεμπέλικη". Όταν διαβάζω καμιά φορά μπορεί τα μάτια μου να κολλήσουν και να περνάνε πάνω από την ίδια παράγραφο αφηρημένα. Η ταινία συνεχίζει βιαστικά και αδιάκοπα κι αν φύγει η σκηνή, την έχασες, όμως το πιο πιθανό είναι πως θα ξαναμπείς μέσα στην επόμενη.

Από εκεί και πέρα, γνωρίζω τις αρέσκειες και τις απαρέσκειές μου και βάσει αυτών πορεύομαι, όσο γίνεται. (Π.χ. μου αρέσει η πλούσια πλοκή, δεν μου αρέσει η φιλοσοφία κτλ.) Πάνω κάτω όπως στο λογοτεχνία, έτσι και στο σινεμά. Σε αυτό που λες για τον χρόνο, δεν ξέρω αν μπορώ να δω την διαφοροποίηση. Θέλω να πω καί στο σινεμά καί στην λογοτεχνία, καί στην ταινία μικρού μήκους κτλ. ο χρόνος είναι μη ρεαλιστικός εκτός αν τύχουμε κανα μονόπλανο τύπου the Rope (που και πάλι, ο «ρεαλιστικός» χρόνος είναι αφύσικα πυκνός: συμβαίνουν ένα σωρό πράγματα… ευτυχώς… :)))) )

Θα κάνω κιένα σχόλιο σε αυτό που ονομάζεις "καλά ορισμένο". Δίχως να διαφωνώ απαραίτητα, έχω την πεποίθηση πως σε ένα διάσημο έργο όπως είναι ο Ανδαλουσιανός Σκύλος το μεγαλύτερο μέρος του ορισμού ενδέχεται να ανήκει στον κόσμο και στην ακατάπαυστη ανακύκλωση της ταινίας. Και για να δοκιμάσω να δώσω ένα παράδειγμα, τελείως άλλη εικόνα είχε κάποιος τυχαίος που πριν 500 χρόνια είδε την άγνωστη νωπή Μονα Λίζα πρώτη φορά, κι τελείως άλλη εικόνα έχουμε εμείς, που την γνωρίζουμε σαν πανανθρώπινο επίτευγμα. Ειδικά τα διάσημα έργα μοιάζει πως είναι πέρα από αυτό που… όρισε, ας πούμε, ο δημιουργός.

Πάντως, διαβάζοντας όλα αυτά που γράφεις, βλέπω πως συμπέφτουμε αρκετά σε βασικά θέματα αντίληψης του σινεμά, και κατ’ επέκταση της τέχνης ενώ γενικότερα, σχεδόν πάντα βρίσκομαι σε διαφωνία με τους συνομιλητές μου, σε θέματα που αφορούν την τέχνη.
"Won't you come see me in the morning? Won't you come see me late at night?
Honey bee…"

Αβατάρι χρήστη
Μυρμηγκοφάγος
Μυθευτής
Αναρτήσεις: 698
Εγγραφή: 27 Ιούν 2014, 23:38

Re: Περί παλιού, καλού ελληνικού σινεμά

Ανάρτησηαπό Μυρμηγκοφάγος » 08 Απρ 2015, 02:52

Αναρωτιέμαι αν υπήρξε κατανόηση μεταξύ μας στο θέμα του χρόνου. Όταν το ανέφερα, εννοούσα τη διάρκεια βάση ώρας και όχι τον χρόνο που δημιουργεί κάθε ταινία και τον αντιλαμβανόμαστε υποκειμενικά. Υποψιάζομαι λοιπόν ότι δεν θεωρείς υποκειμενική την χρονική διάρκεια αυτών, σωστά; Αν όχι, σε ένα διαφορετικό επίπεδο θα μπορούσα να συμφωνήσω, όχι όμως στο επίπεδο που χρησιμοποιώ για να συζητήσω για το σινεμά. Σε αυτό κάνω πολύ χειρότερες παραδοχές για να την αμφισβητήσω.

Αν κάναμε αυτή τη συζήτηση πριν από είκοσι χρόνια, ή το θέμα μας δεν ήταν ο κινηματογράφος, αλλά οποιαδήποτε άλλη μορφή τέχνης, θα ήμουν πολύ πιο προσεκτικός αν έφερνα στο τραπέζι την έννοια του "καλώς ορισμένου". Και αν το έκανα θα έδινα αξία στα χαρακτηριστικά που όσο είναι δυνατόν παραμένουν διαχρονικά και δεν μπορούν να παρερμηνευτούν. Τη συγκεκριμένη στιγμή όμως συζητάω και έχω στην άκρη του μυαλού μου έναν ιστότοπο που όσο και αν τον αντιπαθώ, κάνει εξαιρετική δουλειά στην καταγραφή των ταινιών - μεγάλων, μικρών, καινούργιων, ή παλιών.

Πολλές φορές φυσικά και ΄γω αφαιρούμαι όταν βλέπω ταινία, κυρίως αν είναι αργή και είναι ένας από τους πολύ σημαντικούς λόγους που δεν προτιμώ το σινεμά όταν αυτές είναι απαιτητικές, μιας και το κουμπί "πίσω" μου είναι απαραίτητο. Τώρα για το αν το σινεμά είναι πιο τεμπέλικο από την λογοτεχνία, δεν ξέρω, σίγουρα όμως δεν νιώθω τεμπέλης σε κάτι Ιταλοισπανικά που μιλάνε σε ρυθμό πολυβόλου. Και μιας και είμαστε στο θέμα των Ελληνικών ταινιών ας κάνω και μια μικρή εξομολόγηση. Στην πρώτη που είδα από τις τελευταίες, που ήταν ο Μεθύστακας, έκρινα τους υπότιτλους απαραίτητους... :ωιμέ:

Μακρυγιάννης
Όμορφο Νιάτο
Αναρτήσεις: 8
Εγγραφή: 16 Νοέ 2015, 13:46

Re: Περί παλιού, καλού ελληνικού σινεμά

Ανάρτησηαπό Μακρυγιάννης » 11 Δεκ 2015, 10:55

1. Όλες οι ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Όλες!
2. Ο Δράκος του Κούνδουρου (βέβαια την ταινία την κρατούν ο Μάνος Χατζιδάκις, η Μαργαρίτα Παπαγεωργίου και ο Ντίνος Ηλιόπουλος)
3. Η χαρτοπαίχτρα
4. Της κακομοίρας (πολύ καλή κωμωδία)
5. Ουρανός
6. Σκιές στην άμμο (φυσικά για τη μουσική)
7. Τζένη - Τζένη (την κρατά ο Παπαγιαννόπουλος)
8. Τα κίτρινα γάντια (κυρίως οι σκηνές με τον Γιάννη Γκιωνάκη)
9. Αγάπη γραμμένη με αίμα (μου αρέσει για προσωπικούς λόγους)
10. Η φωτογραφία (θεωρώ τον Άρη Ρέτσο έναν από τους καλλίτερους έλληνες ηθοποιούς)

Σχόλιο1: Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί βρίσκουν οι περισσότεροι αργό τον Θόδωρο Αγγελόπουλο. Εγώ, όταν τελειώσει το πλάνο σκέφτομαι: κρίμα, τελείωσε κιόλας. Στα πλάνα του βρίσκω όλες τις πτυχές της ζωής μου και της ψυχής μου (να διευκρινίσω εδώ ότι πολιτικά δεν ταυτίζομαι με τον καταπληκτικό αυτό σκηνοθέτη). Δεν μπορώ (ή δεν θέλω) να το εξηγήσω περισσότερο αυτό που μου συμβαίνει με τις ταινίες του Αγγελόπουλου.
Σχόλιο2: Στις παλιές ελληνικές ταινίες υπάρχουν αφανείς ήρωες και οι σπουδαιότεροι από αυτούς είναι οι μουσικοσυνθέτες.
Σχόλιο3: Στον κατάλογο που έγραψα πρόχειρα ίσως αδίκησα το Θανάση Βέγγο και μερικούς άλλους.
Σχόλιο4: Κάποιοι/ες από τους έλληνες ηθοποιούς που έγιναν θρύλοι, ήταν εντελώς ατάλαντοι κατά τη γνώμη μου. Αντίθετα μεγάλα ταλέντα [π.χ. Μαργαρίτα Παπαγεωργίου, Άρης Ρέτσος, Φάνης Χηνάς, Μαίρη Αρώνη, Γιάννης Τότσικας (πατήρ Τότσικας) κλπ], δεν είναι πολύ γνωστοί.
Σχόλιο5: Μεγάλοι έλληνες ηθοποιοί που είχαν την αναγνώριση που τους άξιζε ήταν ο Δημήτρης Χορν, η Έλλη Λαμπέτη, η Κατίνα Παξινού, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος.
Αυτά για την ώρα, γιατί δεν έχω ώρα.

Αβατάρι χρήστη
Νικόλας Δε Κιντ
βιντεοβάτης
Αναρτήσεις: 904
Εγγραφή: 12 Οκτ 2014, 21:29

Re: Περί παλιού, καλού ελληνικού σινεμά

Ανάρτησηαπό Νικόλας Δε Κιντ » 11 Δεκ 2015, 21:21

Μακρυγιάννης έγραψε:Σχόλιο4: Κάποιοι/ες από τους έλληνες ηθοποιούς που έγιναν θρύλοι, ήταν εντελώς ατάλαντοι κατά τη γνώμη μου.


Για δώσε μας κανένα παράδειγμα Μακρυγιάννη!!! :)))
Excuse me... I dislike being touched... an Eastern prejudice

Μακρυγιάννης
Όμορφο Νιάτο
Αναρτήσεις: 8
Εγγραφή: 16 Νοέ 2015, 13:46

Re: Περί παλιού, καλού ελληνικού σινεμά

Ανάρτησηαπό Μακρυγιάννης » 12 Δεκ 2015, 18:12

Είπα να το αποφύγω, αλλά παίρνω το φτυάρι μου...
Θεωρώ την Αλίκη Βουγιουκλάκη, αλλά και το Δημ. Παπαμιχαήλ κακούς ηθοποιούς. Μνημεία κακής ηθοποιίας είναι "Η νεράιδα και το παλληκάρι", "Υπολοχαγός Νατάσσα", "Κατάσκοπος Νέλλη", «η Μαρία της σιωπής», « Η αρχόντισσα και ο αλήτης» κλπ. Πέρα από αυτό με ενοχλούσε πολύ όταν η Αλίκη Βουγ. ντυνόταν όπως νόμιζε αυτή, για να αρέσει και αγνοούσε τις ανάγκες του ρόλου. Δεν είναι δυνατόν να φοράς ρούχα της δεκαετίας του 1970 (καμπάνα παντελόνι, πολύχρωμα πουκάμισα κλπ) και να παίζεις σε έργο της κατοχής. Στο "Υπολοχαγός Νατάσα" σε μια σκηνή, είναι γεμάτη αίματα ενώ το πρόσωπο της είναι πεντακάθαρο και μακιγιαρισμένο. Όλα αυτά, έχω διαβάσει (και μου κολλάει), ήταν προσωπική της απαίτηση.
Ο Δ. Παπαμιχαήλ δεν μου άρεσε και στον «Παπαφλέσσα». Η Βουγιουκλάκη ήταν αρκετά καλή τραγουδίστρια. Ο Παπαμιχαήλ τραγουδούσε απαράδεκτα.
Η Τζένη Καρέζη επίσης, στο «Τζένη Τζένη» και στο «μια τρελή – τρελή οικογένεια» ήταν απαράδεκτη.
Για να μην μιλήσω για τον Τόλη Βοσκόπουλο (πάνω από 20 ταινίες), τον Στ. Παράβα, το Νίκο Ξανθόπουλο κλπ.
Ακόμη και η Μ. Μερκούρη δεν με ενθουσίαζε σε μερικές ταινίες και μερικά τραγούδια. Υπερβολικό παίξιμο στη "Στέλλα" και στη "Φαίδρα". Εκτέλεση πολλών τραγουδιών με υπερβολικό στόμφο.
Η "Στέλλα" για μένα είναι μέτρια ταινία.


Επιστροφή “Γενικά για το σινεμά”

Ποιος είναι συνδεμένος

Χρήστες που περιηγούνται σε αυτό το φόρουμ: Δεν υπάρχουν εγγραμένοι χρήστες και 1 επισκέπτες